ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

บทนำ 

#ของเล่นดารา 

 

 

บริเวณห้องพักนักแสดงมีหนึ่งดาราดังกำลังนั่งเอนตัวพิงโซฟา สองขายาวยื่นก่ายอยู่บนโต๊ะ ในมือถือโทรศัพท์โดยที่ในปากก็คาบเคี้ยวของว่างที่มากมายจนล้นเต็มเบื้องหน้า ทีมงานเดินผ่านไปมาต่างคอยแวะเวียนถามไถ่เอาใจพ่อดาราหนุ่ม หากพูดถึงคนดังในยุคนี้ก็คงจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงชื่อของ ‘ใต้หล้า’ ไปได้ เจ้าของร่างกายสูงเพรียว ดวงตาคู่เฉี่ยว ริมฝีปากอิ่มหยักจิ้มลิ้ม ดวงหน้าเย่อหยิ่งตามสไตล์ลูกคุณหนูจ๋าจากตระกูลผู้ดีเก่า

 

“น้องใต้คะ พอดีพี่ไปต่างจังหวัดมาเลยซื้อไส้อั่วมาฝาก รสชาติอร่อยจัดจ้านต้องถูกปากน้องใต้แน่” ช่างแต่งหน้าในกองถ่ายเดินตรงเข้ามาหา เธอนั่งย่อตัวลงต่อหน้า ในมือที่มีอาหารที่ตั้งใจแพคมาฝากอย่างดี

 

เห็นว่าใต้หล้าละสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์

ไล่สายตามองของฝากอย่างพิจารนาก่อนสุดท้ายจะเบ้ปากแล้วเบือนหน้าหนี

 

“ผมไม่ทานเผ็ด ทีมงานในกองก็รู้กันหมดแต่พี่ไม่รู้เหรอครับ?” หนึ่งคำถามจากพ่อคนดังทำเธอหน้าซีด

“มันไม่ได้เผ็ดมากขนาดนั้นนะคะ พี่คิดว่าน้องใต้น่าจะทานได้”

“ไม่เป็นไรครับขอบใจ” ใต้หล้าเอ่ยขอบคุณออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมองด้วยซ้ำ เจอแบบนี้พี่ช่างแต่งหน้าผู้หวังดีถึงขั้นต้องเดินกลับออกไปหากลุ่มเพื่อนของเธอที่ยืนมองอยู่ เกิดเสียงซุบซิบนินทา ไอ้ข่าวเมาท์มอยที่ว่าใต้หล้าแสนเอาแต่ใจทั้งยังทระนงถือตัวดูท่าแล้วคงจะเป็นเรื่องจริง พวกเธอแสนเข็ดขยาด ชาตินี้ขอไม่อยากร่วมงานกับคนแบบใต้หล้าอีก

 

“น้องใต้คะ ได้เวลาเข้าฉากแล้วค่ะ”

“แดดแรงมากเลยรอร่มกว่านี้ได้ไหมครับ?” เห็นว่าฝ่ายทีมงานพยายามเก็บสีหน้า

“แต่ฉากนี้ต้องถ่ายกลางแจ้งนะคะ แถมต้องถ่ายช่วงกลางวันด้วย...พวกน้องตัวประกอบนั่งรอกันเต็มแล้ว”

“ก็ให้รอไปสิ ผมยังไม่พร้อมถ่าย...ขอทาครีมกันแดดก่อนแล้วกัน” เสียงพึมพำดังขึ้น แม้จะรู้ว่าใครต่อใครกำลังรอถึงอย่างนั้นแล้วคนที่เปรียบดั่งเจ้าชายของกองถ่ายก็ยังนั่งทาครีมด้วยความไม่เร่งร้อน ถัดจากนั้นต้องใช้ทีมงานถึงสองคนที่ตามทั้งถือร่มรวมไปถึงพัดลมมือถือคอยเดินตามหลัง เมื่อออกมาถึงด้านนอกอาคารใต้หล้ากวาดสายตามอง

 

...กรี๊ดดด...!! เสียงกรี๊ดด้วยความตื่นเต้นจากเหล่านักแสดงตัวประกอบทำให้ใต้หล้าหน้าตาหงิกงอเพราะแม้แต่ในเวลาทำงานแต่เขาก็ยังต้องคอยเจอแฟนคลับอยู่ไม่เว้นวัน บางคนสมัครงานเข้ามาก็เพื่อตั้งใจจะมาตามใต้หล้า มันทำให้การทำงานของเขาไม่สนุกแถมบางทีคนพวกนี้ยังเป็นตัวถ่วงที่น่าหงุดหงิดใจ

 

ฉากในวันนี้คือฉากที่ใต้หล้าต้องออกตามหาของสำคัญที่หายไป เขาต้องคอยเดินถามผู้คนที่ผ่านไปมา บทพูดไม่ได้ยากมาก แต่ยากที่สุดก็คงจะเป็นการที่ต้องเล่นต่อบทกับตัวประกอบค่อนข้างนานแล้วใต้หล้าบอกตามตรงว่าความสามารถทางการแสดงของบางคนที่ติดลบในช่วยกระทบทำให้ใต้หล้ารู้สึกแสดงติดขัด

..เทคหนึ่ง! .. เสียงจากทีมงานดัง ถึงเวลาเริ่มทำงานที่ใต้หล้าเล่นตามบทด้วยความชำนาญ

 

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณพอจะเคยเห็นนาฬิกาเรือนนี้ไหม?” เขาวิ่งเข้าไปหานักแสดงประกอบที่ยืนรออยู่ สายตาที่ได้รับจากอีกฝ่ายทำใต้หล้าขนลุกไม่น้อย ไอ้ท่าทางที่ดูชื่นชมเขาได้ขนาดนั้นนี่มันชวนอ้วกชะมัด 

“ไม่เคยเห็นใครใส่เลยนะครับ”  

“แน่ใจนะครับ? พอดีมันเป็นของที่สำคัญกับผมมากแล้วตอนนี้มันก็หายไป” เมื่อต่อบทด้วยกันทำให้ใต้หล้ายิ่งได้มองหน้าอีกฝ่าย เขาแอบคิดในใจว่าแค่นักแสดงตัวประกอบมันจำเป็นต้องหน้าตาดีจนแย่งซีนตัวแสดงหลักได้เลยเหรอ? ทีมงานไปหามายังไง ไม่ปรึกษากันเลยว่าหน้าตาและส่วนสูงขนาดนี้จะเด่นเกินหน้าเกินตาเขาเกินไปไหม 

 

..คัท!! ..ทำดีมาก!! .. เมื่อเสียงจากผู้กำกับดังใต้หล้าเดินออกจากส่วนของหน้ากล้องด้วยความเร่งรีบ อากาศร้อนมาก แดดก็แรงจนใต้หล้ารู้สึกคันตามผิว เขารีบกลับเข้าไปในห้องปรับอากาศ ทีมงานวิ่งตามให้วุ่นพร้อมของอำนวยความสะดวกมากมายที่แสนพะรุงพะรัง

 

“ผมจะไปเข้าห้องน้ำก่อน ไปรอในห้องเก็บตัวได้เลยครับ” เขาหันมาบอก เดินหยิบโทรศัพท์ออกมากดเล่น

ระหว่างทางเดินไปห้องน้ำใต้หล้าขมวดคิ้ว เหมือนมีเสียงฝีเท้าที่เดินตามจนแทบชิดตัว

 

“คุณใต้ครับ” หนึ่งเสียงไม่คุ้นเคยทำให้ใต้หล้าต้องรีบหันกลับไปมอง เมื่อพบว่าเป็นใครเขากลอกตา

“ที่นี่มันส่วนห้องพักผ่อนของนักแสดงหลัก ตัวประกอบไม่ควรเดินเพ่นพ่านในนี้”

“เมื่อกี๊ที่ได้แสดงหนังร่วมกับคุณผมดีใจมากเลย ผมติดตามคุณมานานมากเลยนะครับ”

 

“นี่...ฉันพูดกับนายถึงเรื่องที่นายก้าวก่ายเวลาพักของฉันอยู่นะ” น้ำเสียงในตอนนี้เริ่มแสดงความไม่พอใจ

“ผมชอบคุณมาก ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวครับแต่ก็แค่วันนี้เตรียมดอกไม้มาให้คุณ”

“............” มีดอกไม้ช่อใหญ่ที่คนตรงหน้ามอบให้ถึงอย่างนั้นแล้วใต้หล้ายังคงยืนกอดอก เขาไล่สายตามองบุคคลตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกขนลุกกับท่าทางที่ดูชอบกันมาก ทุกคนก็ต่างรู้กันหมดว่าคนแบบใต้หล้าเป็นชายแท้ที่ไม่เคยคิดจะชอบผู้ชายด้วยกัน ซึ่งมันทำให้เขาหงุดหงิดมากที่มีไอ้พวกผู้ชายคอยตามหึ่งขนาดนี้

 

“ช่วยรับดอกไม้จากผมทีนะครับ

และถ้าหากว่าคุณไม่รังเกียจและมีเวลาว่างผมหวังว่าเราจะได้ร่วมทานข้าวด้วยกันสักมื้อ”

“ขอบใจนะ แต่ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย” น้ำเสียงของใต้หล้าทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่

 

..หมับ..! ดอกไม้ช่อในมือถูกกระชากแย่งออกไป

“ฉันรับดอกไม้มาแล้ว พอใจแล้วนะ? จบเรื่องแล้วหรือยัง ออกไปได้แล้ว” ไม่รอสนใจฟังด้วยซ้ำที่ใต้หล้าหันหลังกลับแล้วเดินหนีออกมา เขาก้มมองช่อดอกไม้ในมือ

 

..พรึบ.. และถังขยะหน้าห้องน้ำก็คือจุดที่ใต้หล้าคิดว่ามันควรจะลงไปอยู่ ขาเรียวกำลังจะก้าวพ้น

“คุณใต้” หากแต่เสียงเรียกจากบุคคลด้านหลังเรียกให้ใต้หล้าหยุดชะงัก น้ำเสียงของอีกฝ่ายในรอบนี้ดูแตกต่างจากก่อนหน้าที่คุยกัน มันเย็นยะเยือก เรียบนิ่ง แม้ไม่ได้หันกลับไปสบตาแต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น

 

“คลื่น...คือชื่อของผม”

“..........”

“จำชื่อผมเอาไว้ให้ดี” จบประโยคนี้ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายที่เดินออกห่าง ใต้หล้ามองตาม

เขานิ่งไปสักพักแต่สุดท้ายก็สบถหัวเราะในลำคอออกมา

 

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน มึงคิดว่าจะทำอะไรกูได้วะ...หน้าโง่เอ้ย” ใต้หล้าคิดน้อยเกินไป

คิดน้อยจนไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าช่วงเวลาถัดจากนี้ชีวิตของเขาจะต้องเปลี่ยนไปตลอดกาลจากฝีมือผู้ชายคนนั้น

 

 

# # # # # # # # # # # # # # # # # # #

 

เรื่องใหม่มาแล้วค่า ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าหน่อยนะคะ>< แท็กในทวิตเตอร์ก็เข้าไปเล่นกันได้เลยนะคะ

นิยายเรื่องเก่าๆมีเนื้อหารุนแรง ทั้งตัวภาษา พล็อต เหตุการณ์ เต็มไปด้วยความไม่สมเหตุสมผล หากใครอยากอ่านรบกวนทำความเข้าใจให้มากด้วยนะคะ
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น