ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 50 คิดถึง

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 คิดถึง

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 612

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 17:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 คิดถึง
แบบอักษร

อัยย์จ้องมองผิวบริเวณบั้นเอวของตัวเองอย่างอับอาย เธอรีบเปิดม่านออกไปเพื่อจะบอกให้พนักงานมาช่วยถอดชุดออ เพราะอายเกินกว่าจะปล่อยให้ใครเห็นมันอีก 

“ฉันจะเอาชุดนั้น” ยังไม่ทันที่อัยย์จะพูดอะไร เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าใครกำลังชี้มาที่เธอ 

อรรถกับนลิน..... 

ไม่ใช่แค่อัยย์ที่แปลกใจแต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอเธอที่นี่ 

เมื่อได้เห็นชัดๆ ว่าใครกำลังอยู่ในชุดที่เธอต้องการ ดวงตาของนลินหวั่นไหวเล็กน้อย  

คิดไม่ถึงว่าเธอจะมาเจอกับเมียเก่าของอรรถที่นี่ และเขาก็ไม่เคยรู้เรื่องที่เธอโทรหาอัยย์ และคิดว่าอัยย์ก็คงยังไม่รู้เรื่องแคทเช่นกัน 

แต่จะสำคัญอะไรล่ะ สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือผู้ชายคนนี้เป็นของเธอ..........ของเธอคนเดียว 

นลินก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันเป็นเพราะเธอรักเขามาก หรือว่าเธอไม่อยากยอมรับว่าตนนั้นตัดสินใจผิดไป 

อรรถรีบตีหน้านิ่งเมื่อนลินหันมามอง เรื่องแคทเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน ถ้าขืนเขาทำให้เธอระแวงอีก คราวนี้เขาคงถูกตัดหางปล่อยวัดแน่ๆ  

แม้จะบอกตัวเองแบบนั้น แต่อรรถก็ยังแอบพิจารณาอดีตภรรยาที่อยู่ในชุดสวย อัยย์ในตอนนี้ดูอวบอิ่มและมีราศีมากกว่าเก่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธออยู่ในชุดแพงๆ หรือเป็นเพราะในอดีตเขามัวแต่หลงชู้รักจนมองข้ามความงดงามของภรรยาตัวเอง 

ตรงข้ามกับทั้งสองคน แม้จะแปลกใจแต่อัยย์ก็ยังคงมีสีหน้าเยือกเย็น ระหว่างเธอกับอรรถมันจบไปแล้ว 

พวกเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับเธอ 

“พอตกถังข้าวสารก็มีเงินมาซื้อชุดหรูๆ ใส่สินะ” อรรถยั้งปากไว้ไม่อยู่เผลอจิกกัดอดีตภรรยา เขาไม่อยากยอมรับว่าเธอได้เจอผู้ชายที่ดีกว่าเขา มีชีวิตที่ดีกว่าเขา ความริษยาในหัวใจทำให้เขาปฏิเสธความจริง 

“เขาไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้าห้าง ทำไมอมหมามาด้วยล่ะค่ะ” อิงอิงทนฟังไม่ไหวจนต้องออกโรงเอง สองคนนี้มาได้จังหวะพอดี จังหวะที่เธออยากจะฟาดงวงฟาดงาใส่ใครสักคน หลังจากที่ทะเลาะกับเจ้านายอย่างซันมาหมาดๆ 

อัยย์ไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้ให้เสียสุภาพจิต เธอหันไปส่ายหน้าให้เพื่อนแล้วบอกพนักงานว่าต้องการเปลี่ยนชุด 

อัยย์ที่ลืมตัวหันหลังกลับเพื่อจะเข้าไปถอดชุดออก 

“อุ๊ยตาย” เสียงอุทานและสีหน้าของนลินทำให้อัยย์และอิงอิงหันขวับ แล้วก็ต้องหันมามองหน้ากัน 

ลืมไป.....ไม่น่าลืมเลยว่ามีอะไรอยู่ข้างหลัง 

สีหน้าดูถูกของนลินนั้นทำเอาเธอหน้าม้าน 

“ดูท่าจะเต็มที่กันมากสินะ ผู้ชายเลยเปย์ขนาดนี้” คำพูดและสีหน้าที่แสดงความดูถูกของนลินทำเอาอัยย์หน้าเสีย แต่ก็ได้แต่กล้ำกลืนความอายแล้วปิดม่าน เธออยากจะรีบถอดชุดนี้ออกให้เร็วที่สุด 

อัยย์หันหลังส่องกระจกแล้วได้แต่ถอนหายใจ ถ้าไม่ใช่กระจกเต็มตัวแบบนี้และถ้าอิงอิงไม่ชี้ให้เห็น เธอก็คงไม่รู้ตัว ยิ่งพอถอดชุดออกแล้วยิ่งเห็นได้รัด 

ตั้งแต่บั้นท้ายช่วงล่างไล่ลงไป ต้นขาด้านหลังทั้งสองข้างมีรอยจูบเล็กๆ กระจายอยู่เต็มไปหมด ดูจากสีแล้วก็พอบอกได้ว่ามีทั้งรอยเก่าและรอยใหม่  

บ่งบอกว่าคนที่ฝากรอยจูบไว้บนผิวของเธอนั้นระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งที่จะทำมันในจุดที่เธอจะมองไม่เห็น เขารู้ดีว่ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำนั้นเป็นแบบครึ่งตัว ถ้าเธอไม่ยืนเขย่งก็ไม่มีทางเห็นส่วนล่างของตัวเอง แถมยังอยู่ด้านหลังแบบนี้อีก 

นิสัยชอบแสดงความเป็นเจ้าของของตะวันนั้นแก้ไม่หายจริงๆ 

จู่ๆ อัยย์ก็หน้าแดงและแอบมีความสุขเล็กๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้ทิ้งเธอไว้คนเดียว ไม่ได้เย็นชาและหมางเมินอย่างที่เธอเข้าใจ  

เธอไม่ได้นอนดิ้นแต่เป็นเพราะเขา..... 

ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความสุขอย่างปิดไม่มิด หัวใจที่เคยรู้สึกแห้งผากกลับชุ่มฉ่ำเหมือนมีน้ำฝนรินรดลงมา 

“แหม...อยากจะยิ้มก็ยิ้มออกมาเถอะ” 

ในเมื่อเพื่อนพูดแบบนั้น อัยย์ก็เลยเผยรอยยิ้มกว้างแห่งความสุขออกมา 

“รู้แล้วว่าทำไมแต่งงานกันได้ พอกันทั้งผัวทั้งเมีย” 

อัยย์อารมณ์ดีเสียจนลืมไปเลยว่าด้านนอกนั้นมีใครอยู่  

เธออยากจะกลับไปเจอตะวันเร็วๆ 

“ฉันเอาชุดนี้นะคะ” อัยย์ที่แต่งตัวเสร็จแล้วหันไปบอกพนักงาน และหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาเพื่อเตรียมจ่ายเงิน 

“แต่ฉันบอกก่อนนะว่าจะเอาชุดนี้” 

แต่นอกจากจะไม่สนใจแล้ว อัยย์กับอิงอิงยังเดินผ่านนลินไปที่เคาน์เตอร์เหมือนเธอไม่มีตัวตน 

คุยด้วยก็เสียเวลาชีวิต 

อัยย์ยื่นบัตรเครดิตใบใหม่ให้พนักงาน  

แม้อัยย์จะไม่รู้ว่าบัตรที่ตะวันให้มานั้นสำคัญอย่างไร เธอคิดว่ามันก็แค่บัตรเครดิตใบหนึ่งแต่พอพนักงานเห็นบัตร Amex Black ที่เธอยื่นให้ก็เข้าใจทันที ลูกค้ารายใหม่คนนี้มีกำลังซื้อสูงแค่ไหน 

“คุณผู้หญิง”  

แค่ไม่กี่นาทีจากคุณลูกค้า อัยย์ก็ได้เลื่อนเป็นคุณผู้หญิงเสียอย่างนั้น  

“สนใจรับรองเท้ากับคลัทช์ที่เข้ากันไปด้วยไหมคะ” 

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ รบกวนเลือกมาให้เลยนะคะ ฉันใส่รองเท้าไซซ์ 37” 

โอกาสในการขายมาแล้ว พนักงานที่คอยดูแลเธอรีบเดินไปหยิบข้าวของมาให้อัยย์ซื้อเพิ่มเพราะรู้แล้วว่าเธอจ่ายได้มากแค่ไหน  

“นี่....ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะเอา ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?” 

“มาอีกแล้วประโยคนี้ เป็นอัลไซเมอร์เหรอถึงต้องจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร?” 

นลินหันไปมองอิงอิงตาขวางแล้วกระแทกส้นไปที่เคาน์เตอร์ “เธอคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะขายให้ยัยนี่” 

พนักงานที่กำลังจัดชุดลงกล่องให้อัยย์อยู่ หันมายกมือไหว้นลิน “ต้องขอโทษจริงๆ นะคะคุณนลิน แต่คุณผู้หญิงท่านนี้เธอซื้อก่อนนะค่ะ 

อรรถยืนมองเหตุการณ์อยู่เฉยๆ เขาไม่ได้คิดจะห้ามเพราะนลินอาจจะหันมาโกรธและคิดว่าเขายังเป็นห่วงอัยย์อยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านลินไม่ได้อยากได้ชุดมากขนาดนั้น เธอแค่ไม่อยากแพ้ แล้วเขาจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงทำไม  

อัยย์กับอิงอิงทำเหมือนนลินเป็นวิญญาณ พวกเธอหันไปเลือกของเพิ่มแล้วรีบจ่ายเงินเพื่อจะได้ไปให้พ้นสองคนนี้เสียที 

โชคดีที่คนของตะวันเดินเข้ามาในร้านพอดี ท่าทางน่ากลัวของสองคนนั้นทำเอาทุกคนเงียบกริบ 

อัยย์ถอนหายใจ เธอไม่คิดเลยว่าตนเองจะดีใจที่ได้เห็นพวกเขาขนาดนี้  

นลินถึงกับเงียบไปเลย เธอไม่ได้โง่ขนาดจะเอาตัวมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้ ได้แต่ยืนมองกลุ่มของอัยย์เดินจากไป 

“เห็นหน้ายัยนั่นไหม?” อิงอิงสะกิดแขนเพื่อนทันทีที่ก้าวออกจากร้านมา อัยย์หันมาพยักหน้าแล้วอมยิ้ม 

“นึกว่าจะแน่ ถ้ายัยนั่นยังไม่หยุด ฉันกะว่าจะบอกให้สองคนนี้จัดการแล้ว” 

“ไม่มีเรื่องก็ดีแล้วล่ะ” 

“ก็ถูกของเธอ ว่าแต่เธอจะซื้ออะไรอีกไหม?” 

“ไม่ดีกว่า แล้วอิงอิงล่ะจะซื้ออะไร? เดี๋ยวเราไปด้วย” 

“ฉันไม่ได้อยากจะซื้ออะไรเลย แค่มาเจอเธอเท่านั้นล่ะ เป็นห่วง...แต่ที่ไหนได้ กลายเป็นว่าผัวเมียเขารักกันดีเสียนี่” 

อัยย์ยิ้มกว้างเพราะรู้แล้วว่า แม้ตะวันจะทำท่ามึนตึงใส่ แต่เขาก็ยังอยากอยู่กับเธอ 

“แหม....ยิ้มกว้างจนฉันอยากข่วนหน้าให้ ไอ้เราก็หลงเป็นห่วง นี่จะรีบกลับไปหาสามีสินะ” 

อัยย์พยักหน้ายยอมรับ เธออยากจะรีบปรับความเข้าใจกับตะวันเต็มที.... 

 “เอ่อ........” น้ำเสียงและท่าทางลำบากใจของคนที่อยู่ข้างหลังทำเอาสองสาวต้องหันไปมอง 

“นี่ของที่คุณให้ไปซื้อมาครับ” หนึ่งในสองคนนั้นยื่นถุงกระดาษขนาดกลางๆ มาให้อิงอิง พอได้เห็นเจ้าตัวถึงได้หัวเราะออกมาเสียงดัง เธอลืมไปเสียสนิทว่าใช้ให้สองคนนั้นไปทำอะไร 

“อะไรเหรออิงอิง?” 

เพื่อนเธอไม่ตอบแต่อ้าปากถุงให้เธอเห็นชัดๆ แทน 

อัยย์ถึงกับหันไปขอโทษขอโพยสองคนนั้นทันที เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงได้ลำบากใจขนาดนี้ 

ผ้าอนามัย....อิงอิงโกหกว่าเมนส์มากะทันหันแล้วสั่งให้พวกเขาไปซื้อผ้าอนามัยมาให้........ 

“แบบมีปีก 29 เซนติเมตร ตรงตามออร์เดอร์เลย ขอบคุณนะคะ”  

นอกจากจะไม่อายแล้ว อิงอิงยังพูดออกมาเสียงดังทำให้อัยย์ต้องกลั้นขำ... 

 

ความตั้งใจที่จะได้ปรับความเข้าใจกับตะวันดูเหมือนจะเป็นหมันเสียแล้ว เมื่ออัยย์กลับไปถึงบ้านแล้วคุณอำภาบอกว่าตะวันจะกลับดึกกว่าปกติ.... 

“อุ๊ย...” คุณอำภาที่ขึ้นมาช่วยจัดข้าวของที่เธอเพิ่งซื้อมาอุทานออกมาเบาๆ ทำเอาอัยย์ต้องหันไปมอง 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” 

คุณอำภายิ้มกว้างแล้วมองของที่อยู่ในถุงอย่างพอใจ “ดิฉันก็กลุ้มใจตั้งนานเรื่องที่พวกคุณๆ แยกห้องกัน แต่พอเห็นแบบนี้แล้วก็ใจชื้นขึ้นมาเลย” 

อัยย์ที่ยังคงไม่เข้าใจความหมาย ขมวดคิ้วแล้วเดินไปดูของที่อยู่ในถุงช็อปปิ้งใบนั้น 

“โอ” 

อัยย์อ้าปากค้างแล้วมองของที่อยู่ตรงหน้า ฝีมืออิงอิงแน่นอน เธอคงจะแอบเลือกมาให้ตอนที่อัยย์ไม่ได้สนใจมอง ร้ายจริงๆ เพื่อนคนนี้ 

ว่าแต่.......เธอจะกล้าใส่มันเหรอ? 

ชุดนอนผ้าไหมสีขาว ไม่ใช่สิ....น่าจะเรียกสีใสเสียมากกว่าเพราะมันบางเสียจนเห็นทะลุทะลวงไปถึงไหนๆ 

เธอได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าบอกว่าตนนั้นไม่ได้ซื้อ แต่จู่ๆ อัยย์ก็นึกถึงเรื่องชุดนอนที่หลุดลุ่ยทุกเช้าขึ้นมาได้ 

เอาวะ...............ลองดูสักตั้ง 

จัดเซอร์ไพรส์ให้สามีสักที ดูสิจะทำฟอร์มอีกไหม 

 

คืนนั้น กว่าตะวันจะกลับมาถึงบ้านก็เกินเที่ยงคืนไปแล้ว 

ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบสงบ ทุกคนในบ้านต่างเข้านอนกันไปหมดแล้ว 

ตะวันที่แม้จะมึนเล็กน้อยจากฤทธิ์ไวน์ ค่อยๆ เดินขึ้นไปที่ชั้นบนแล้วตรงเข้าห้องนอนตัวเอง 

สิบนาทีหลังจากนั้น ร่างที่สูงใหญ่ก็ค่อยๆ ย่องอย่างแผ่วเบาออกมาจากห้องนอน เขาหันไปปิดประตูอย่างแผ่วเบาแล้วเดินไปตามทางเดินที่มีแสงสลัว 

ตะวันหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่อย่างกระสับกระส่าย 

นี่มันบ้านเขาไม่ใช่เหรอ? 

ทำไมเขาต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจรในบ้านตัวเองด้วยนะ? 

จู่ๆ ตะวันก็รู้สึกหงุดหงิด...หงุดหงิดที่หักห้ามใจไม่ได้ 

ครั้งแรกที่เขาแอบเข้าห้องของเธอ...เขาบอกตัวเองว่าขอแค่ครั้งเดียว แต่เมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานที่คุ้นเคย มีเหรอจะอดใจไหว.... 

 ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกสงสารตัวเอง เขาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายแท้ๆ แต่กลับต้องย่องมานอนเหมือนโจรก็ไม่ปาน 

ไม่ได้แล้ว...คืนนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะทำแบบนี้..... 

ตะวันหายใจเข้าลึกๆ แล้วยื่นกุญแจที่อยู่ในมือไปข้างหน้า 

 

อัยย์นอนใจเต้นอยู่ในความมืด เธอคิดแล้วคิดอีกว่าจะทำยังไงถึงจะปรับความเข้าใจกับตะวันได้เสียที 

เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน ทุกวันนี้คุยก็แทบไม่ได้คุยกัน หน้าก็แทบจะไม่ได้เห็นกันแต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็คงไม่ได้เพราะคนที่จะได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือลูกในท้องของเธอ 

เรื่องเดียวที่เธอแน่ใจคือเขายังอยากที่จะกอดเธออยู่ เหตุผลนั้นทำให้อัยย์กลั้นใจใส่ชุดที่อิงอิงเลือกให้ ชุดนั้นบางใสเสียจนเธอไม่แน่ใจว่ามันจะให้ผลดีหรือว่าจะโดนตะวันด่า 

เธอก็เคยผ่านชีวิตแต่งงานมาแล้ว ดังนั้นใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าต้องเอาใจผู้ชายยังไง แต่ความอ่อนไหวของคนท้อง ผสมกับความกลัวที่มีต่อตะวัน ทำให้เธอทำตัวเหมือนคนโง่จนทุกอย่างมันบานปลายมาถึงขั้นนี้ 

เป็นไงเป็นกัน...คืนนี้เธอจะงัดมารยาหญิงขึ้นมาใช้กับสามี  

คืนนี้เธอต้องคืนดีกับเขาให้ได้........... 

“คลิก” เสียงปลดล็อกประตูที่ถูกปลดทำเอาอัยย์สะดุ้ง เธอรีบหลับตาลงทันที 

ตะวันค่อยๆ เปิดประตู แล้วก้าวเท้าเข้าไปในความมืด 

ผ่านมาไม่กี่คืน เขาก็ชินกับการเดินในความมืดแล้ว แค่ไม่กี่ก้าว ตะวันก็เดินมาหยุดที่ปลายเตียง 

เธอนอนหลับอยู่ตรงนั้น เหมือนทุกๆ คืน 

ตะวันค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงแผงอกเปล่าเปลือยกับกางเกงนอนขายาว เขาเดินอ้อมไปที่อีกฟากของเตียง แล้วค่อยๆ สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม และค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ 

เขาค่อยๆ สอดแขนข้างหนึ่งเข้าไปใต้คอเธอ 

จู่ๆ...คนที่เขาคิดว่ากำลังหลับสนิทกลับพลิกตัวหันมาหาเขา เพราะไม่ทันตั้งตัวทำให้ตะวันคิดอะไรไม่ออก เขาได้นอนตัวแข็งมองคนตรงหน้าตาปริบๆ 

ทำไมเธอยังไม่หลับ หรือว่าละเมอ.... 

ผ่านไปพักใหญ่ หลังจากหายตกใจแล้ว ตะวันก็เอ่ยปากถามคนที่นอนมองเขาตาแป๋ว  

“ยังไม่นอนเหรอ?” 

ท่าทางเลิ่กลั่กของตะวัน ทำให้อัยย์ต้องกลั้นยิ้ม เธอไม่คิดว่าคนที่ฉลาดและมั่นใจตลอดเวลาอย่างตะวันก็มีมุมนี้ด้วย 

“ค่ะ” 

ตะวัน : …………….. 

จู่ๆ เขาก็ใจสั่น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้อยู่ใกล้กันแบบนี้ หลายคืนที่ผ่านมา เขาได้แต่แอบมากอดเธอด้วยความคิดถึง แต่คืนนี้............ 

“ตะวันคะ” อัยย์เรียกเขาเสียงอ่อน แล้วค่อยๆ สอดมือเข้าไปกอดเขาไว้  

“อัยย์คิดถึงคุณนะคะ คุณคิดถึงอัยย์ไหม?”............ 

 

……………………………………………………………. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว