ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.18
แบบอักษร

D.O.18 

เมื่อขับรถออกมาจากบ้านนับดาวแล้วภาคินก็มุ่งตรงไปที่คอนโดทันที เขาย้ายมาอยู่ที่คอนโดได้สองวันแล้ว การได้ย้ายออกมาอยู่คนเดียวมันทำให้เขารู้สึกมีอิสระมากกว่า แต่ยังไม่ทันได้เลี้ยวเข้าคอนโดมือถือของเขาก็ดังขึ้น 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด  

“ว่าไง” 

เสียงเข้มกรอกลงไป เมื่อคนที่โทรมาคือภีรดลย์ 

“มึงอยู่ไหน” ปลายสายเอ่ยถามภาคิน 

“ขับรถอยู่” 

“มึงมาหาพวกกูเลย ร้านเดิม ไม่มาพวกกูตัดเพื่อน” ปลายสายเอ่ยขู่อย่างไม่จริงจังนัก 

“อืม” 

ภาคินเอ่ยตอบหน้าเรียบ พร้อมหักพวงมาลัยรถไปทางร้าน VIP BAR ทันที  

 

 

VIP BAR 

“ช้าว่ะ” ธนภัทรเอ่ยแซวเมื่อภาคินนั่งลงยังโซฟาที่ว่าง 

“หรือจะให้กูกลับ” 

“โธ่ว กูแซวเล่นหน่า มาๆชน”  

กริ๊ง แก้วทั้งสามใบกระทบกันก่อนที่เจ้าของแก้วทั้งสามคนจะกระดกน้ำสีอำพันอย่างรวดเร็ว 

“ตั้งแต่คืนนั้นนี่มึงหายเงียบไปเลยนะเว้ย” ภีรดลย์เอ่ยแซว 

“เออ น้องเขาเป็นยังไงบ้างว่ะ เด็ดมั้ย” ธนภัทรเอ่ยถาม 

“หุบปากพวกมึงไปเลย อย่ามาแตะคนของกู” 

ภาคินเอ่ยเสียงจริงจัง พร้อมกระดกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มอีก 

“โห่วว มีหวงว่ะ” ธนภัทรแซว 

“ของอย่างนี้แบ่งๆกันดิว่ะ” ภีรดลย์เอ่ยเสริม 

“เออ กูหวง แล้วอีกอย่างกูก็เป็นคนแรกของเค้า” ภาคินตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตากลับจ้องเพื่อนอย่างเอาเรื่อง 

“เชี้ยยย จริงจัง!!! งั้นยัยน้องพรฟ้าอะไรนั่นก็โกหกดิ”       ภีรดลย์เอ่ยอย่างตกใจ 

“อือ” ภาคินกำหมัดแน่น เมื่อนึกสิ่งที่เขาได้ทำกับนับดาว 

“แล้วคุณนับดาวเขาเรียกร้องอะไรมั้ยวะ” ธนภัทรเอ่ยถามอย่างสงสัย 

“ที่กูหงุดหงิดก็เพราะว่าเขาไม่เรียกร้องและโวยวายเลยน่ะสิ” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ 

“แต่ปกติมึงก็ไม่แคร์คนอื่นอยู่แล้วไม่ใช่รึไง จะสนทำไม” ธนภัทรเอ่ยบอก 

“แล้วทำไมมึงถึงหวงเขา ชอบเขาเหรอ” ภีรดลย์เอ่ยถามอย่างนึกสงสัย 

“ไม่แน่ใจ แค่รู้สึกไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ว่ะ”  ภาคินบอกออกไปหมดเปลือก 

“ชัดว่ะ มึงคงชอบเขาแล้วแหละ” 

“ถ้าชอบ ก็รุกเลยซิวะ จะรอให้หมาคาบไปแดกก่อนรึไง” ธนภัทรเอ่ยบอกพร้อมตบไหล่เพื่อนเบาๆ 

“สวยๆและน่ารักแบบนั้นไม่ใช่หาได้ง่ายๆนะเว้ย”  

ภาคินไม่ได้ตอบแต่เพียงพยักหน้าเบาๆรับรู้คำแนะนำของเพื่อน คิ้วหนาขมวดอย่างครุ่นคิด ต่อไปนี้เขาจะทำทุกอย่างให้มันชัดเจนขึ้นเอง 

 

วันต่อมา 

นับดาวยังคงมาทำงานแต่เช้าเป็นปกติเหมือนทุกวัน ขาเรียวก้าวออกจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นที่เธอกดแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานทันที คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อภายในห้องทำงานของภาคินนั้นเหมือนจะมีคนอยู่ 

มือบางเปิดประตูออกด้วยความสงสัยก่อนจะปิดประตูลง ขาเรียวก้าวเข้ามายังในห้องโดยไม่ระวังตัวเลย ตากลมโตกวาดตามองทั่วห้องก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ ร่างบางจึงหันหลังเพื่อจะออกจากห้อง 

มือบางเตรียมจะยกขึ้นเปิดประตูแต่ก็ถูกกระชากให้หันกลับไปซะก่อน ร่างบางเซตามแรงกระชากปะทะเข้ากับอกแกร่ง ภาคินกดล็อคประตูอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้นับดาวรู้ตัว 

“คุณภาคิน” นับดาวเอ่ยอย่างแปลกใจเมื่อเขามาแต่เช้า 

“............”  

ภาคินไม่ได้ตอบอะไร เขาออกจากห้องน้ำก็เห็นนับดาวที่กำลังเดินออกไป มันทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างออกได้ 

“ว้ายยย คุณจะทำอะไของคุณเนี่ย”  

เสียงหวานโวยขึ้นเมื่อภาคินไม่พูดอะไรแต่กลับลากเธอไป มีหรือที่เธอจะสู้แรงเขาได้ 

เมื่อลากร่างบางมาถึงโต๊ะทำงาน มือหนาก็หันมายกร่างบางขึ้นนั่งบนโต๊ะทันที แล้วยันแขนทั้งสองข้างไว้กับโต๊ะ ตอนนี้นับดาวนั้นถูกเขาขังด้วยแขนทั้งสองข้าง.... 

“คุณ..จะทำอะไรคะ”  

เสียงหวานเอ่ยถาม ใบหน้าแตกตื่นเมื่อภาคินจ้องเธออยู่ 

“มีแฟนยัง” ภาคินไม่ตอบแต่กลับถามนับดาวด้วยสีหน้าจิงจัง 

“คะ...” 

“มีแฟนรึยัง” เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดันถามย้ำอีกครั้ง 

“ยะ..ยังไม่มีค่ะ” นับดาวตอบไปแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาถามทำไม 

“ดี” 

พูดจบภาคินก็โน้มลงปิดปากคนตัวเล็กทันทีเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดเขาให้ทำอย่างนี้ ลิ้นหนาดุนดันเข้าไปยังโพรงปากหวาน ลิ้นหนาดูดดึงลิ้นเล็กไปมา หยอกเย้าอย่างช่ำชอง  

“อื้ออ”  

เสียงหวานครางออกมา สติเริ่มไม่อยู่กับตัวเมื่อภาคินจูบบดขยี้ลงมาอย่างเร่าร้อนและอ่อนโยน มือบางยกขึ้นคล้องคอแกร่งอย่างลืมตัว ลิ้นหนากวาดเอาความหวานจากคนตัวเล็กจนพอใจ แล้วถอนจูบอย่างอ้อยอิ่งเมื่อร่างบางเริ่มหายใจติดขัด 

“ต่อไปนี้จะจีบนะ”  

ภาคินเอ่ยบอกเสียงเรียบ จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก 

“คะ?..จีบใครคะ” 

ใบหน้าหวานออกอาการเหลอเหลา เขาจะพูดอะไรกันแน่ แก้มนวลแดงระเรื่อ มือบางที่คล้องคอแกร่งไว้รู้สึกสะเปะสะปะไปหมด ไปกล้าจ้องใบหน้าคมที่ห่างแค่คืบ ทำได้เพียงหลบสายตาคมด้วยหัวใจที่เต้นแรง 

“พูดกับใครก็จีบคนนั้นแหละ” 

แก้มนวลยิ่งแดงเมื่อภาคินก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธออย่างแผ่วเบา หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาจนตัวเธอเองก็กลัวภาคินจะได้ยิน เขาจะจีบเธอจริงๆนะเหรอ 

“จริงๆเราก็ข้ามคำว่าแฟนไปนานแล้วนะ” ภาคินเอ่ยแกล้ง 

“…………” 

ภาคินมองร่างเล็กที่เอาแต่เงียบด้วยความมันเขี้ยว มือหนาจึงเชยคางเล็กให้มองเขา ตากลมโตสั่นระริก แก้มนวลแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเลื่อนต่ำมองปากเล็กที่เจ้าตัวเม้มไว้ 

“อื้ออ” 

ภาคินก้มลงจูบนับดาวอีกครั้งด้วยความอดใจไม่ไหว ลิ้นหนาดุนดันเข้าไปอย่างรวดเร็วกวาดเอาความหวานอีกครั้ง ยิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างบางจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ 

มือบางคล้องคอแกร่งไว้แน่น สติเลือนหายเมื่อภาคินนั้นจูบเธออย่างเร่าร้อน จิตใต้สำนึกให้ผลักเขาแต่ร่างกายและหัวใจเธอกลับยอมเขาอย่างง่ายดาย รู้ตัวอีกทีร่างสูงก็อุ้มเธอมาวางบนโซฟาแล้ว  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว