email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พบเจอ (อีกครั้ง)

ชื่อตอน : พบเจอ (อีกครั้ง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 33

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2564 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบเจอ (อีกครั้ง)
แบบอักษร

ล้อมวง

- เมฆ คาถา -

 

"ลานเกียร์เก่า"

"แกแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่จริงๆ มันจะไม่ดูประเจิดประเจ้อไปหน่อยหรอ" คนเป็นพี่เลิกคิ้วขึ้นสูงถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ผมได้บอกไป

 

"ก็น้องเขาบอกมางี้ แต่บางทีมันอาจจะหลอกให้เราสับสนเหมือนที่เขาบอกไงว่าที่ๆอันตรายที่สุดคือที่ๆปลอดภัยที่สุด"

 

"อือ งั้นแกก็ไปเตรียมตัวให้พร้อมละกัน 6 โมงเย็น เจอกันที่ตึกวิทย์"

 

"เดี๋ยวๆเขานัดกันลานเกียร์พี่จะไปตึกวิทย์ทำไม"

 

"เอ้า ก็ฉันเรียนคณะนี้มั้ยละ ไม่ได้ว่างเหมือนแกนะเว้ย"

 

"อ้อลืม" ผมยิ้มเจือนๆออกไป ว่าเเล้วก็นึกขำในใจที่ลืมอะไรไม่เป็นเรื่อง อ้อ แต่อย่าพึ่งสงสัยกับคำพูดของมิณทร์นะครับ ที่บอกว่าผมว่าง ไม่ใช่ว่างผมเป็นเด็กเกเร หรือไม่รักเรียนอะไรหรอกนะ แต่ผมเรียนจบแล้วครับ จบก่อนคนเป็นพี่อีก เพราะผมสอบทุนได้ไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่ 17 ปีแล้ว และหลังจากเรียนจบผมก็ทำงานเก็บเงินอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจบินกลับมาไทย เเละทำธุรกิจเล็กๆของตังเอง

 

.

.

.

ตึกวิทยาศาสตร์ที่ใครๆก็มองดูว่าเป็นตึกของเด็กเรียนแต่ในยามพบค่ำแบบนี้มันก็ดูน่ากลัวอยู่ใช่น้อย อาจจะเป็นเพราะบรรยายกาศโดยรอบที่เต็มไปด้วยสิ่งทดลองต่างๆยิ่งเสริมให้ทุกอย่างดูน่ากลัว ผมเดินเข้ามายังตัวตึกกดลิฟท์ขึ้นไปยังชั้นที่บุคคลเป็นพี่อยู่

 

"เรียบร้อยยังมิณทร์"

 

"เหลือย้อมสีแกรมอีก 7 ตัว" มิณทร์ตอบกลับมานิ่งๆพร้อมกับพยักเพยิดหน้าให้ผมหันไปดู แผ่นสไลด์ที่วางเรียงกันอยู่ข้างๆกล้องจุลทรรศน์ ผมพยักหน้ารับเล็กน้อยเป็นตอบกลับไปว่ารับรู้เเล้ว ก่อนจะหันไปนั่งลงตรงเก้าอี้ใกล้ๆมองดูบุคคลผู้เป็นพี่ทำแลปจับนู้นวางนี่ ขีดๆส่องๆ วนไปวนมา

 

"ทำไมมิณทร์ถึงมาเรียนวิทย์ศาสตร์ล่ะ"

 

"ถ้าไสยศาสตร์เปิดก็คงเรียนไปนานแล้ว" มิณทร์ตอบกลับมาขำๆ

 

"อือ ก็จริง ฮึ้ยยย ดีๆดิสงสัยนะเนี่ย" ผมทำหน้ามุ้ยๆเล็กน้อยก่อนที่จะมีเสียงของบุคคลที่สาดังขึ้นขัดผมที่กำลังจะออ่ยปากเซ้าซี้เพื่อหาคำตอบ

 

"อ้าว มิณทร์วันนี้มีหนุ่มมานั่งเฝ้าด้วยหรอหล่อไม่เบานะจ๊ะเนี่ย" บุคคลผู้มาเยือนกล่าวทักทาย พร้อมกับเดินเข้ามาหาแล้วยกนิ้วขึ้นจิ้มๆไปที่แขนของผม

 

"เอ่อ สวัสดีครับ" ผมที่หันไปมองยังต้นเสียงแล้วก็ได้แต่ยกมือขึ้นไหว้และส่งยิ้มหล่อๆไปให้

 

"ใจเย็นนั่นน้องฉันย่ะ เก็บของเก็บนอแล้วกลับบ้านไปได้ละ อย่ามาวอแว"

 

"มันหวงน้องเว้ยเห้ย กลับก็กลับบายส์นะจ๊ะสุดหล่อ"

 

"แหนะๆๆ มีมองตามชอบรึไง"

 

"เปล๊าาา ก็แค่ไม่คุ้นอะ ปกติเห็นแต่พี่ไอซ์ คิดว่าไม่มีใครคบซะแล้ว"

 

"เหอะๆๆ เสร็จละ เอาสไลด์ไปล้างให้ที"

 

"อะไรเนี่ย นี่ผมแทบจะไม่ใช่น้องละนะ แทบจะเป็นลูกน้องแล้ว แทบจะไม่ใช่น้องคนนึงแล้ว"

ผมพูดขึ้นในมือก็ถือแผ่นสไลด์ไปล้างแต่โดยดี แล้วก็ได้รับรางวัลคือมะเหงกจากพี่สาวอันเป็นที่รักมา 1 ลูกที่คงมอบให้ด้วยความเอ็นดูในความน่ารักพร้อมกับยิ้มอ่อนๆและส่ายหัวไปมาเบาๆก่อนจะยกอุปกรณ์ต่างๆเก็บให้เข้าที่เข้าทาง

 

"หิวมั้ย" มิณทร์ถามขึ้นในขณะที่เราทั้งคู่เดินมาที่หน้าลานคณะซึ่งเป็นที่ที่ผมจอดรถเอาไว้

 

"อืมมม พอทักขึ้นมาก็เริ่มหิวเลยอะ"

 

"งั้นแวะหาไรกินก่อนเข้าบ้านเลยละกัน"

 

"อยากกินอาหารญี่ปุ่นอะ เลี้ยงหน่อยดิ"

 

"แกทำงานสมควรเลี้ยงฉันไม่ใช่หรอ"

 

"งื้อออ ไม่เอาอะพี่เป็นพี่ต้องเลี้ยงสิ น๊าาา นะๆๆ" ผมเอามือไปจับเเขนมิณทร์ไว้พร้อมกับเอาแกล้มไปถูๆแขนเล็กๆนั้น ส่งสายตาอ้อนๆเหมือนเป็นเเมวน้อยไปให้ ก่อนที่มิณทร์จะขำให้กับการกระทำนั้นน้อยๆและดันหัวผมออกไป

 

"น่ารักมากมั้ง ไปๆขับรถไป จะกินอะไรก็กิน"

.

.

.

 

ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีผมก็เลี้ยวรถเข้ามายังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ห่างจากตัวมหา'ลัยไม่มากนักหมุนพวงมาลัยเข้าที่จอดอย่างชำนานก่อนจะดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัย ลงจากรถ และไม่ลืมที่จะกดล็อกไว้

 

"ว่าแต่จะกินแบบไหนดี" คนเป็นพี่ถามขึ้น

 

"กินมัง"

 

"ห้ะ อย่างแกนี่นะจะกินมัง"

 

"ช่ายยย กินมังทุกอย่างเลยยย ฮ่าๆๆๆๆ"

 

ผมหัวเราะเอิ้กอ้ากไปมาเหมือนเด็ก สองขาก็ก้าวเดินมุ้งตรงไปยังประตูเข้าห้าง อย่างใจจดใจจ่อเหมือนเด็กที่พึ่งได้ออกมาเที่ยว ในหัวก็คิดเมนูที่จะกินพร้อมกับพูดร่ายออกมาและทำท่าทางประกอบ ก่อนจะ...

 

เอี้ยดดดดดดดดดด!!!!

 

ตุ้บ!!

 

"โอ้ยย!!"

 

"เมฆ!!"

มิณทร์รีบวิ่งเข้ามาหาผม ก่อนจะประคองให้ลุกขึ้น และหันไปหาไอ้รถเจ้ากรรมที่เกือบชนผมเมื่อตะกี้นี้ อะไรวะเนี่ยกูเป็นอะไรนักหนากับรถเนี่ย ครั้งก่อนก็เกือบไปแล้วทีนึงนะเว้ย

 

"มึง / มึง " !!!!!!ผมอุทานออกมาทันทีที่เห็นหน้าคู่กรณี

 

"มิณทร์" และก็ต้องตกใจยิ่งกว่าที่อีกคนเอ่ยเรียกชื่อพี่สาวผมขึ้นมาก่อนจะหันไปถามกับพี่สาว

 

"รู้จักกันด้วยหรอ / รู้จักกันด้วยหรอ"

 

"มึงพูดเหมือนกูทำไมเนี่ย / มึงพูดเหมือนกูทำไมเนี่ย"

 

"มึงนั่นแหละมาพูดเหมือนกูทำไมห้ะ" ผมเถียงออกไปทันควัน

 

"พอได้เเล้วเมฆ ถ้าไม่เป็นอะไรก็ไปกันเถอะ" พี่ผมพูดขึ้นก่อนจะจับมือผมกระตุกเดินออกไป

 

"เดี๋ยวสิมิณทร์"

 

"อย่ามาจับพี่กู" ผมเอื้อมมือไปปัดมือของคนแปลกหน้าที่เจอกันรอบที่ 2 แล้วออกจากมืออีกข้างของพี่ผม

 

"ไม่เป็นไรเมฆ นี่เพื่อนพี่เอง"

 

" เพื่อน? / เพื่อน? " เป็นอีกครั้งที่ผมและคนที่เกือบจะขับรถชนผมถึงสองครั้งสองคราพูดออกมาพร้อมกันโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ผมหันไปจ้องหน้ามันเล็กน้อยก่อนจะหันมามองพี่สาวตัวเองและบุคคลแปลกหน้าอีกคนต่อด้วยความสงสัย

 

"ใช่ครับ เพื่อน งั้นพี่ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลยละกัน พี่ชื่อกัณฑ์นะ ส่วนนี่เพื่อนพี่ชื่อสิงห์"

 

"ครับ"

 

"งั้นขอตัวนะคะ" มิณทร์พูดตัดบทก่อนที่จะจูงมือผมหันหลังออกมาจากตรงนั้นเพื่อนตรงเข้าตัวห้างแต่บุคคลที่พึ่งแนะนำตัวเองว่าชื่อกัณฑ์ก็วิ่งมาขวางไว้ซะก่อน

 

"เดี๋ยวสิ เอ่อ... คือ..."

 

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราก็แยกกันตรงนี้เลยละกันนะคะ"

 

"เดี๋ยวก่อน"

 

"อะไรอีกเนี่ย คือผมไม่เอาเรื่อง ไม่โกรธ ไม่อะไรทั้งนั้น แล้วก็ขอโทษที่เดินไม่ระวัง"

 

"คือ..."

 

"คือผมหิวแล้วขอตัวนะครับ" ผมพูดสวนขึ้นทันที

 

"งั้นมื้อนี้พี่ขอเลี้ยงก็แล้วกัน"

 

"ห้ะ" ผมอุทานออกมาแบบงงๆ

 

"ไม่เป็นไรหรอกคะ"

 

"ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษแล้วก็ขอโทษกับเหตุการณ์เมื่อตะกี้ด้วยนะ ป่ะจะกินอะไร พี่เลี้ยง ไปกัน"

 

"อะ เอ่อ.."

 

ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรพี่กัณฑ์ก็เดินเข้ามากอดคอผมและเดินเข้าตัวห้างไป สรุปมื้อนั้นพี่กัณฑ์ก็ได้เป็นคนเลี้ยงสมใจอยาก ถึงจะเป็นมื้ออาหารที่ตะหงิดๆใจที่ต้องคอยต่อปากต่อคำกับบุคคลที่ชื่อว่าสิงห์อยู่ทุกจะแทบนาทีต่อนาทีก็ตาม หมอนั่นก็ปากหมาไม่หยุดหย่อนจนทั้งพี่กัณฑ์และพี่มิณท์ต้องคอยห้ามพวกเราสองคนเอาไว้ก่อนที่จะเกิดการวางมวยกันเกิดขึ้นภายใสร้าน หลังจากที่กินอิ่มเรียบร้อยพวกเราก็แยกย้ายกันกลับแต่ดูเหมือนมิณทร์และพี่กัณฑ์จะคุยอะไรกันอีกนิดหน่อย แต่ผมก็สังเกตุเห็นได้ว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติ เพราะตั้งแต่ที่เห็นหน้าหมอนั่นมิณทร์ก็ดูแปลกๆแถมตอนขึ้นรถกลับ มิณทร์ก็ดูจะเงียบผิดปกติแต่ผมก็ไม่ได้ไปเซ้าซี้อะไร เพราะรู้ดีว่าถ้าเรื่องไหนผมควรรู้มิณทร์ก็จะเล่าให้ฟังเอง และไม่ว่ายังไงผมก็จะคอยให้กำลังใจและอยู่ข้างมิณทร์เสมอ

 

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว