ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.19

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.19
แบบอักษร

D.O.19 

มือบางคล้องคอแกร่งไว้แน่น สติเลือนหายเมื่อภาคินนั้นจูบเธออย่างเร่าร้อน จิตใต้สำนึกให้ผลักเขาแต่ร่างกายและหัวใจเธอกลับยอมเขาอย่างง่ายดาย รู้ตัวอีกทีร่างสูงก็อุ้มเธอมาวางบนโซฟาแล้ว  

นับดาวมองคนตัวโตที่คร่อมเธออยู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีกเมื่อเขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้เธอ มือบางดันอกแกร่ง อยากจะเอื้อนเอ่ยห้ามเขา แต่เธอกลับหาเสียงตัวเองไม่เจอ  

ภาคินคร่อมคนตัวเล็กไว้ แขนทั้งสองชันไว้กับโซฟา ไม่ปล่อยร่างบางไว้นานก็จัดการปิดปากคนตัวเล็กอีกครั้ง ลิ้นหนาแทรกเข้าไปในปากเล็กอย่างชำนาญ มือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อคนตัวเล็กจนสุดแถวจนเห็นเต้างามที่มีบราห่อหุ้มไว้ 

ปากหนาไล้ลงไปยังคอระหงจูบซับไปมา ก่อนจะเลื่อนลงต่ำที่เนินอก ปากหนาจูบซับเนินอกอย่างแรงๆจนเกิดเป็นรอยจางๆ  

“อื้อ คุณคิน หยุดก่อน นี่มันห้องทำงานนะคะ” 

เสียงหวานเอ่ยบอกเมื่อสติกลับมาอีกครั้ง แต่เหมือนคนตัวโตจะไม่สนใจเสียงร้องห้ามเธอเลย 

“อ๊ะ อื้อออ” นับดาวครางออกมาอย่างเสียวซ่านเมื่อภาคินดูดดึงยอดอกเธออย่างหยอกเย้า ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเขาถอดเสื้อและบราเธอออกไปตอนไหน 

“ฮึ่มมมม” เสียงเข้มครางออกมา เมื่อแก่นกายของเขามันดันตัวออกมา 

“อื้อออ อ๊ะ คุณคิน”  

“น่ารัก นับอย่างนั้นแหละ”  

ภาคินเอ่ยบอกอย่างพอใจเมื่อร่างบางเอนกายแอ่นอกขึ้นมาอย่างไร้เดียงสา 

มือหนาล้วงเข้าไปในกระโปรงสวย นิ้วแกร่งเกี่ยวแพนตี้น้อยออกอย่างรวดเร็วก่อนจะถลกกระโปรงสวยขึ้น แล้วจับขาเรียวแยกออก 

“อ๊ะ อื้อออ ไม่นะ อย่าทำตรงนั้นค่ะ”  

เสียงหวานเอ่ยบอกอย่างเสียวซ่านเมื่อภาคินก้มลงไปชิมกุหลาบงาม นิ้วเรียวขยุ้มผมภาคินแน่น 

เมื่อเห็นว่าร่างบางพร้อมแล้ว ก็ขึ้นไปปิดปากเล็กอีกครั้ง พร้อมถอดเข็มขัดแล้วรูดซิปกางเกงลง ทั้งปากและมือยังคงทำหน้าที่ไม่ขาดทั้งจูบและลูบไล้ร่างบางอย่างหลงไหล 

เมื่อพร้อมแล้วเขาค่อยๆดันแก่นกายเข้าไปยังจุดกึ่งกลางของนับดาว จากนั้นค่อยๆขยับเข้าออกเป็นจังหวะ ไม่ได้ลืมป้องกันแต่เขาตั้งใจที่จะไม่ป้องกัน 

“อื้ออ อ๊ะ คนบ้า” 

มือเล็กตีเข้ากับอกแกร่งเบาๆเมื่อเขาขยับถี่ขึ้นอย่างแกล้งเธอ 

“หึ หึ” ร่างสูงหัวเราะในคอแกร่ง ชันแขนขึ้นจ้องใบหน้าหวานที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ นิ้วแกร่งค่อยๆเช็ดเหงื่อให้นับดาวอย่างอ่อนโยน 

“อ๊ะ คุณคิน” มือเล็กจิกบนหลังหนาแน่นเมื่อภาคินยกร่างบางขึ้นนั่งคร่อมเขาไว้ทั้งที่ช่วงล่างยังยึดติดกัน 

“ลองขยับซิ” เสียงเข้มเอ่ยบอกอย่างใจเย็น พร้อมบีบเคล้นอกสวยอย่างหยอกเล่น 

“คนบ้าหยุดแกล้งสักที” ร่างบางโวยใบหน้าเหยเกด้วยความเซียวซ่าน 

“กล้าด่าเหรอ” 

“อ๊ะ อ๊ะ” เสียงหวานครางอีกครั้งเมื่อภาคินจับสะโพกเธอขยับเบาๆ จนเธอเลี่ยงไม่ได้ต้องขย่มทำตามไป แก้มนวลแดงระเรื่ออับอายกับสิ่งที่เธอทำ แต่ก็ไม่สามารถต้านอารมณ์ที่มีเยอะกว่าได้ 

“หึ หึ น่ารัก” ภาคินยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างเล็กขย่มบนตัวเขาอย่างเงอะงะ มือหนาตวัดเอวบางเข้ามาชิดแล้วก้มลงดูดดึงยอดอกสวยอย่างไม่รู้จักเบื่อ พร้อมสอนบทรักให้ร่างบางอย่างเร่าร้อน 

เสียงเหนื่อยหอบของทั้งสองร่างผสานกัน ในห้องเงียบที่มีสองร่างตะกองกอดกันอยู่บนโซฟา นับดาวซบลงบนอกแกร่งด้วยความหมดแรง เขินอายกับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านไปสดๆร้อนๆ  

“ไม่ได้จะจีบเป็นแฟนนะ จะจีบเป็นเมีย” 

เสียงเข้มเอ่ยบอกบนเหนือหัว พร้อมเกลี่ยผมให้คนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา 

“……” นับดาวยังคงเงียบ ไม่รู้จะตัดสินใจยังไง 

เมื่อเห็นว่านับดาวเงียบก็จัดการดันร่างเล็กออกแล้วยกมานั่งบนตักอย่างง่ายดาย มือหนากอดเอวบางไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็บีบเคล้นอกสวยเล่นอย่างหยอกเย้า 

ป๊าป!! นับดาวตีมือหนาที่บีบหน้าอกเธอด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะกวาดตาหาเสื้อและบราของเธอ ก็เห็นว่ามันตกอยู่ตรงพนักโซฟาตรงหลังภาคินนั่นเอง 

ภาคินหันไปมองตามสายตากลม ปากหนายกยิ้มก่อนจะเอื้อมไปหยิบเสื้อ บราและแพนตี้ของคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว 

“นับขอเสื้อด้วยค่ะ” จะให้เธอเปลือยต่อหน้าเขาอย่างนี้หรือไง เธออายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้วเนี่ย 

“เดี๋ยวใส่ให้”  

“ไม่ค่ะ เดี๋ยวนับใส่เอง” เสียงหวานเอ่ยบอกทันที ใครมันจะหน้าหนาได้อย่างเขาล่ะ 

แต่ภาคินกลับไม่สนใจเสียงปฏิเสธของนับดาว มือหนาค่อยๆจัดการใส่บรากับอกสวย นิ้วแกร่งคล้องตะขออย่างเบามือ นิ้วแกร่งแกล้งไล้ผ่านหลังเนียนไปมา จนคนตัวเล็กหันมาค้อนควบ 

“หึ หึ”  

ภาคินจัดการใส่เสื้อให้คนตัวเล็กอย่างตั้งใจจนไม่ระวังตัว นับดาวอาศัยจังหวะที่ภาคินเผลอนั้นฉกแพนตี้ของเธอมาแล้วผลักร่างหนาออก ก่อนจะลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำทันที  

“คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ” ภาคินตะโกนบอกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาจัดการตัวเองบ้าง เพราะเสื้อผ้าเขาก็ยับใช่เล่นเหมือนกัน ดีไม่ดีคงต้องเอาเสื้อผ้าสำรองมาเปลี่ยนเลยแหละเดี๋ยวเสียภาพพจน์ผู้บริหาร 

เมื่อหนีเข้ามาในห้องน้ำได้นับดาวรีบใส่แพนตี้ทันที มือบางสั่นเล็กน้อยเมื่อเงยหน้ามองกระจกแล้วเห็นสภาพตัวเอง ปากบวมเจ่อ ผมเพ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ นี่เธอทำเรื่องอย่างว่ากับเขาที่ห้องทำงานจริงเหรอ คิดแล้วก็ยิ่งอายว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องซ้ำอีกแล้วเชียว 

 

“จะนอนในนั้นเลยรึไง” 

เสียงเข้มตะโกนถามเมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมออกมาสักที  

“……..” 

เงียบ คนข้างในยังเงียบไม่ตอบอะไรเลย 

“ถ้าไม่ออกมา จะพังเข้าไปละนะ” 

สิ้นคำ ประตูก็ถูกเปิดออกมา ร่างบางที่อยู่ในสภาพเรียบร้อยค่อยๆก้าวออกมา พยายามหลบสายตาคมของภาคิน 

ร่างสูงยืนมองร่างบางนิ่ง กำลังใช้ความคิดว่าเขาจะทำยังกับนับดาวต่อไปดี  

“เอ่ออ นับขอตัวก่อนนะคะ” ร่างบางรีบเลี่ยงคนตัวโตทันที 

“เดี๋ยว” ร่างสูงเอ่ยพร้อมกระชากร่างบางให้กลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง 

“มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” 

“แต่นับไม่มีอะไรจะคุยค่ะ” เอ่ยบอกไปหน้าแดงไป 

“เห้อออ อย่าดื้อ” ภาคินเอ่ยเสียงเข้มเมื่อร่างบางเริ่มแสดงความดื้อออกมา 

“แล้วจะคุยอะไรคะ” นับดาวเอ่ยถามพร้อมเงยหน้าสบตากับภาคิน 

“เรื่องของเราไง”  

เสียงเข้มเอ่ยบอก มือแกร่งยกขึ้นลูบแก้มนวลอย่างแผ่วเบา เหมือนมีดึงดูดบางอย่างให้ทำอย่างนั้น 

“….” แก้มนวลแดงระเรื่อ หัวใจเต้นถี่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เรื่องของเรางั้นเหรอ 

“ห้ามมีคนอื่นนอกจากฉัน ห้ามให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้และแตะต้อง” ภาคินเอ่ยสั่งพร้อมจ้องร่างบางด้วยสายตาจริงจัง 

“ละ.แล้วทำไมนับต้องทำตามที่คุณบอกด้วยคะ” 

“เป็นเมีย แค่ทำตามที่ผัวบอกก็พอ” 

“ใครเป็นเมียคุณกัน” ตากลมโตเบิกด้วยความตกใจเมื่อคำว่าเมียหลุดออกจากปากเขาอีกแล้ว 

“แล้วที่เราทำกัน มันไม่ใช่สิ่งที่ผัวเมียเค้าทำกันงั้นเหรอ”  

“……….” ร่างบางเงียบไม่รู้จะพูดอะไร 

“คุณต้องการอะไรกันแน่” นับดาวกลั้นใจถามออกไป 

“ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าฉันชักจะติดใจเธอแล้วซิ อยากเอาไปนอนกอดทุกคืนเลย” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าไม่แสดงอาการใดๆ ผิดกับคนตัวเล็กที่หน้าแดงแล้วแดงอีก 

“บ้า ใครจะนอนกับคุณกัน” เสียงหวานเอ่ยอุบอิบ 

“เอ้า ไม่ให้นอนกับเมีย แล้วจะให้ไปนอนกับใคร” ร่างสูงเอ่ยเสียงยียวน ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

“….” 

ร่างบางยังคงเงียบ ปากเล็กเม้มเข้าหากัน แล้วจากนี้เธอควรทำยังไงล่ะ ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธ แต่อีกใจหนึ่งก็วิ่งไปหาเขาแล้ว นี่เธอใจง่ายเกินไปมั้ย   

ภาคินมองคนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด เขารู้ตัวแล้วว่าชอบนับดาวเข้าแล้ว อยากปกป้องอยากดูแล เขาคงต้องทำอะไรสักอย่างให้มันชัดเจนมากกว่านี้  

“นับขอตัวไปทำงานนะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอก อยากจะหนีจากจุดนี้ไปให้ได้ก่อน  

“อย่าคิดหนี เพราะเธอหนีฉันไม่พ้นหรอก” ใช่แล้ว ต่อจากนี้เขาจะทำตามสิ่งที่เขาต้องการ  

 “นับแค่จะไปทำงานที่ค้างต่อ ไม่ได้จะหนีสักหน่อย”  เสียงเล็กเอ่ยตอบอุบอิบ ค้อนคนรู้ทันเบาๆ 

“หึ หึ”  

ภาคินยกมือบีบจมูกรั้นเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อคนตัวเล็กส่งสายตาค้อนมาให้ 

“คนเอาแต่ใจ” 

พูดเสร็จร่างบางก็รีบก้าวไปยังประตู แล้วออกไปทันที โดยไม่ทันเห็นสายตาอ่อนโยนที่ภาคินมองมา สายตาที่ไม่เคยใช้มองผู้หญิงคนไหน นับดาวคือคนแรก.... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว