ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 23 Just Play In The Jungle 1 (100%)

ชื่อตอน : "ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 23 Just Play In The Jungle 1 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2559 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 23 Just Play In The Jungle 1 (100%)
แบบอักษร

 

 

 

 

 

  Just Play In The Jungle 1

 

 

 

ในขณะที่ภีมกำลังสนุกอยู่กับการหยอก(?)ใครบางคนจนถึงกับใช้วิธีวางแผนหนีงานครั้งใหญ่ในชีวิต ชนิดที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อนตั้งแต่เริ่มก้าวเข้ามารับตำแหน่งผู้บริหารของพงษ์สกุลธร

 

อีกฟากหนึ่งของประเทศที่มีภูมิลำเนาแตกต่างโดยสิ้นเชิง

 

ทางเดินเท้าที่ไม่ใหญ่มาก แต่หากยาวเป็นทางคดเคี้ยวเลียบลำธารที่ตลิ่งเต็มไปด้วยหินก้อนเล็กก้อนใหญ่เรียงรายคล้ายไม่ตั้งใจและมีน้ำใสไหลเอื่อยไม่ขาดสาย

  

น้ำจากธรรมชาติไหลมารวมกันจนเต็มคลองเพราะความจงใจของมนุษย์ เพื่อที่จะกักมันไว้ใช้อย่างคุ้มค่า ให้ช่วยหล่อเลี้ยงทั้งคนทั้งม้าและสัตว์มากมายที่อาศัยอยู่ในละแวกนี้ รวมถึงปลาน้อยปลาใหญ่ที่กำลังแหวกว่ายไปมาอย่างเสรีในน้ำสะอาดใส ที่ใสขาวราวกับตาตั๊กแตนจนเห็นพื้นหินดินทรายด้านล่างชัดแจ๋ว

 

ยอดไม้สูงเอนไหวไปตามทางลมที่กำลังพัดเอื่อยไปทั่วบริเวณ ได้ยินเสียงซ่าๆของใบไม้เสียดสีกันฟังเพราะพริ้งคล้ายเห่กล่อมให้เคลิ้มตาม

 

เจ้าสัตว์ตัวใหญ่ที่กำลังเดินเรื่อยๆตามการบังคับอย่างชำนาญเจ้าของมือหนาที่ขี่อยู่บนหลังมันมาพักใหญ่ได้หยุดยืนนิ่ง

 

เหตุเพราะเสียงอุทานเบาๆดังอย่างตื่นเต้น เสียงเดินย่ำกรวดย่ำใบไม้แห้งดังกร๊อบแกร๊บเมื่อครู่จึงได้เงียบเสียงลง เพื่อให้เจ้าของตากลมโตเก็บเกี่ยวภาพศิลป์ที่ธรรมชาติได้บรรจงสร้างและแต่งแต้มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

 

แสงยามบ่ายที่สว่างไปทั่วผืนแผ่นฟ้า

 

ไม่เว้นแม้กระทั่งพื้นที่ตรงนี้

 

ที่ที่แฉกสีรุ้งระยิบระยับลอดผ่านใบไม้นับแสนใบที่กำลังพลิกตัวของมันไหวไปมาตามแรงลม ตรึงใจมนุษย์ผู้ต่ำต้อยที่เห็นแสงนั้นงามปานเกร็ดอัญมณีอันมากมายคล้ายกับของขวัญจากฟ้าเบื้องบน

 

อีกทั้งทางเดินข้างหน้าก็คล้ายจะเห็นแสงเหล่านั้นทอดยาวเป็นลำคล้ายแท่งคลิสตัลนับล้านๆอันปักตรึงอยู่กับพื้นดิน

 

ทั้งสวย......ทั้งระยับระยับตาและน่าประทับไว้ในความทรงจำ

 

เลยทำให้เจ้าของตาโตแหงนมองสูงจนทำให้แผ่นหลังบางเอนไปกับอกกว้างของคนที่นั่งซ้อนกอดด้านหลังให้อ้อมแขนหนาโอบกระชับเอวบาง กับฝ่ามืออุ่นที่สอดประสานนิ้วน้อยไว้แน่นอย่างพากันลืมตัว

 

ภาพสวยๆแบบนี้ไม่ได้เห็นบ่อยนัก จึงอยากเก็บเอาไว้ในเมโมรี่นานๆ และ...นานจนคนที่แอบมองทางด้านหลังชักเริ่มเป็นห่วง

 

ชอบไหม?”

 

เสียงทุ้มกระซิบถามข้างหู ปลุกให้คนที่ยังตะลึงรู้สึกตัวหันกลับมาตัดพ้อ

 

ใจร้ายจังเลยนะครับ

 

เรื่องอะไร!

 

มุมปากหยักยกยิ้มเมื่อเห็นปากบางๆยู่ลงพร้อมเสียงต่อว่า

           

          “มีที่ดีๆแบบนี้ แต่ไม่ยอมบอกกันซักคำ

  

บอกไปแล้ว

 

ตอนไหน?”

 

วันแรก

 

วันแรกเหรอ วันแรก วันแรก?” 

 

คราวนี้คนฟังถึงกับทบทวนอย่างหนักพลางเอานิ้วจิ้มขมับตัวเองจึ๊กๆ

 

วันแรกที่เรามาถึงที่นี่แล้วพี่บังคับให้ขี่อาปาเช่ด้วยกัน จำได้ไหม?”  คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อพยายามนึกให้ออกว่าวันแรกนั้นได้คุยอะไรกันไว้

 

จนในที่สุดหน้าหวานก็ส่ายไปมา ถ้าเป็นวันนั้นจริงมันก็คงจะนานเกินไปที่จะนึกได้แล้วละ

 

เล่นเอาหัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มแบบนั้นน่ะจำได้อยู่แล้ว แต่จำไม่เห็นได้เลยว่าคุยอะไรกันไว้

 

พี่บอกเราว่า......

 

อะ อะไร... ทำไมต้องกอดแน่นด้วย?!” 

 

เสียงโวยดังขึ้นเมื่อจู่ๆแขนแข็งที่โอบไว้เฉยเมื่อครู่กลับรัดเข้าหากันแน่นจนร่างบางแทบจมเข้าไปในอกกว้าง

 

นิ่งๆสิ จะสาธิตให้ดู

 

บอกเฉยๆก็ได้นี่นาไม่เห็นต้องให้เหมือนเลย เพราะยังไงก็คงไม่เหมือนวันนั้นหรอก

 

ยังไง?”

 

ไม่รู้เหมือนกัน แต่วันนั้นผมจำได้อย่างเดียวคือคนตัวโตหน้าบึ้งๆที่แกล้งได้แม้กระทั่งเด็กที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

 

พี่ขอโทษ ขอโทษที่แกล้งแรงไปหน่อยหน้าคมซบกลุ่มผมนุ่มแล้วแนบหน้าตัวเองไว้กับไหล่บางนิ่ง

 

ไม่ได้โกรธหรอกครับ แค่สงสัยนิดเดียวเองว่าทำไมถึงไม่ค่อยยิ้มเลย แถมยังโมโหยังกับจะกินผมได้

 

นั่นละใช่

 

ไปทำอะไรให้ตอนไหนกัน?”

 

ก็เพราะยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มองมาเฉยๆพี่ก็แทบลงไปชักกับพื้นแล้ว

 

ขนาดนั้นเลยเหรอครับ

 

ยิ่งกว่านั้นอีก

 

อะไรกัน?”

 

ที่ว่าชักน่ะ ชักรู้สึกอยากได้คนนี้ตั่งหาก

 

พูดอะไรไม่รู้ ไม่ใช่ของเล่นซะหน่อยจะอยากได้ทำไม

 

น้อยไปสิ หลังจากที่ไอ้สองยุ่งทำไฟไหม้วันนั้นจำได้ไหม พี่ยิ่งกว่าเด็กติดของเล่นอีก อยากหนีบไปด้วยทุกที่ อยากเอาไว้กอดนอน ตื่นขึ้นมาก็อยากเห็นหน้า

 

พูดเกินไปแล้ว

 

ยิ่งตอนที่เจ้าภีมมันทำแสบพาเราหนีขึ้นไอ้แมงปอไป พี่แทบขาดใจ เหยียบไอ้ดำรวดเดียวตามถึงบ้านเลย

 

คิดอยู่เชียวว่าทำไมขับรถแท้ๆแต่ถึงไวจัง

 

คนพูดหันมายิ้มหวานเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อหลายเดือนก่อน พลางมองสำรวจโดยรอบแล้วคิดอย่างสงสัย

 

เข้ามาในป่าแท้ๆ แต่กลับมีดอกไม้สวยๆต้นเล็กๆแซมไปทั่งป่า ทั้งกอหญ้าแปลกๆนั่นก็ด้วย มันขึ้นอยู่เต็มไปหมด ทั้งๆที่ดูแล้วใบสวยๆพวกนั้นไม่น่าจะมาขึ้นเองตามป่าตามเขาแบบนี้

 

ดอกไม้ตรงนั้นมันขึ้นเองหรือเปล่า?”

 

บางส่วนก็จงใจ

 

มิน่าล่ะ! ว่าแต่ว่า ที่บอกวันนั้นมันคืออะไรเหรอครับ นึกยังไงก็นึกไม่ออก

 

วันนั้นพี่บอกแล้วแต่เราคงไม่เอะใจ แต่ประโยคสุดท้ายพี่บอกว่า อย่าได้ไปแถวนั้นคนเดียวเด็ดขาดถ้าฉันไม่ไปด้วย

 

อ๋า! ใช่ใช่ วันนั้นที่ขึ้นขี่อาปาเช่ครั้งแรกแล้วมีอยู่ประโยคหนึ่งคับคล้ายคับคลา มันคือที่นี่หรอกเหรอ?”

 

ใช่ เพราะมันคือเขตหวงห้าม

 

ทำไมล่ะ

 

ที่ห้ามเพราะคนงานบางคนชอบเอาเหล้าเอาเบียร์เข้ามาแล้วทำรุงรังไว้

 

 “หวงเหรอครับ

 

พจน์ไม่ตอบในทันที มือกระตุกบังเหียนให้อาปาเช่เดินเลียบลำธารไปเรื่อยๆทิ้งภาพเบื้องหลังที่เป็นเขตป่าไม้ค่อนข้างทึบ เดินเข้าสู่เขตป่าโปร่งที่แปลกตาออกไป จนมาหยุดอยู่ใกล้ๆแอ่งดินขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำมากมายไว้จนล้นออกไหลลงกระทบหินด้านล่างดังซ่าๆตลอดเวลาคล้ายน้ำตกขนาดย่อม

 

น้ำสะอาดใสแจ๋ว เชิญชวนให้ร่างบางที่พอลงจากหลังม้าได้ก็ถลาเข้าหาแล้วกวักน้ำล้างมือล้างไม้พลางสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด

 

เย็นดีจัง อยากลงเล่นแล้วละ ขอเล่นได้ไหมครับ หวงหรือเปล่า?” ตาโตพราวระยับเมื่อมองทะลุพื้นน้ำใสแจ๋วจนเห็นพื้นที่เต็มไปด้วยก้อนหินใต้พื้นน้ำ

 

อยากเล่นก็เล่นได้ กับเราคือกรณียกเว้น

 

ในตาคมซ่อนแววยิ้มขำเมื่อเห็นคนตัวบางแทบจะทำตามความคิด ติดที่คิ้วเรียวขมวดมุ่นขึ้นมาซะก่อน

 

ยกเว้น! คืออะไร?”

 

ยกเว้นของพี่คือสิทธิพิเศษที่ยกให้ตะวันเพียงคนเดียว คนเดียวที่พี่จะไม่หวง ไม่ห้าม ไม่ว่าเราอยากจะทำอะไร เรามีสิทธิ์เท่าเทียมกับพี่ด้วยประการทั้งปวง

 

ดีจัง ไม่หวงจริงๆนะ?”

 

ร้อยเปอร์เซ็น!

 

หว๊าว!!คนหน้าหวานก้มลงยิ้มเขินอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังไม่วายถามเรื่องที่ตนกำลังสงสัย แล้วคนอื่นละครับทำไมถึงห้ามล่ะ

 

พี่ไม่เคยห้ามถ้าคนงานจะมาที่นี่ พี่ไม่เคยหวงถ้าจะจับปลาเอามาแค่กินให้อิ่ม แต่ไม่ใช่....”  สีหน้าของพจน์เครียดขึ้น  ระหว่างทางเห็นปลามากมายที่ว่ายอยู่ในน้ำนั่นไหม?”

 

ตะวันพยักหน้าอย่างงงๆ ก็เห็นปลาหลายตัวว่ายไปว่ายมาให้เห็นใกล้ๆละนะ แถมน่าจะตัวใหญ่มากซะด้วย ว่าแต่ว่า เกี่ยวอะไรกับปลา

 

แล้วหน้าหวานก็ต้องสลด เมื่อรู้ถึงสาเหตุที่ต้องห้ามใครต่อใครเข้ามาที่นี่โดยพละการ

 

ปลาและความอุดมสมบูรณ์ของที่นี่ทำให้บางคนเกิดความโลภพจน์หันมองหน้าหวานที่จ้องน้ำตรงหน้านิ่ง ทั้งๆที่ไม่ใช่ของของตัวแต่ก็อยากเป็นเจ้าของโดยไม่สนว่าจะผิดหรือถูก

 

แล้วคนนั้นเขา....?”

 

ตอนนั้นนะเหรอ หึ! ก็โดนลุงสังข์กับพวกเล่นซะอ่วมไปเลยไง แต่เพื่อนพี่ที่เป็นตำรวจมันไม่ยอมเพราะมีเรื่องอาวุธปืนเข้ามาเกี่ยวด้วยเลยโดนไปตามระเบียบ แล้วยังมีเรื่องผลประโยชน์ที่ตกลงกันไม่ได้ เรียกง่ายๆว่าพวกมันหักหลังกันเองนั่นแหละ ตอนนี้ก็ให้พวกลุงสังข์ระวังไว้เผื่อใครอยากกลับมาแก้แค้น

 

พูดเป็นหนังไปได้ ถ้าเขากลับมาจริงๆล่ะ

 

ก็ลองดู คราวนี้พี่คงไม่ใจดียืนดูให้ลูกน้องจัดการเฉยแน่ๆ เอ้า! ดูทำหน้าเข้า พามาพักผ่อนไม่ได้พามาเครียด เรื่องมันจบไปตั้งนานแล้ว!

 

ได้ไงเล่า ก็คนเป็นห่วง

 

ไม่ต้องห่วง พี่ตัดปัญหาทั้งหมดไปแล้วคือไม่ให้ใครเข้ามายุ่งที่นี่แล้วก็จบ และอีกอย่างพี่ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับบ้านน้อยของพี่ตั่งหาก

 

บ้านน้อยเหรอครับ?”

 

 ท่าทางหันมองซ้ายทีมองขวาทีเพื่อหาเป้าหมายทำให้พจน์ยกยิ้มขำ กระตุกแขนขาวจนคนตัวบางต้องลุกตาม แล้วพากันอ้อมมาหยุดหลังโคนต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านของมันให้ร่มรื่นและยื่นออกไปทั่วบริเวณ กิ่งของมันบางส่วนยื่นยาวออกไปจนถึงกลางอ่างน้ำใหญ่เลยทีเดียว

 

อาการชี้นิ้วขึ้นข้างบนของพจน์ทำให้ตะวันมองไล่ตั้งแต่บันไดขั้นแรกจนแหงนคอตั้งบ่าแล้วตาโต เมื่อเห็นสิ่งปลูกสร้างที่ค้างไว้อยู่บนคาคบจนดูกลมกลืน เรียกได้ว่าถ้าไม่สังเกตจริงๆจะมองไม่ออกเลยว่ามีอะไรอยู่บนนั้น

 

นั่น?”

 

บ้านหลังน้อยของพี่เอง

 

มัน....สูงจัง!”

 

วันนี้เราจะนอนข้างบนกัน!

 

“หา?! ไม่เอาหรอกครับ สูงแบบนี้ผมขึ้นไม่ได้

 

อืม? ทำไงดีละทีนี้ ถ้ากางเต๊นส์นอนข้างล่างกลางคืนก็อันตรายเกินไป”

 

พจน์ยกมือลูบคางสีหน้าครุ่นคิด

 

“ถ้าไอ้ตัวเล็กมาน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าไอ้ตัวใหญ่มาเมื่อไหร่ละก็ เห็นขาวๆแบบนี้มันงาบเอาทีเดียวไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้เห็นเลยเชียวละ!

 

คนยืนหน้าซีดกลืนน้ำลายเอื๊อกเพราะกลัวความสูงอยู่ก่อนแล้วยิ่งหน้าซีดหนัก พอพจน์ทำหน้าจริงจังคนตัวเล็กเลยเผลอก้มมองไปทั่วพื้นที่กำลังยืนอยู่ กิริยายกแข้งยกขาแบบนั้นเลยทำเอาคนแต่งเรื่องทั้งขำทั้งสงสาร

 

มานี่มา ถ้ากลัวก็หลับตาซะจะได้ไม่ต้องเห็น

 

มือขาวถูกนำไปจับไว้กับขั้นบันไดที่ทำไว้เพื่อจะใช้ไต่ขึ้น มันทั้งแข็งแกร่งเพราะสามารถรับน้ำหนักผู้ชายตัวใหญ่ๆสองสามคนได้สบาย

 

แต่สำหรับตะวันกลับไม่ใช่อย่างนั้น

 

ไม่! ทำไม่ได้ ผมทำไม่ได้! เสียงหวานละล่ำละลัก  มัน มันสูง ถ้า...ถ้าเกิดตกลงมาล่ะ?”

 

ไม่เชื่อใจพี่เหรอ?”

 

คนตัวบางส่ายหน้าทันที

 

“ไม่ใช่นะ

 

ตาหวานช้อนขึ้นมองอ้อนๆ แต่ก็ต้องเสมองพื้นแทนเพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่ตะวันจะมองสบตาคมดุดันแบบนั้นได้นาน

 

แต่ แต่ผมบังคับตัวเองไม่ได้นี่นา กลัวจนมือเย็นไปหมดแล้ว! แถมตอนนี้ขาก็สั่นแล้วด้วย

 

หลับตา

 

หลับตา? หลับตาแล้วยังไง?” 

 

แล้วอย่างนี้!

 

เสียงทุ้มบอกพร้อมกับวงแขนหนากระหนาบสองข้างกักคนตัวเล็กที่เอาแต่เกาะบันไดขั้นแรกอย่างกลัวสุดขีดไว้ตรงกลาง ให้แผ่นหลังบางสัมผัสกับเสื้อเนื้อดีที่ภายใต้นั้นคือแผงอกหนาแข็งแกร่งของร่างสูงด้านหลัง

 

อ๊ะ?!”  

 

จมูกโด่งกับปากร้อนชนเอาแบบจงใจจนเจ้าของแก้มขาวสะดุ้งเฮือก!

 

มือบางเผลอยกขึ้นลูบตำแหน่งที่เพิ่งโดนทำร้ายไปหยกๆพร้อมกับหันขวับมาถลึงตา

 

พจน์ยกยิ้มอย่างถูกใจ เพราะหากำไรกับแก้มนุ่มไปทีหนึ่งแล้วมีหรือว่าจะไม่มีครั้งที่สองหรือสามตามมา

 

อย่าสิครับ!

 

คราวนี้เสียงหวานเลยครางประท้วง เพราะตอเคราแข็งๆที่พึ่งขึ้นนั้นคลอเคลียแบบตั้งใจไปทั่วแก้มทั่วต้นคอด้านหลังจนขนอ่อนพากันลุกพรื๊บขึ้นทั้งตัว

 

คนติดใจจึงได้ทีกดจมูกลงหอมแก้มขาวที่เอียงหนีซ้ายทีเอียงหลบขวาที  พาให้คนตัวเล็กที่กลัวความสูงแต่แรกเริ่มกลัวอะไรบางอย่างที่กำลังชนบั้นเอวด้านหลังนี่แทน

 

มือบางจึงเกาะสาวเหล็ก เท้าเล็กก็เผลอจ้ำพรวดๆหนีขึ้นบันไดทีละขั้น

 

ทีละขั้น.....

 

จนเมื่อหลุดถึงชานข้างบนได้ก็ยืนหอบแฮ่กๆ แก้มแดงก่ำ ตาโตถลึงใส่คนหน้าหนาที่ยิ้มกริ่มอย่างถูกใจในความฉลาดของตน คิดได้กระทั่งวิธีหาเศษหาเลยคนที่กำลังกลัวแบบนี้

 

ใช่ที่ไหนพจน์แย้งในใจ อุตส่าห์หาวิธีให้ลืมความสูงนี่ตั่งหาก

 

เห็นไหม...ไม่เห็นยาก

 

ขี้โกง

 

พจน์เลิกคิ้ว ...มองเหงื่อที่ซึมไปทั่วขมับบางของคนตรงหน้า คงกลัวมากจริงๆนั่นแหละ

 

โอเค งั้นพี่จะให้เราแก้แค้นคืนแล้วกัน ลงไปทำแบบเมื่อกี้อีกรอบเป็นไง แต่สลับตำแหน่งกันนิดหน่อย

 

บ้า!” 

 

“และเพื่อความเสมอภาค ทำแบบเมื่อกี้อีกรอบ แล้วอย่าลืมหอมแก้มพี่แบบเมื่อกี้ด้วยล่ะ!

 

แก้มเนียนยิ่งแดงสุกเป็นลูกเชอรี่เมื่อสมองเผลอนึกภาพตาม แต่หน้าง้ำที่ไม่ยอมเล่นด้วยทำให้พจน์อดไม่ได้ที่จะรั้งหัวทุยๆมาซบอกหนาแล้วกระซิบข้างหู

 

ขอโทษ!

 

เสียงทุ้มเอ่ยคำที่ทำให้คนฟังอึ้งกระพริบตาปริบๆ

 

พี่ไม่ได้แกล้ง แค่อยากให้เราขึ้นมาเพราะอยากอวดบ้านหลังเล็กของพี่จริงๆ

 

ก็ไม่ได้โกรธซักหน่อย! แค่......

 

กำลังจะซึ้งอยู่แล้วเชียวนะ แต่เสียงหึๆที่ดังขึ้นบวกกับอกหนาที่กำลังสะเทือนคล้ายเจ้าของกำลังกลั้นขำเอาไว้ทำเอาให้กำปั้นน้อยหันมาประเคนลงไปหลายปึ๊กแทน

 

ขำมากไหมครับ เป็นผู้ชายแต่กลัวความสูง แค่นี้ก็อายจนทำหน้าไม่ถูกอยู่แล้ว

 

ใครบอกขำ? พี่เอ็นดูเราตั่งหาก ไม่เคยเห็นใครกลัวได้น่ารักขนาดนี้มาก่อนรู้ตัวไหม

 

มีผู้ชายด้วยกันบอกว่าเราน่ารัก ใครเขาจะดีใจกันครับคุณเจ้านาย

 

กึก!!

 

จู่ๆหน้าเฉยๆที่มีแววอ่อนโยนเมื่อครู่ก็แปลเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้ม เล่นเอาคนมองหนาวๆร้อนๆขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

เท้าในรองเท้าหุ้มข้อผู้ชายเบอร์ใหญ่สุดย่างสามขุมเข้าหาร่างที่ถอยกรู๊ดไปไกลและกำลังหันซ้ายหันขวาหาทางรอดพลางพยายามบีบตัวเองให้ลีบที่สุด และถ้าแทรกเข้าข้างฝาได้ตอนนี้ตะวันก็คงทำ

 

ตึ้งงงง!!!

 

ฝ่ามือหนากระแทกฝาไม้ดังสนั่นสะเทือนเข้าโสตประสาทจนคนเริ่มเล่นกลืนน้ำลายเอื๊อก เพราะจู่ๆคอก็แห้งผากขึ้นมาในบัดดล

 

เฮือก!

 

ขอ ขอโทษครับ

 

คนตัวบางสะดุ้งโหยงเมื่อหน้าคมก้มลงถามจนหน้าแทบชนกัน

 

เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าพูดคำนี้อีกเมื่อไหร่จะเป็นยังไง

 

ล้อเล่นครับ ล้อเล่น ล้อเล่น อื๊ออ!!....” 

 

เสียงที่หายคือปากนุ่มถูกทาบปิดทันทีเพราะพจน์ไม่ต้องการคำแก้ตัว

 

สงสัยคงต้องสาธิตให้ดูซะหน่อยแล้วละมั้ง ว่าฝ่าฝืนคำสั่งจะเป็นยังไง

 

ไม่ ไม่ ไม่ ขอโทษครับขอโทษ

 

ไม่เพียงแต่เสียงเท่านั้น

 

ร่างขาวยังใส่ความกล้าด้วยการเป็นฝ่ายสอดแขนกอดเอวสอบแล้วซบหน้าลงกับอกหนาอย่างอ้อนสุดขีดชนิดที่ตะวันเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าทำ

 

นะครับขอโทษ อย่าโกรธเลยนะ

 

หัวทุยส่ายไปมาพลางถูหน้าหวานกับอกเสื้อเหมือนลูกแมวอ้อนทำเอาพจน์เกือบหลุดขำ

 

รู้ว่าจะโกรธแล้วพูดทำไม ตกลงกันแล้วใช่ไหม?”

 

ครับผม โทษนี้สมควรตาย

 

หึๆ บ้าหรือเปล่าเรา คงไม่ให้ถึงตายหรอกมั้ง ขอแค่นี้.......

 

คางมนถูกเชยขึ้นและแทนที่ด้วยปากอุ่นที่ทาบปิดเก็บเกี่ยวความอิ่มนุ่มที่เผยออ้ารอ เพราะรู้ว่าถึงปฏิเสธไปยังไงคนตัวหนาก็คงบังคับเอาจนได้อยู่ดี

 

ลิ้นนุ่มจึงพลิกพลิ้วสอดรัด เอียงองศารับจูบที่ทั้งเรียกร้อง ทั้งดื่มด่ำและหนักหน่วงขึ้นทุกขณะจิตคล้ายจะปลิดวิญญาณดึงให้ออกจากร่างกระนั้น

 

แขนขาวจึงยกขึ้นคล้องต้นคอให้นิ้วน้อยเสยเข้าขยุมกลุ่มผมหนา และถึงแม้ตะวันจะไม่เขย่งปลายเท้าขึ้นเหมือนทุกที แขนแข็งก็รัดเอาเอวบางเข้าไปกอดไว้แน่นอยู่ดี เพื่อที่จะให้ปากนุ่มบดเคล้าแนบปากอุ่นที่กำลังชอนไชผลัดกันรุกผลัดกันรับลิ้นร้อนของกันและกันอย่างกระหาย

 

อืม ....ฮ้า ....แฮ่ก!...เสียงหอบดังผสานเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน

 

จนกระทั่ง......จังหวะที่ปากผละจากกันเสียง จ๊วบบบ!เรียกเลือดให้วิ่งมาอออยู่บนแก้มเนียนให้เห็นกันแบบจะๆตา

 

แต่ปากอุ่นกลับไล่จูบไปทั่วแก้มขาวแล้วไถลลงหาซอกคอนุ่มก่อนจะซบหน้านิ่งกับบ่าเล็กอย่างนั้น

 

อ๊ะ!.....

 

ฝ่ามืออุ่นอุ้มสะโพกเล็กเข้ามาบดเบียดเสียดไถ คล้ายจะบอกให้รู้ถึงอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นและยากที่จะดับของตน

 

“จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว...!”

 

เสียงกระซิบพร่าชิดซอกคอขาวกับลมหายใจอุ่น จะให้ตะวันเอ่ยคำไดออกมาได้ในเมื่อร่างหนาแสดงออกมาชัดซะขนาดนี้

 

เอ่อ คือ.....

 

และก่อนที่จะทันได้คิดหาวิธีปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

 

จ๊อกกก!!!!..... ทั้งเสียงที่ดัง ทั้งแรงสะเทือนจนคนทั้งสองรู้สึกเพราะระยะหน้าท้องที่ชิดกันขนาดนี้ ทำให้ตะวันอยากหายวับไปจากตรงนี้จริงๆ

 

หึๆ

 

แก้มที่ว่าแดงอยู่แล้วตอนนี้ก็แดงเถือกอย่างอายจัด แล้วยิ่งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะออกมาอย่างขบขันยิ่งทำให้คนตัวบางทำหน้าไม่ถูก

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า....สุดยอดเลยเรา เป็นคำปฏิเสธที่ทำเอาพี่เหี่ยวทันทีเลย

 

ไม่คุยด้วยแล้ว!”

 

เอ้า! เหี่ยวจริงๆ ไม่เชื่อลองจับดูก็ได้

 

พจน์ไม่บอกแปล่ายังจับมือขาวมาหมายจะเอามาแปะบอกตำแหน่งที่ยวบยาบไปหยกๆเล่นเอาตะวันดึงมือตัวเองหนีพัลวัน

 

เรื่องนั้นไม่อยากรู้หรอกครับ

 

โอเค โอเค...โมโหหิวสินะ!

 

พจน์ยกมือยอมแพ้ พยายามกลั้นยิ้มไว้จนปวดกรามเพราะไม่อยากแกล้งให้หน้าหวานงอลงไปมากกว่านี้

 

งั้นก็ต้องหาอะไรกินกันก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

 

แต่ที่เอามามีแต่เสื้อผ้าไม่มีเสบียงติดมาด้วยเลย จะทำยัง.....?”

 

ตาโตเบิกโพลงเป็นรอบที่ร้อยกว่าได้ละมั้ง เมื่อจู่ๆร่างสูงถลกชายเสื้อออกจากขอบกางเกง

 

จะ จะทำอะไร?”

 

หือ?....” พจน์หันไปคล้องเสื้อไว้กับตะปูข้างฝา แล้วหันมามองคนที่กำลังทำหน้าไม่ถูกและถอยหลังออกไปจนยืนห่างคนละฟากห้อง

 

แต่มือที่กำลังจะปลดเข็มขัดกลับชะงักเพราะเปลี่ยนใจ

 

คนตัวบางกำลังกลัวอะไรทำไมพจน์จะไม่รู้

 

หึๆ

 

มันก็น่ากลัวน้อยเมื่อไหร่  ‘เพราะถอดผ้าทีไรได้เรื่องทุกที’ 

 

 

 

 

ToBeCon...............

ความคิดเห็น