ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา4

ชื่อตอน : บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา4

คำค้น : โสน อ้อยควั่น กำนัน จักร จักรธร คณิน แม่กลอง สมุทรสงคราม คุณชาย หม่อมราชวงศ์ ย้อนยุค

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2564 09:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา4
แบบอักษร

บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา 

 

     เสียงเหรียญกระทบกับกระปุกออมสินสังกะสีดังก๊องแก๊งอยู่ในมือเจ้าของ ซึ่งนั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่นอน ตรงหน้ามีเหรียญบาท เหรียญห้าสิบสตางค์ และเหรียญสลึงจำนวนไม่มากปะปนกันอยู่ กะด้วยสายตาแล้ว เธอไม่น่าจะมีเงินพอเลี้ยงเจ้าพวกทโมนได้ทั้งฝูง

 

       เจ้าตัวปลอบใจตัวเองให้มองโลกในแง่ดี อาจจะต้องลองนับดูก่อนว่ามีเงินเท่าไรกันแน่ อาจจะมากกว่าที่เธอคิด ---

 

       ว่าแล้วก็วางกระปุกออมสินที่ทำจากสังกะสีไว้ข้า ๆ ตัว กระปุกอันนี้โสนหวงของเธอมาก เพราะอนงค์อาสาวซื้อให้เป็นของรางวัลที่สอบได้ที่หนึ่ง ตอนเรียนจบ ป.เจ็ด ราคาอันละหนึ่งบาท ถึงแม้จะไม่แพงมากนักเมื่อเทียบกับความมั่งมีของครอบครัว แต่มันเป็นรางวัลที่ได้จากความสามารถของเธอ 

 

       อาสาวยังติดสินบนว่า หากออมเงินได้เต็มกระปุกเมื่อไร จะพาเธอไปเปิดบัญชีฝากสตางค์ในชื่อของเธอและจะสมทบทุนให้อีกหนึ่งร้อยบาทด้วย

 

       โสนจำได้ว่าตัวสั่นด้วยความยินดี แต่เมื่อผ่านมาหลายปี เธอก็พบว่ากระปุกออมสินนี้ไม่เคยเต็ม เพราะเจ้าตัวขยันเขย่าเอาเหรียญข้างในไปใช้อยู่เรื่อย

 

โสนแยกเหรียญออกมาเป็นกองๆ และนับมันด้วยความหวัง เพื่อที่จะพบว่า ความเข้าใจแรกของเธอนั้นถูกต้องแล้ว

 

โสนนึกถึงราคาเครื่องดื่มแก้วละสามสลึง ซึ่งถือว่าแพงทีเดียว แต่นานปีทีหน เด็กๆ จึงจะได้มีโอกาสกินสักครั้งหนึ่ง เธอชอบที่จะเห็นสีหน้าเจ้าตัวแสบแต่ละคน ที่ละเลียดดื่มอย่างทะนุถนอม และเทเข้าปากจนหยดสุดท้าย ครั้งก่อน เธอจับได้ว่าบางคนเอาลิ้นแลบไปเลียโอวัลตินในแก้วด้วย

 

สตางค์ที่มีอยู่ถือว่าเฉียดฉิวมาก อันที่จริงโสนได้ค่าใช้จ่ายจากบิดาจำนวนไม่น้อยเลย มันพอใช้ตลอดสัปดาห์แถมเหลือเก็บเสียด้วยซ้ำ หากแต่ในฐานะลูกพี่ เธอมีภาษีสังคมสูงอยู่เหมือนกัน

 

เงินจำนวนหนึ่ง ถูกนำไปใช้จ่ายในการเลี้ยงดูบริวารและค่าจ้างต่างๆ เช่น กระสุนดินเหนียว ที่เธอรับซื้อจากลูกน้องในราคาร้อยละสลึง คือ กระสุน 100 ลูก ราคา 1 สลึง เด็กๆ ต่างก็ปั้นลูกกระสุนมาขายกันถ้วนหน้า เธอเองก็เต็มใจซื้อทั้งที่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรมากมายเพราะพ่อกำนันสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ยิงนกหรือทำบาป นั่นก็เพื่อให้เด็ก ๆ ได้มีสตางค์ไปกินขนมที่โรงเรียนและไม่ติดนิสัยขี้ขอ พักหลังๆ กระสุนดินเหนียวชักจะมากเกินไป เธอจึงให้สิทธิ์นี้แก่เด็กเล็กๆ เท่านั้น ส่วนเด็กโตให้ช่วยงานในบ้านหรือในสวนแทน

 

และเหล่าบริวารของเธอได้เรียนรู้ว่า หากทำตัวดีๆ พี่โสนจะมีรางวัลให้เป็นสมุด เครื่องเขียนตอนเปิดเทอม และพาไปกินขนมที่งานวัดปีละครั้ง หรืออาจมีรางวัลในโอกาสพิเศษ เช่น ไปดูหนังกลางแปลงอย่างเช่นครั้งนี้

 

หญิงสาวครุ่นคิด ถ้าเธอจะประหยัดค่าขนมของสัปดาห์นี้ก็อาจจะได้เพิ่มมานิดหน่อย --- แต่จะทำอย่างนั้นทำไมล่ะ ในเมื่อเธอมีช่องทางอื่นสมทบทุน  

 

“เงินไม่พอหรือ” อ้อยควั่นถามเสียงเบาจากที่นอน ที่นั่งมองน้องสาวมาสักพักแล้ว

 

ยายตัวแสบยิ้มเผล่ ยื่นมือออกมาและกระดิกนิ้วยิกๆ ผู้เป็นพี่สาวค้อนอายๆ ก่อนจะหยิบจดหมายซองสีชมพูที่มีลายดอกไม้ออกมาจากใต้หมอน ส่งให้น้องสาวอย่างขัดเขิน

        

.....................................................................

       *บางยี่สน - สถานที่สมมติ

       *กินน้ำชา – ไปเที่ยวผู้หญิง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว