email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2564 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

เช้าวันรุ่งขึ้นพอมาถึงที่ทำงานดอกเหมยก็แจ้งหัวหน้าทันที

“พี่ขวัญคะ สิ้นเดือนเหมยขอลาวันจันทร์หนึ่งวันนะพอดีจะกลับบ้านต่างจังหวัด” ขวัญตาเป็นหัวหน้าแผนกที่ดอกเหมยทำงานอยู่

“อ่อ ได้สิ กลับไปเยี่ยมพ่อแม่เหรอ” ไม่บ่อยนักที่ดอกเหมยจะลางาน การลาเลยง่ายไม่โดนซักถามอะไรมาก

“ใช่ค่ะ”

“ช่วงนี้หน้าผลไม้นี่นา อย่าลืมหิ้วมาฝากนะ” ขวัญตาพูดติดตลก

“ได้ค่ะ เดี่ยวเหมยเอามังคุดมาฝาก”

“ทุเรียนด้วยได้ไหมเหมย” จูนหันมาสมทบ

“ทุเรียนพี่จูนต้องขับรถไปเอาเองแล้วละคะ เหมยนั่งรถตู้แบกมาไม่ไหว” ทุกเรียนกลิ่นเบาซะที่ไหน การนั่งรถสาธารณะก็ต้องมีความเกรงใจคนที่ร่วมโดยสารด้วย

“ฮ่า ๆ โอเค ๆ” จูนหันกลับไปทำงานต่อ

“จะกลับไปบอกเรื่องที่เราเลิกกับแฟนใช่ไหมล่ะ” แก้วหันมาถามบ้าง ดอกเหมยพยักหน้าเบา ๆ เรื่องที่เธอเลิกกับแฟนพี่ๆ ในแผนกรู้ทุกคนเพราะเธอเป็นคนเล่าและปรึกษาเรื่องนี้กับพวกพี่เขาเอง และก็ได้พี่ๆ เขานี่แหละคอยปลอบ

นอกจากเพื่อนสนิทก็มีพี่ที่ทำงานนี่แหละที่ให้คำแนะนำ ในแผนกเธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุด บางเรื่องเราก็สามารถปรึกษากันได้ เนื่องจากทำงานมานานและรู้สึกไว้ใจกัน ไม่มีการพูดหรือนินทากันลับหลัง

น้อยที่จะเจอเพื่อนร่วมงานอย่างนี้ พี่ๆ ทุกคนใจดีกับเธอ เธอถึงทำงานที่นี่ได้นาน

“พ่อกับแม่รู้แล้วค่ะ เหมยเลยต้องกลับไปอธิบายให้ท่านฟัง”

“วุฒเป็นคนบอกก่อนเหรอ”

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่วุฒเขาน่าจะบอกพ่อกับแม่เขามั้งคะ พ่อกับแม่เหมยเลยรู้”

“เอาเถอะ ยังไงก็สู้ๆ พี่เชื่อว่าพวกท่านจะเข้าใจ ผู้ชายเลวๆ แบบนั้นใครจะอยากให้แต่งกับลูกสาว”

“ค่ะ พ่อแม่เหมยไม่ได้อะไรขนาดนั้น ท่านไม่ด่าเหมยหรอก” ดอกเหมยยิ้มบาง ๆ เธอเชื่อว่าพ่อกับแม่ต้องเข้าใจ

“ก็ดี ๆ ไปเอาใบลามาเขียนได้เลยแล้วให้พี่นะเซ็นต์” พี่นะคือผู้จัดการที่ดูแลพวกเราทั้งหมด

“ค่ะ”

ดอกเหมยรับคำก่อนจะกลับไปทำงานของตน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วอาทิตย์สิ้นเดือนก็มาถึง ดอกเหมยเดินทางในเช้าวันเสาร์ตั้งแต่หกโมงเช้าเพราะเธออยากถึงบ้านไวหน่อย เดินทางประมาณสามชั่วโมงก็ถึงที่หมาย พอเธอมาถึงบ้านก็ไม่มีใครอยู่เพราะทุกคนเข้าไปที่สวนหมด

ดอกเหมยเลยคิดว่าจะตามเข้าไปที่สวนหลังจากเก็บของเสร็จ แต่เธอไม่มีรถเข้าไป สงสัยลักษณ์จะเอาจักรยานยนต์ไปใช้

กะว่าจะโทรหาลักษณ์ให้เข้ามารับ แต่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นก่อนทำให้เธอให้ความสนใจกับมัน

“ตอนเย็นเจอกันไหม” เป็นคนที่หายไปเกือบสองอาทิตย์ หลังจากที่เขาปรึกษาเธอเรื่องนั่น ดอกเหมยมองข้อความนั่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

“เรากลับบ้าน” ดอกเหมยตอบกลับไปเพียงสั้นๆ ไม่ได้อธิบายให้เขาฟัง

“บ้านเธออยู่ต่างจังหวัดเหรอ” ครามไม่เคยถามถึงเรื่องส่วนตัวเธอ และเธอก็ไม่เคยเล่าอะไรให้เขาฟังเพราะบทสนทนาของเราไม่เคยมีโอกาสที่จะเข้าเรื่องแบบนี้

แต่ครั้งนี้มันเปิดโอกาสให้เขาถาม

“ใช่”  

“อยู่ที่ไหนอะ มีอะไรน่าเที่ยวไหม” น่าเที่ยวงั้นเหรอ เขาจะมาเที่ยว

“บ้านเราอยู่ระยอง ก็มีที่เที่ยวเยอะอยู่นะ เราแนะนำไม่ถูกเธอลองค้นกูเกิ้ลดูแล้วกัน” ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมค้อม เพราะเราไม่ใช่คนที่กำลังจีบกันอยู่

“ตัดโอกาสให้เราถามต่อเลย เธอนี่นะ”  

“อยากเที่ยวก็ต้องหาเองสิ”  

“เธอไปเที่ยวกับเราไหมล่ะ ไม่มีเพื่อนเที่ยว”  

เที่ยวงั้นเหรอ นานแล้วที่เธอไม่ได้ไปเที่ยวไหน

“เราอยากเที่ยว อยากเปลี่ยนบรรยากาศ” ครามว่าต่อ เปลี่ยนบรรยากาศงั้นเหรอ แค่คิดก็ทำให้ขนอ่อนของดอกเหมยลุกชัน สองอาทิตย์ที่ไม่ได้มีเซ็กส์กันมันก็ทำให้เธอคิดถึงเหมือนกัน

คิดถึงเซ็กส์ของเขานะ

“ที่ไหน”  

“ลงใต้กันไหม ถ้าไประยองเธอคงเที่ยวหมดแล้วคงเบื่อ เปลี่ยนเป็นทะเลใต้ไหม” ข้อเสนอของครามน่าสนใจ มีหลายครั้งที่เธออยากไปเที่ยวทะเลใต้แต่ไม่มีโอกาสได้ไปเพราะวุฒิชัยไม่ชอบทะเล เขาชอบภูเขามากกว่า เธอเลยได้ไปแต่เหนือ ซึ่งเธอชอบทะเล ตั้งแต่ไปเรียนที่กรุงเทพเธอไม่ค่อยได้ไปทะเลเท่าไหร่ถึงบ้านจะอยู่ติดทะเลก็เถอะ

ความสัมพันธ์ของเธอกับครามไม่ได้จำกัดว่าเราจะทำกิจกรรมแค่ในร่มผ้า การเป็นเพื่อนเที่ยวเพื่อนดื่มก็ย่อมได้ ถ้าสมัครใจทั้งสองฝ่าย แต่อย่างที่บอกต้องเช็กหัวใจตัวเองให้ดี อย่าหลงระเริงว่าเป็นแฟนกันจริงๆ ซึ่งดอกเหมยพยายามบอกตัวเองทุกครั้ง และเธอก็ทำได้ดีมาตลอด

“อาทิตย์หน้าได้ไหมลางานสักวัน”  

“ไม่ได้ เราลากลับบ้านแล้ว” ถ้าจะลาก็ลาได้เพราะวันลาเธอยังไม่หมด แต่เกรงใจเพื่อนร่วมงาน ไม่ได้เจ็บป่วย แต่ลาไปเที่ยวเธอรู้สึกเกรงใจคนที่ต้องทำงานแทน เพราะอาทิตย์นี้เธอก็เหมือนลามาพักผ่อนแล้ว

“อืมมม...งั้นวันไหนดี”  

“วันหยุดยาวเดือนหน้าไหมล่ะ จะได้มีเวลาหาที่พัก” ดอกเหมยเสนอ เดือนหน้าจะมีวันหยุดยาวต่อกันสามวัน

“ได้นะ ตามนั้น เรื่องที่พักไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเราจัดการเอง เธอหาเสื้อผ้าสวยๆ รอได้เลย”  

ดอกเหมยหัวเราะเบาๆ กับข้อความของคราม เขาเห็นเธอชอบแต่งตัวสวยๆ รึไง เสื้อผ้าที่ดอกเหมยใส่ไปหาเขาแต่ละครั้งก็คือเสื้อผ้าใส่ไปทำงาน ซึ่งเธอแต่งตัวธรรมดามากถ้าเทียบกับสาวออฟฟิศคนอื่น ๆ

ดอกเหมยไม่ชอบแต่งหน้าอะไรมากมายนัก บางวันก็ใส่กางเกงยีนอาจจะมีบ้างที่ใส่เดรส เพราะออฟฟิศของเธอฟรีในเรื่องนี้แค่ไม่โป๊และใส่กางเกงขาสั้นมาทำงานเท่านั้น

“อย่าแพงนะ เราไม่มีเงินจ่าย” ดอกเหมยต้องจำกัดค่าใช้จ่าย เธอต้องผ่อนคอนโด ส่วนครามนั้นเขารวยอยู่แล้วกลัวว่าเขาจะจองที่แพงแล้วเธอไม่มีปัญญาหาร

“เลี้ยง” ครามพิมพ์กลับมาสั้นๆ

“ไม่ต้อง หารกัน เราไม่อยากเอาเปรียบเธอ” เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันจะให้เขาเลี้ยงได้ยังไง

“เราเป็นคนชวน ให้เราเลี้ยงเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ”  

“แต่ เราไม่สบายใจ” จะให้เขาเลี้ยงได้ยังไงกัน  

“เถอะน่า ป๊าครามจัดให้ ทริปนี้เราอยากไปผ่อนคลาย ไว้ครั้งหน้าเหมยค่อยเลี้ยงเราคืน” ดอกเหมยถอนหายใจเบาๆ กับป๊าคราม

ยังจะมีทริปหน้าอีกเหรอ

“งั้นอย่าเอาหรูมาก”  

“ฮ่าๆๆ ห่วงเงินในกระเป๋าป๊าเหรอครับ” ดอกเหมยกลอกตาไปมา กับคนอยากเป็นป๊า

“แล้วแต่เธอเลยถ้างั้น แค่นี้ก่อนเราจะโทรหาน้อง” ดอกเหมยตัดบทกลัวยิ่งพูดจะยิ่งยาว ไม่บ่อยนักที่เราจะแชทกันยาวๆ หลังจากเจอกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว