email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

ชื่อตอน : Ep:4 รักตัวเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2564 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:4 รักตัวเอง
แบบอักษร

ตอนเย็น

"หมอคะ" ฉันไล่พยาบาลที่ป๊าจ้างให้มาดูแลออกไปแล้วสั่งให้ไปตามหมอมา

"......."เขาไม่พูดอะไรเอาแต่ทำหน้านิ่ง คนอะไรแค่ยืนเฉยๆก็หล่อ

"คือว่า...ลลิซปวดแผล"

"หมอช่วยดูให้หน่อยได้มั้ยคะ"

"แล้วถ้าลลิซอยากจ้างหมอให้ไปดูแลลลิซที่บ้านหมอจะเอาเท่าไหร่" หมอเงียบเอาแต่จ้องหน้าฉัน

"บอกมาได้เลยค่ะลลิซจ่ายไม่อั้น"

"ขอแค่ลลิซได้อยู่ใกล้ๆหมอ!" เปิดทางให้ขนาดนี้แล้วดูสิจะใจแข็งได้แค่ไหนกัน ผู้ชายร้อยทั้งร้อยยังไงแค่อ้อนนิดๆอ่อยหน่อย แค่นี้ก็ไปไหนไม่รอดแล้ว

"......." แต่หมอนิ่งมากจริงๆนะเขาไม่พูดอะไรกับฉันเลย

"อ่ะ โอ้ย!!"

"จะ...เจ็บ!"อันนี้เจ็บจริง! ก็หมออ่ะดิดึงผ้าพันแผลซะแรงเลย ถ้าเป็นคนอื่นนะฉันตบคว่ำไปแล้ว แต่นี้เป็นหมอสุดหล่อให้อภัยได้!

"ลลิซขอถามอะไรหมอได้มั้ย!" ถึงหมอจะไม่พูดอะไรกับฉันแต่คนอย่างลลิซไม่เคยยอมแพ้!!

"ว่า!!" อร๊าย!! หมอพูดกับฉันด้วย

"หมอมีครอบครัวยังคะ!" เรื่องนี้สำคัญกับฉันมากถ้าหมอมีลูกมีเมียอยู่แล้วฉันจะได้ตัดใจ!

"ถามทำไม!" สายตาเย็นชาดุดัน น้ำเสียงเข้มๆ ฮื่อ!! กร้าวใจสุดๆ

"ก็ลลิซอยากรู้" ฉันทำหน้าอ้อนสุดๆ

"ยัง….แต่กำลังจะหมั่น!"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว!" เขาทำแผลเสร็จแล้วเดินออกไปทันที

"หมั้น! หมั่นหรอ?"

"ฮื่อ!!"

"ยังไม่ได้เริ่มก็จบแล้วหรอ!"

"ชีวิต! ทำไมมันน่าเศร้าแบบนี้"

"เฮ้อ!!" ฉันได้แต่นอนหมดแรงแล้วตอนนี้ป๊าก็สนใจแต่เมียกับลูกคนใหม่ ใช่สิฉันไม่สำคัญแล้วนิ

"โมย่า!"

"แกว่างมั้ยมารับฉันหน่อย!"

"ดีขึ้นแล้ว"

"ไม่อ่ะ...ไม่มีใครสนใจฉันหรอก"

"ฉันว่าฉันจะไปอยู่คอนโดคนเดียวดีกว่า"

"เอ่อ...ไม่ทำอะไรบ้าๆแบบนั้นอีกแล้ว"

"จริงๆ"

"พูดมาก!!"

"บอกให้มาก็มาสิ!"

"แค่นี้แหละ"

 

ฉันวางสายจากโมย่าแล้วลุกขึ้นไปแต่งตัว ไม่รู้สิในเมื่อความหวังของฉันคือหมอแต่ในเมื่อเขามีเจ้าของอยู่แล้วถึงฉันจะอยากได้แค่ไหนฉันก็ไม่ควรแย่งของคนอื่น

"ลลิซจะอยู่ตามที่ม๊าบอกนะคะ" ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่คือในพูดของม๊า ฉันจะไม่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นอีก

30 นาทีผ่านไป

"แก!!"

"ลลิซ! แน่ใจหรอ?" ไม่นานโมย่าก็มารับฉัน

"อืม" ฉันเวียนหัวนิดหน่อยก็เสียเลือดไปตั้งเยอะนิ

"กลับเถอะ"

"แกต้องรีบไปทำงานนิ" ฉันเดินผ่านหน้าโมย่าออกไปนอกห้องส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายป๊ากับพี่อีธานคงจัดการกันเอง

"แกเป็นอะไรรึเปล่าลลิซ" ตอนนี้ฉันกับโมย่าอยู่ในลิฟท์

"ป่าว!"

"หึ..สวยๆรวยๆอย่างฉันไม่เป็นไรหรอก" ฉันได้แค่ยิ้มๆ ให้นาง

"ปากแข็งตลอดแหละแก" โมย่าเดินเข้ามาสวมกอดฉัน

"อยากร้องก็ร้องออกมา"

"ไม่มีใครว่า!" โมย่าเป็นคนเดียวจริงๆที่เข้าใจฉัน

"เหนื่อยว่ะ"

"แกรู้มั้ยบางทีฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย"

"ฉันเคยคิดนะว่าฉันมีเงินมีทุกอย่างชีวิตฉันอยู่เหนือคนอื่น"

"แต่สิ่งที่ฉันไม่มีคือไม่มีใครจริงใจกับฉันสักคน!"

"แต่ละคนที่เข้าหาก็หวังผลประโยชน์จากฉันทั้งนั้น" ฉันยอมรับตอนนี้ฉันรู้สึกอ่อนแอมาก

"ฟังนะถึงไม่มีใครรักแก!"

"แต่ฉันคนนี้ จะอยู่กับแกทุกเมื่อที่แกต้องการ!" โมย่ากอดปลอบพูดให้กำลังใจฉันทุกอย่าง

"ชิ...เรื่องของแกฉันไม่เห็นสนใจแกเลย!" ฉันรีบเช็ดน้ำตาแล้วดันตัวโมย่าออก

"หึ..แบบนี้ถึงจะสมเป็นคุณหนูลลิซตัวจริง" แล้วเราสองคนก็เดินไปขึ้นรถ ฉันไม่อยากเจอหน้าทุกคนในบ้านตอนนี้มันไม่พร้อม ไม่พร้อมจะรับมือกับอะไรทั้งนั้น

แค่นี้ก็รู้แล้วว่าป๊าเลือกใครและต่อไปป๊าก็คงไม่ต้องการฉันอีกแล้ว

ทุกคนไม่มีใครทนคนนิสัยแย่ๆอย่างฉันได้หรอก

ฉันเองก็ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร ต่อไปนี้อยากทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน!

คอนโด

"แกไหวแน่นะ!" ตอนนี้โมย่ามันพาฉันมานอนพักในห้องแล้วมันก็จะออกไปทำงาน

"ไปเถอะแค่นี้สบายมาก"

"แต่หน้าแกซีดมาเลยนะลลิซ" ที่จริงอาการฉันมันต้องนอนโรงพยาบาลอีกหลายคืน แต่ฉันไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาลและเมื่อได้รู้ว่าป๊าอยู่ห้องข้างๆแต่ป๊าก็ไม่เคยมาหาฉันเลย

ฉันเลยคิดว่าออกมาแบบนี้แหละดีแล้ว

"บอกว่าไม่เป็นไรไง ไปได้แล้ว!" ฉันพูดดุๆกลัวโมย่ามันจะเป็นห่วง

"ฉันไม่ตายหรอก"

"แต่คนที่จะตายคือแกเดี๋ยวโดนเจ้านายไล่ออกฉันไม่เกี่ยวด้วยนะ!"

"แล้วจะรีบกลับมานะ" โมย่ายิ้มให้ฉันแล้วรีบเดินออกไป

"เธอต้องอยู่ให้ได้นะลลิซ"

"ในเมื่อไม่มีใครรักเธอต้องรักตัวเองเข้าใจมั้ย!" ฉันได้แต่บอกตัวเองก่อนจะหลับตาลงเพราะมันรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยตอนนี้!

หลายวันผ่านไป

"เป็นไงคนเก่ง!" สุดท้ายโมย่าต้องหามฉันมาส่งโรงพยาบาลแต่ดีที่ไม่ใช่โรงพยาบาลเดิม เอาตรงๆทำใจเรื่องหมอคนนั้นไม่ได้

"พี่กลับไปเถอะ ลลิซอยากอยู่คนเดียว" ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูโน้นนี่ฉัน ไม่รู้สิไม่อยากคุยกับพี่อีธาน ก็ทุกคนนั้นแหละ

"ยังโกรธพี่อยู่หรอ"

"ป่าวลลิซแค่ไม่อยากเจอใคร"

"พี่ไม่ต้องสนใจลลิซหรอก"

"อีกหน่อยมีเด็กวิ่งเล่นในบ้านพี่ก็คงไม่สนใจอยากรู้อะไรเกี่ยวกับลลิซแล้วละ" ฉันเอาผ้าคลุมหัว

"ละลลิซมันไม่ใช่แบบนั้น"

"ยังไงพี่ก็รักลลิซที่สุด!" พี่อีธานพูดปลอบใจฉันอยู่นาน

"แต่ลลิซควรเปิดใจเพราะนั้นมันคือความสุขของป๊าเรานะ"

"ค่ะ..ลลิซเข้าใจ" ฉันลุกขึ้นนั่ง

"ลลิซถึงเลือกที่จะถอยออกมาไง" ที่ฉันเสียใจไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นแต่ที่เสียใจเพราะป๊าไม่เคยมาเยี่ยมฉันเลยตั้งหาก ป๊าไม่เคยถามฉันด้วยซ้ำว่าฉันเจ็บตรงไหนมั้ย เป็นอะไรบ้างรึเปล่า ฉันก็อยากได้อ้อมกอดอุ่นๆ จากครอบครัวเหมือนคนอื่นๆ แค่มันก็ได้แค่ฝัน

จะมีก็แค่ดอกไม้และเงินที่โอนเข้าให้ฉันทุกวัน ฉันผิดด้วยหรอแค่อยากได้อ้อมกอดจากป๊า อ้อมกอดที่เมื่อก่อนป๊ามีให้แค่ฉันแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

"โอเค!!"

"ในเมื่อทุกคนไม่สบายใจลลิซกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิมจบนะ!"

"แล้วลลิซจะทำตัวดีๆพี่ไปบอกป๊าได้เลยไม่ว่าป๊าจะให้ลลิซทำอะไรลลิซก็ยอม"

"จะให้ไปเป็นเมียเป็นชู้ใครลลิซได้หมด "

"แค่ลลิซได้กลับไปอยู่ในสายตา แค่ป๊าสนใจลลิซเหมือนเดิม"

"พี่ไปบอกป๊านะลลิซยอมได้ทุกอย่าง!" ฉันจับมือพี่ชายแน่น

"ลลิซ!" จะว่าฉันประชดก็ได้ แต่ถ้าฉันยอมแล้วป๊าหันมาสนใจฉันบ้างห่วงฉันบ้างฉันก็จะทำ

"นะคะ พี่ไปบอกป๊าให้หน่อย"

"ขอแค่ให้ป๊ารักลิซเหมือนเดิม" ฉันอยากจะร้องแต่มันก็ร้องต่อหน้าใครไม่ได้จริงๆ

"พี่กลับไปเถอะลลิซอยู่คนเดียวได้สบายมาก" 3-4วันมานี้ที่ฉันอยู่มี่โรงพยาบาลฉันคิดอะไรได้หลายๆอย่าง

"ไว้เรามีสติมากกว่านี้แล้วค่อยคุยกัน"

"นอนพรุ่งนี้พี่มารับกลับบ้าน" พี่อีธานยิ้มให้ฉันแล้วเดินออกไป

"อึก!!" แล้วฉันก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาตัวเองได้อีกต่อไป!!

หึ...นี่หรอครอบครัว ครอบครัวที่ฉันรัก เคยมีใครสนใจ ห่วงใยถามไถ่ฉันบ้างรึเปล่า

ตั้งแต่เล็กจนโตฉันต้องอยู่อย่างเดียวดาย ไม่มีเพื่อนไม่มีใคร ขนาดวันเกิดบางปีต้องฉลองคนเดียวเพราะป๊าเอาแต่ทำงาน ถึงจะให้ลูกน้องเอาของขวัญมาให้แต่บางทีฉันก็อยากเจอหน้าป๊าบ้าง อยากเหมือนคนอื่นแค่นั้นเอง!

แต่มันก็ไม่มีสักครั้ง! เฮ้อ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว