ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.16

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.16
แบบอักษร

D.O.16 

ไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่ทำไมถึงรู้สึกเจ็บเมื่อมีคนบอกว่าไม่เหมาะสม แล้วทำไมเราต้องรู้สึกกับคำพวกนั้นด้วยนะ หรือว่าชอบเขาเข้าแล้ว..... 

“ไม่ใช่หรอกมั้ง” 

นับดาวพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจกับงานตรงหน้า มือบางพิมพ์งานที่ค้างไว้โดยไม่สังเกตเลยว่าภาคินนั้นกลับมาแล้ว 

นับดาวเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีคนจ้องเธออยู่ ตากลมตกใจเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับสายตาคมของภาคิน ก่อนจะรีบปรับให้เป็นปกติ  

“มีเอกสารอะไรให้ผมเซ็นอีกมั้ย”  

ภาคินเอ่ยถามเสียงดุดัน เมื่อก้าวมายืนหน้าโต๊ะทำงานของเลขา  

“มีค่ะ นับวางไว้ในห้องแล้วค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอก ก้มหน้างุด 

“อืม แล้วกินข้าวรึยัง”  

ภาคินเอ่ยถามออกไป แอบรู้สึกผิดที่ไม่ได้พาร่างบางไปกินข้าวด้วย 

“กินแล้วค่ะ”  

“อืม” 

ใบหน้าหวานมองตามร่างสูงที่เดินเข้าห้องไป คิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่เข้าใจว่าเขาจะถามทำไม แต่ถ้าจะให้คิดเข้าข้างตัวเองเธอคงไม่กล้า 

 

18.00 น. 

นับดาวก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ หน้าปัดบ่งบอกว่าหกโมงเย็นแล้ว แต่คนในห้องยังไม่มีวี่แววที่จะกลับเลย แล้วเธอเป็นเลขาจะกลับก่อนได้ยังไง 

เสียงประตูเปิดออกทำให้นับดาวเงยหน้าขึ้นมอง ตากลมโตสบเข้ากับสายตาคม คิ้วหนาขมวดมุ่นเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง 

“ทำไมยังไม่กลับ”  

เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดัน จ้องมองมายังร่างบางอย่างหงุดหงิด นี่มันกี่โมงแล้วทำไมเจ้าตัวยังไม่กลับ 

“เอ่อ คือนับยังมีงานค้างอยู่ค่ะ” เอ่ยปดออกไป  

“เก็บของ กลับบ้านได้แล้ว” 

ภาคินเอ่ยสั่ง แต่ก็ยังไม่ยอมก้าวไปไหนยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองร่างบางที่ลนลานเก็บของ 

“คุณภาคินกลับก่อนก็ได้ค่ะ” 

นับดาวเอ่ยบอก เมื่อเห็นว่าคนตัวโตยังยืนอยู่ที่เดิม 

“รีบเก็บของ!!” 

เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดันโดยไม่สนคำพูดที่นับดาวบอกไปเลย ร่างบางจึงรีบเก็บของอย่างรวดเร็ว 

“เสร็จแล้วค่ะ” 

“อืม” 

พูดเสร็จภาคินก็เดินไปยังลิฟต์ทันที ขาเรียวจึงก้าวตามหลังคนตัวโตไปอย่างเงียบๆ  

เมื่อเข้ามาในลิฟต์เธอแอบเงยหน้ามองแผ่นหลังคนตัวโต แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ รูปร่างที่สมส่วนกำยำ เมื่อเทียบกับเขาแล้วเธอตัวเล็กไปทันที ใบหน้าคมที่หล่อเหลาจนสาวคนไหนก็ต้องมอง และใจเต้นแรง เธอเองก็เหมือนกันแค่ได้มองหัวใจก็เต้นขึ้นมาเสียดื้อๆ 

“แอบมองรึไง” 

ภาคินเอ่ย เมื่อคนตัวเล็กแอบมองเขา ถึงเขาจะนิ่งแต่ทุกกิริยาของนับดาวอยู่ในสายตาเขาตลอด 

“เอ่ออ ขอโทษค่ะ” 

ร่างบางเอ่ยเสียงสั่น พร้อมก้มหน้าด้วยความอายเมื่อถูกเขาจับได้ แต่จะให้แก้ตัวว่าไม่ได้แอบมองก็คงไม่ได้  

“หึหึ” 

ภาคินหัวเราะในคอแกร่ง เมื่อร่างบางเขินจนแก้มแดงระเรื่อ 

“เงินที่ยืมไป เดี๋ยวนับเอามาคืนให้นะคะ” 

เสียงหวานเอ่ยบอก มือบางกำเอกสารที่จะเอากลับไปทำที่บ้านแน่นเพราะเธอนั้นรู้สึกอายที่ไปขอยืมเงินของเขา 

“ไม่ต้องคืน มันก็แค่เศษเงิน” 

เงินแค่นั้นมันไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งเขาร่วงหรอก ปกติแล้วผู้หญิงที่ภาคินนอนด้วย เสร็จแล้วเขาจะไม่สานสัมพันธ์ใดๆทั้งสิ้น แน่นอนว่าพวกเธอก็คงไม่ยอมง่ายๆ ถ้าเขาไม่จ่ายเงินทองเสื้อผ้าแบรน์เนมต่างๆให้  

แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงที่ชื่อนับดาวเพราะเธอไม่เรียกร้องอะไรเลย ไม่โวยวายด้วยซ้ำที่ความบริสุทธิ์ของเธอนั้นถูกเขาพรากไปมันแตกต่างจากคนอื่น และเขาก็อยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้..... 

“ไม่ได้หรอกค่ะ เงินตั้งหมื่น” 

เสียงหวานเอ่ยอย่างเกรงใจ พร้อมก้าวตามร่างสูงออกจากลิฟต์ที่เดินไปยังลานจอดรถทันที 

“ผัวเมียกัน ใช้เงินร่วมกันไม่เป็นไรหรอก” 

ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ แก้มนวลแดงระเรื่อเมื่อคำว่าเมียออกจากปากของเขา  

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ” 

แม้จะหวั่นไหวไปแล้วแต่เธอก็ต้องคุ้มกันหัวใจตัวเองไว้ก่อน อย่ายอมเขาง่ายๆนะนับดาว หญิงสาวคิดให้กำลังใจตัวเอง 

“แน่ใจนะ” 

ร่างสูงหยุดเดินแล้วหันมาพูดกับร่างบาง ปากหนายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นี่ซินะตัวตนของคนที่ทำหน้านิ่งตลอด  

“แน่ใจค่ะ” 

เสียงหวานเอ่ยอุบอิบเริ่มไม่มั่นใจแล้ว เมื่อร่างสูงขยับเข้ามาใกล้เธอ 

“แน่ใจ........จริงเหรอ”  

ภาคินเอ่ยแกล้ง ก้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานจนห่างกันแค่คืบ  

“เอ่อ.........” เสียงหวานเกิดอาการสั่น แก้มนวลยิ่งแดงมากขึ้น 

“ว่าไง” เสียงเข้มถามย้ำอีกครั้ง ยกยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างนึกแกล้งร่างบาง 

“นับยังไม่มีสามีค่ะ” 

เสียงหวานเอ่ยพร้อมเงยหน้าสบตากับสายตาคมที่จ้องเธออยู่แล้ว ตากลมโตสั่นระริกเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เธอทำมันใช่ทางเลือกที่ดีมั้ย 

“งั้นเราไปทวนความจำกันหน่อยดีมั้ย” 

“มะ...ไม่ดีค่ะ” 

เสียงหวานรีบเอ่ยขึ้นทันที แววตาเลิ่กลั่ก เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองแน่  

“งั้นก็ขึ้นรถ” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมยืนตัวตรงมองร่างบาง 

“มะ..ไม่ขึ้นค่ะ นับไม่ไปค่ะ” นับดาวเอ่ยเสียงสั่น 

“ขึ้นรถ เดี๋ยวจะไปส่งบ้าน หรือคิดว่าจะพาไปทำอย่างอื่นหึ” 

ภาคินเอ่ย พร้อมส่งสายตาล้อเลียนไปยังนับดาว  

“.............” 

แก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความอาย บ้าจริง เธอคิดอะไรของเธอเนี่ยนับดาว น่าขายจริงเชียว ร่างบางสบถกับตัวเอง  

“หึ หึ ขึ้นรถ” 

“ค่ะ” 

ขาเรียวก้าวไปนั่งด้านหน้ารถหรู มือบางจับเข็มขัดมาคาด ก่อนจะนั่งตัวเกรงไม่พูดไม่จาใดๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว