ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : คำพูด

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : คำพูด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2564 01:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : คำพูด
แบบอักษร

กุ๊กกั๊ก ก๊อกแก๊ก พรึ่บ~ 

เปิดประตูเข้ามา ก็พบกับกลิ่นหอมๆของอาหารที่ลอยไปทั่วห้อง ฉันเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินไปที่โต๊ะกินข้าวทันที 

“หอมค่ะ น่ากินจัง” ฉันมองกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะสองอย่าง และก็มองไปที่พี่หมอ ที่กำลังตักกับข้าวอีกอย่างหนึ่งอยู่ น่าจะเป็นต้มอะไรสักอย่าง  

“พอดีเลย มากินข้าวกัน” ฉันพยักหน้าให้พี่หมอที่หันมาคุยกับฉัน แล้วก็หันกลับไปตักต้มใส่ถ้วยต่อ 

“เฮียทำอะไรอยู่อ่ะ” ฉันมองไปที่อีกคน ซึ่งก็คือเฮีย ที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ 

“ล้างของที่ใช้แล้ว หมวยสนใจจะมาช่วยเฮียป่ะ” ชวนผิดวันแล้วเฮีย ถ้าวันอื่นหมวยจะช่วยอยู่ แต่วันนี้ไม่มีแรงจริงๆ 

“ไม่อ่ะ หมวยขี้เกียจ เหนื่อยด้วย เฮียทำไปเลย” วันนี้ขี้เกียจจริงๆนะ ยังคิดอยู่ว่าจะสั่งอะไรมากินดี เพราะไม่อยากทำกินเอง และไม่อยากจอดซื้อด้วย ใจอยากกลับห้องอย่างเดียว อยากทิ้งตัวนอนมาก 

“เหนื่อยหรอครับ” พี่หมอถาม พร้อมกับจ้องหน้าฉัน หลังจากที่ตัวเองเดินเอาต้มมาวางที่โต๊ะ 

“มากค่ะ วันนี้ผิงยังคิดอยู่เลย ว่าจะสั่งอะไรมากินดี ดีนะเข้าห้องมาก็มีอาหารมารอแล้ว” ฉันบอกไปด้วย โยกหัวไปด้วย ยิ้มไปด้วย 

“หึๆ คงเป็นดวงของพี่ที่เลือกวันถูก” พี่หมอขำกับท่าทางของฉัน 

“งั้นขอยืมดวงพี่หมอมาลุ้นผลสอบที่สอบไปวันนี้ได้มั้ยคะ” ฉันพูดแบบจริงจัง คือไม่รู้ว่าผลจะออกมาดีไหม แต่ฉันทำเต็มทีแล้วนะ  

“แกเก่งอยู่แล้วไอ่หมวย จะไปยืมดวงไอ่ดินทำไม” เฮียไม่เข้าใจวัยรุ่นเลยอ่ะ งี้แหละคนแก่แล้ว  

“โห้เฮีย เพื่อความสบายใจอ่ะ เฮียเข้าใจป่ะ” ฉันหันไปบ่นเฮียที่ขัดคอ คือเข้าใจนะที่เฮียบอก แต่บ้างที่เราก็ต้องการ หรือหาอะไรก็ตาม เพื่อมาเสริมความสบายใจ 

“เข้าใจ แต่เฮียเชื่อว่าแกทำได้อยู่แล้ว” พี่ชายที่แสนดี เฮียไม่เคยทำให้ฉันหมดกำลังใจเลยนะ เพราะเฮียจะเป็นพี่ชายที่หากำลังมาให้น้องๆเสมอ 

“รักนะครับ น่ารักจังเฮียใครเนี้ย เดี๋ยวหมวยหาพี่สะใภ้ให้ ฮ่าๆ” ฉันลุกไปกอดเฮีย แล้วแซวคนที่หวงความโสด อิอิ 

“หยุดเลย ไปกินข้าวกัน” เฮียก้มลงมามองฉัน แล้วยกมือมาขยี้ผมฉันอย่างหมั่นเขี้ยว  

  

“พี่หมอทำอร่อยจังค่ะ” ตอนนี่เรากำลังนั่งกินข้าวกัน โดยมีผู้ร่วมครั้งนี้ สามคน ใช่ค่ะ สามคน เพราะมันก็สามคนตั้งแต่แรก ฮ่าๆๆๆ 

“ไม่เห็นชมเฮียบ้างอ่ะ เฮียก็ช่วยทำเถอะ” หืมมม พบคนขี้น้อยใจหนึ่งอัตราค่ะ หึๆ 

“เฮียก็เก่งค่ะ เป็นลูกมือที่สุดยอดเลย” ฉันชมเฮีย พร้อมกับตักไข่เจียวให้เฮียด้วย เอาใจหน่อย เดี๋ยวคนแก่จะคิดมาก จุ๊ๆ อย่าไปบอกเฮียนะ  

“หึๆ จะสามสิบแล้ว งอนน้องไปได้” พี่หมอแซวเฮียว่าแก่แล้วววว แต่เอ๊ะตัวเองก็อายุเท่าเฮียนะ กล้าแซวจ่ะแม่ 

“เรื่องของกูครับ ใช่สิ๊ ก็มึงโดนชมอยู่แล้วนิ” ฮ่าๆ ไม่ยอมแพ้ครับ มีความแขวะพี่หมอกลับ เอ็นดูเฮียเขานะคะ  

“โอ๋ๆ เฮียของหมวยเก่งสุดแล้วค่ะ หล่อมาก ไม่แก่ด้วย” ฉันผู้เป็นน้องที่ดี ง้อชายก่อนนน เดี๋ยวไม่ได้ค่าขนม อิอิ ไม่ได้หวังผลเลยนะทุกคน (ไม่เลยจร้า ไม่หวังจริงๆ : ไรท์) จุ๊ๆไรท์ 

“หึๆ” จร้ามีความขิงพี่หมอ โอ้ยยยย ผิงผิงคนนี้เพลียใจอย่างยิ่งเจ้าค่ะ == 

  

หลังจากจบสงครามคนแก่เขาขิงกัน เราทั้งหมดก็กินข้าวกันแบบปกติ ย้ำว่าปกติมั้ง เพราะถึงสงครามจะจบไป แต่ก็มีการก่อสงครามขนาดย่อยๆอยู่ตลอด เช่นฉันตักกับข้าวให้พี่หมอ เฮียก็จะไม่ยอม พอฉันตักกับข้าวให้เฮีย พี่หมอก็จะไม่ยอม โอเค ผิงผิงคนนี้เลยต้องตักให้ทั้งสองคนเหมือนกัน ย้ำว่าต้องเหมือนกัน คนหนึ่งไข่เจียว อีกคนก็ต้องไข่เจียว จะมาไข่เจียวกับกะเพราไม่ได้ กว่าจะจบมือค่ำ ก็ทำฉันปวดประสาทไปเลยทีเดียว เห้ออออ ! 

“กลับกันเลยมั้ยคะ” ฉันถามขึ้นเมื่อหนังจบลง แล้วหันไปมองเฮียกับพี่หมอ ที่นั่งอยู่ข้างๆฉัน เพราะฉันนั่งตรงกลาง  

“มึงอ่ะกลับได้แล้วไอ่ดิน วันนี้กูไม่ให้มึงนอนนี้” เฮียหันไปบอกพี่หมอ แล้วยักคิ้วให้แบบกวนๆ  

“แต่กู…” พี่หมอกำลังตอบเฮีย แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ เฮียก็ขัดขึ้น 

“ไม่แต่ ทำอะไรให้มันชัดเจน แล้วกูจะไม่ยุ่งเลย” ฉันเข้าใจที่เฮียพูดนะ ถึงการกระทำพี่หมอจะชัดเจน แต่บางครั้งคนเราน่ะ ก็ต้องการคำบางคำที่ทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้คิดไปเอง เราสามารถทำสิ่งต่างๆได้ โดยไม่มีอะไรติดในใจ 

“….” พี่หมอเงียบ หันมามองหน้าฉัน แต่ฉันกลับมองตรงๆไปที่ทีวีแทน บรรยากาศตอนนี้อึดอัดพอได้ 

 “ไปค่ะ ผิงไปส่งที่หน้าประตู” ฉันเอ่ยทำลายความเงียบ แล้วลุกเดินไปเปิดประตูให้ทั้งสองคน 

  

เฮียกับพี่หมอลุกเดินออกมาที่ประตู เฮียยกมือมาลูบหัวของฉัน แล้วก้เดินกลับห้องของตัวเองไป ตรงนี้ก็เหลือพี่หมอ และฉันที่ยืนก้มหน้าเงียบๆ 

“พี่หมอขับรถดีๆนะ” ฉันเลิกก้มหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมาบอกพี่หมอ พร้อมกับส่งยิ้มให้  

“ครับ ถึงแล้วพี่จะทักมาบอกนะ” พี่หมอยิ้มให้ฉัน แล้วก็หันเดินออกไป ส่วนฉันก็ยังยืนดูพี่หมอเดินไปจนลับสายตา จึงปิดประตูเข้าห้องมา 

ฉันเข้าใจว่าการกระทำนั้นสำคัญ ฉันรับรู้ถึงการกระทำที่พี่หมอทำ แต่…ทุกอย่างย่อมมีแต่เสมอจริงมั้ย เพราะฉันคิดว่าคำพูดนั้น ก็สำคัญไปไม่น้อยกว่าการกระทำเลย ฉันน่ะ ไม่ได้อยากเป็นคนงี่เง่า คิดมากไปทุกสิ่งทุกอย่างเลยนะ จริงๆนะ เห้อ ! พอๆเลิกคิด ไปอาบน้ำ เตรียมตัวนอนดีกว่า  

  

ติ๊ง ติ๊งๆ 

ฉันกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็ได้ยินเสียงข้อความเข้า คงเป็นข้อความของพี่หมอ เพราะพี่หมอบอกว่าจะส่งข้อความมาบอก แล้วพี่หมอก็เป็นคนที่ทำตามคำพูดเสมอ 

“เอาไว้ก่อนแล้วกัน ขอไปทาครีม แต่งตัวก่อนนะคะ” พอบอกตัวเองแบบนั้น ฉันก็เดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถึงจะเป็นผู้หญิงแมนๆ แต่รักสวยนะเออ  

ผู้หญิงเราจะหยุดสวยไม่ได้ ใครจะรักหรือไปรักก็ช่างเขา เราต้องรักตัวเอง โอ๊ะ ! เจ้าแม่บทกวีก็มาจร้า ฮ่าๆ รีบๆทา รีบๆแต่งตัว เดี๋ยวพี่หมอรอ (แหมมมมมมมม : ไรท์) อะไรไรท์ (เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ใครยังนอยด์อยู่ว่ะ : ไรท์) โห้ไรท์ คนสวยไง ไม่รู้จักหรอ (โอ้ยยย ฉันปวดกบาลกับแกจริงๆ : ไรท์) อิอิ >3< 

  

ติ๊ง ติ๊งๆ 

หืม ? ใครส่งข้อความมาอีก คือฉันกำลังจะมาหยิบโทรศัพท์ แต่เสียงข้อความกับดังขึ้นอีก 

22.45 น. 

PN.DIN : ผิงผิงครับ 

PN.DIN : พี่ถึงคอนโดแล้วนะ 

23.01 น. 

PN.DIN : เงียบเลย 

PN.DIN : โกรธพี่หรอครับ 

อ่านแล้ว 

ห้ะ ?  

----------------- 

สวัสดีค่ะ เค้าจะมาบอกว่า ขอโทษคร้าบบบบบบบ (ก้มกราบ) 

ถ้าเค้าหายไปนานทุกคนไม่ต้องสงสัยนะ เค้านิสัยไม่ดีเอง ชอบเกเร 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ 

เจอกันตอนหน้านะคะ 

บายบ๊ายยยยยย จุ๊บๆ >3< 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว