ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.17

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.17
แบบอักษร

D.O.17 

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อภาคินเลี้ยวรถเข้าจอดที่ร้านก๋วยเตี๋ยวธรรมดาร้านหนึ่งข้างทาง นับดาวหันไปมองเขาด้วยความสงสัย 

“หิว ขอกินข้าวก่อน” 

ภาคินเอ่ยบอกเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของนับดาว 

“งั้นคุณลงไปทานเลยค่ะ นับไม่หิว” 

“ลงมา” เสียงเข้มเอ่ยสั่ง 

“……….” นับดาวไม่ตอบแต่ยังคงนั่งอยู่บนรถเหมือนเดิม  

“ลงมานับดาว” 

ภาคินเอ่ยเสียงเข้ม สักวันเขาจะปราบไอ้นิสัยดื้อเงียบนี้ให้ได้คอยดู 

“ค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มหงุดหงิดแล้ว ยอมเขาอีกแล้วนะนับดาว 

ก็ได้แต่ต่อว่าตัวเองในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ก่อนจะเดินตามร่างสูงเข้าไปในร้านอย่างว่าง่าย 

ร่างสูงเดินเข้ามาในร้านโดยมีนับดาวเดินตามมาด้วย ภาคินเลือกนั่งลงโต๊ะที่ว่าง ยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อนับดาวนั่งลงอย่างไม่อิดออด  

“จะกินอะไร แล้วไม่ต้องบอกว่าไม่หิว” 

ภาคินเอ่ยถามนับดาว พร้อมเอ่ยอย่างรู้ทันว่าร่างบางจะต้องปฏิเสธไม่กินแน่นอน 

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ” 

เสียงหวานตอบอุบอิบ ก่อนจะบอกสิ่งที่อยากกินออกไป 

“เอาเล็กน้ำใสค่ะ” 

“งั้นเอาเล็กน้ำใสสองเลยครับ” ภาคินเอ่ยสรุปบอกพนักงาน ก่อนจะหันมามองร่างบางที่พยายามหลบตาเขา 

................. 

ระหว่างที่รอก๋วยเตี๋ยวก็เกิดความเงียบระหว่างทั้งคู่ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปเลย คนหนึ่งเอาแต่จ้อง ส่วนอีกคนก็เอาแต่หลบสายตาคม จนกระทั่งพนักงานนำก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟนั่นแหละ 

“ปรุงให้หน่อย” 

อยู่ดีๆร่างสูงก็เอ่ยขึ้น พร้อมดันชามก๋วยเตี๋ยวของเขามาทางเธอ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยแต่ก็ลงมือทำให้เขาโดยไม่พูดอะไร ถ้าไม่อร่อยก็อย่ามาโทษเธอละกัน 

เมื่อปรุงของเขาเสร็จก็ดันถ้วยก๋วยเตี๋ยวคืนให้เขา แล้วหันมาปรุงของตัวเองบ้าง แต่ก็แอบสังเกตว่าเขาจะกินได้มั้ย หัวใจเต้นแรงเมื่อร่างสูงกินโดยไม่บ่นสักคำ แถมยังเงยหน้ามายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธออีก นี่ใช่มั้ยตัวตนของเขาต่อหน้าคนอื่นนิ่งขรึม แต่กับเธอเจ้าเล่ห์นัก 

 

 

เมื่อกินเสร็จภาคินก็ไปส่งนับดาวตามที่บอกไว้จริงๆ โดยระหว่างทางนั้นทั้งคู่ก็ยังเงียบไม่มีการพูดจากันเหมือนเดิม 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด  

เสียงเรียกเข้าจากมือถือเครื่องจิ๋วของนับดาวดังขึ้นทำลายความเงียบ มือบางกดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้เมื่อคนที่โทรมาคือพรทิพย์ 

“ทำไมแกยังไม่กลับห๊ะ พวกฉันหิวกันจะตายแล้วเนี่ย” 

เมื่อเธอกดรับ ปลายสายก็โวยใส่เธอทันที นับดาวหน้าซีดเล็กน้อยด้วยความอายภาคิน เพราะเสียงที่เล็ดลอดออกมานั้นก็ดังพอสมควร 

“นับเลิกงานช้าค่ะวันนี้ น้าทิพย์ทำกินไปก่อนได้มั้ยคะ” 

เสียงหวานพยายามพูดให้เบาที่สุด ไม่อยากให้ภาคินมารับรู้เรื่องน่าอับอายของเธอมากกว่านี้ 

“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วห๊ะ แกรีบกลับมาทำข้าวเย็นเดี๋ยวนี้เลย” 

พรทิพย์ยังคงโวยวายไม่เลิก  

“ค่ะ เดี๋ยวนับรีบกลับไปทำให้นะคะ” เสียงหวานเอ่ยตัดปัญหา 

ปลายสายไม่ได้พูดอะไรแต่ตัดสายไปเลย มือบางกำโทรศัพท์แน่น ใบหน้าหวานหันออกไปนอกกระจกโดยเลี่ยงสายตาคม นึกน้อยใจตัวเองที่ทำตัวน่าสมเพศต่อหน้าภาคินอีกแล้ว  

“เป็นคนใช้รึไงถึงต้องทำตามคำสั่งคนอื่น” 

ร่างสูงที่ขับรถอยู่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด มือหนากำพวงมาลัยรถแน่น 

“ไม่ได้เป็นคนใช้ค่ะ แต่มันเป็นหน้าที่ของนับ” 

นับดาวเอ่ย ตากลมโตน้ำตาซึมเล็กน้อยแต่ก็กลั้นไว้ได้ 

“แล้วที่บ้านไม่มีคนทำเลยรึไง” เสียงเข้มเอ่ยอย่างหงุดหงิด 

“..........” นับดาวเงียบไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะเธอไม่อยากให้เขามองว่าครอบครัวเธอไม่ดี ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆก็เถอะ  

“เห้อออ” ร่างสูงถอนหายใจ เขาอยากจะพาเธอไปอยู่ด้วยให้รู้แล้วรู้รอด.....อยากเอาไปนอนกอดทุกคืนเลย ภาคินคิดในใจ 

 

“จอดตรงนี้แหละค่ะ” 

นับดาวเอ่ยบอกเมื่อภาคินขับรถมาถึงแถวบ้านเธอ ไม่อยากให้เขาไปส่งถึงบ้านเพราะกลัวคนอื่นเห็น 

“.........” คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ 

“นับขอลงตรงนี้แหละค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอก พร้อมเปิดประตูแล้วก้าวลงไป นับดาวแปลกใจเล็กน้อยเมื่อภาคินตามเธอลงมาด้วย  

“เดี๋ยวเดินไปส่ง” ภาคินเอ่ยบอกเมื่อเห็นคิ้วเรียวขมวดด้วยความสงสัย 

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ คุณกลับไปเถอะนะคะ” 

นับดาวพยายามต้านคนตัวโตไว้ เมื่อเขาเดินเข้ามาประชิดใกล้เธอ 

“แล้วทำไมจะไม่ได้” ภาคินจ้องร่างเล็กด้วยความหงุดหงิด 

“……….” 

เมื่อนับดาวไม่ตอบ เขาก็เดินนำไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างบางเดินมาจับแขนเขาเอาไว้ ภาคินหันไปมองทางคนตัวเล็ก หัวใจอ่อนยวบทันทีเมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตา 

“นะคะ คุณกลับไปเถอะนะคะ” 

เสียงหวานเอ่ยอย่างขอร้อง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้นั้นกลับไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้...... 

ร่างบางตกใจเมื่อคนตัวโตคว้าเธอเข้าไปกอด มือหนากดศรีษะเล็กให้ซุกกับอกแกร่ง  

“โอเค ไม่ไปก็ไม่ไป ขี้แงจังวะ” ภาคินเอ่ยเสียงอ่อนลง กอดกระชับร่างบางแน่น 

“ฮึก ฮึก” 

ถึงจะร้องให้อยู่ มือเล็กก็กอดตอบเขาเบาๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจ........... 

“หยุดร้องได้แล้ว” 

ภาคินดันร่างบางออกห่าง นิ้วเกร่งกวาดซับน้ำตาให้นับดาวอย่างเบามือ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาต้องรู้สึกแคร์นับดาวขนาดนี้ 

นับดาวหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะกับการกระทำของภาคิน เธอขยับตัวออกห่างเล็กน้อยก่อนจะสบเข้ากับสายตาคม 

“นับขอเข้าบ้านก่อนนะค........อุ๊ป” 

ยังไม่ทันที่นับดาวจะเอ่ยเสร็จ ภาคินก็โน้มลงมาจูบยังรวดเร็ว มือหนารั้งท้ายทอยเล็กไว้ ปากบดขยี้ด้วยความเร่าร้อน มือบางกำเสื้อของภาคินแน่นยอมให้เขาจูบแต่โดยดี ลิ้นหนาดูดดึงลิ้นเล็กไปมาอย่างช่ำชองและเนิ่นนาน จนกว่าจะพอใจนั่นแหละเขาถึงถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง 

“ถ้ายังยืนอยู่อีก ไม่ต้องเข้าบ้านแล้ว” 

เสียงเข้มเอ่ยบอก เมื่อคนตัวเล็กยังยืนเหมือนคนไร้สติอยู่ 

“เอ่อ...คนบ้า” 

เมื่อพูดออกไปเสร็จร่างบางก็หันหลังเดินไปยังบ้านเธอทันที โดยไม่หันกลับมามองเขาอีก 

“หึหึ” 

ภาคินยืนมองนับดาวที่เดินไปยังบ้านแล้วเปิดประตูรั้วเข้าบ้านเสร็จนั่นแหละเขาจึงขึ้นไปบนรถแล้วขับออกไปทันที 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว