facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉลามซ่อนรัก 23 : เผชิญความกลัว

ชื่อตอน : ฉลามซ่อนรัก 23 : เผชิญความกลัว

คำค้น : ฉลามซ่อนรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2564 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉลามซ่อนรัก 23 : เผชิญความกลัว
แบบอักษร

ฉลามซ่อนรัก 23 : เผชิญความกลัว 

#ฉลามซ่อนรัก 

 

เสียงกรีดร้องดังลั่นใต้ทะเลใสหลังซีน่อนกระชากหัวใจออกมาบีบเล่น เลือดมากมายพรั่งพรูออกจากอกด้านซ้ายที่กลายเป็นรูโบ๋ก่อนที่ซีน่อนจะผลักร่างไร้วิญญาณนั่นเข้าสู่ฝูงฉลาม นาทีที่สัมผัสได้ถึงเหยื่อแสนหอมหวาน เหล่าฉลามก็ไม่รีรออีกต่อไป

 

มันกระชากชิ้นเนื้อตามร่างกาย แก่งแย่งกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจไว้สักเสี้ยว ถึงอย่างนั้นเขาก็ตาดีพอที่จะเห็นตัวเลขบนคอของเดม่อน อันที่จริงเห็นตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ

 

           แสดงให้เห็นว่านี่ไม่ใช่ร่างแท้ของผู้ชายคนนั้น เป็นเพียงแค่ร่างโคลนที่ถูกสร้างมาจัดฉาก

 

แต่ถึงเป็นร่างโคลนก็มีหัวใจให้เขาควักออกมา ร่างบางหัวเราะมีความสุขที่ได้เห็นอีกฝ่ายถูกฉีกกระชาก พลางมองดูก้อนเนื้อสีแดงฉานที่ยังเต้นตุบๆ อยู่บนฝ่ามือเขา นัยน์ตาสีสวยจับจ้องมันทั้งหลงใหลทั้งเกลียดชังในคราวเดียว

 

ทั้งที่ก็มีหัวใจไม่ต่างกันทว่าผู้ชายคนนั้นกลับทำในสิ่งที่โคตรไร้หัวใจ

 

ทั้งใจร้าย ทั้งบังคับ ทั้งทำลายทุกความสุขที่เราควรได้

 

พาให้ซีน่อนบีบหัวใจในกำมือจนมันฟีบลงทีละน้อย เลือดสีสดไหลย้อมมือเขาพลันสลายไปกับหยาดทะเลใสที่โอบอุ้มอยู่ ร่างเล็กกำมันแน่นพลางสาบานกับตัวเองอย่างเน้นหนัก

 

ไม่ว่าเดม่อนจะมีอีกกี่ร่างเขาก็จะจัดการมันให้หมดจนกว่ามันจะยอมแพ้ แม้ร่างกายนี้จะสู้เมกาโลดอนตัวใหญ่ไม่ได้ แต่เขาก็จะหาทางจัดการด้วยวิธีของตัวเอง

 

มันจะต้องเจ็บปวดที่มาเล่นกับเรา

 

           ยิ่งไปกว่านั้นการที่เขาจัดการร่างปลอมได้ก็เป็นการดึงเกมให้พี่ชายคนสำคัญ

 

           “หัวใจดวงนี้หวังว่าซีวานจะชอบนะ” ร่างเล็กพึมพำ “ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ”

 

           เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเลือดมากมายจากร่างที่ล้มตายกัน

 

           แต่สิ่งที่ทำให้ซีน่อนรู้สึกเศร้ากลับเป็นภาพสะท้อนของคนที่เขารัก

 

           ภาพของผู้ชายที่พยายามตะโกนเรียกเขาเหนือผืนน้ำนั่น

 

           ภาพของคนที่เขา...

 

           ‘อย่ากลัว’

 

           “ต้องจบเรื่องนี้แล้ว” 

 

           

           โนเอลส่งเสียงเรียกหาร่างเล็กที่หายไปใต้น้ำพร้อมกับร่างของเดม่อนนานมากแล้ว เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าฉลามนับสิบรุมกัดกินบางอย่าง เขาดูจากที่มันสะบัดหางบนผิวน้ำพาให้หยาดใสกระเด็นโดนแผลเขาไม่มีพัก

 

           ทว่าเขากลับไม่สนใจความแสบร้อนนั่น เฝ้าเรียกหาแค่คนที่เขารักเท่านั้น ฉลามตัวใหญ่ที่เป็นเพื่อนใหม่ก็ว่ายหนีหายไม่คิดจะร่ำลากัน

 

           แต่การไปโดยไม่เอ่ยคำลาอาจหมายความว่าในอนาคตเราคงได้เจอกัน

 

           อาจเป็นวันใดสักวัน

 

           “อาครับ”

 

           “ซีน ซีน !” ร่างสูงยิ้มกว้างพลางถอนหายใจอย่างโล่งอกตอนเห็นซีน่อนโผล่ขึ้นมาจากทะเลสวยที่ถูกเปลี่ยนเป็นทะเลเลือดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รอบข้างเขาเต็มไปด้วยซากศพคนตาย แทบไม่มีใครหนีรอดไปได้ด้วยซ้ำ

 

           คนที่หนีก็เป็นต้องถูกฉลามไล่กัดจนตายจากกัน มันทำให้โนเอลนึกถึงช่วงเวลาที่อีดีเอสยังอยู่อีกครั้ง

 

           ตอนนั้นทะเลผืนนี้ก็ชุ่มไปด้วยเลือดไม่ต่างกันเลย

 

           “ขอบคุณพระเจ้า” โนเอลเอื้อมมือไปจับใบหน้าเด็กหนุ่ม สัมผัสเนื้อตัวเย็นชืดกับสภาพผิวที่แตกต่างจากความเป็นมนุษย์นัก เวลานี้ที่อยู่ในร่างครึ่งฉลามทำให้ซีน่อนมีผิวไม่ต่างจากสายเลือดฉลามที่เขาได้มา

 

           กลางหลังก็มีครีบยาวมาขวาง ขาสองขาก็เปลี่ยนเป็นหางไม่ต่างจากนางเงือก ต่างตรงที่มันเป็นหางของฉลาม รูปทรงไม่เหมือนนางเงือกในตำนานเลยสักนิด

 

           ดีที่ตอนนี้ฟันฉลามหายไปแล้ว เหลือเพียงแค่ริมฝีปากสีสดที่ไร้รอยยิ้ม

 

           “ไม่เป็นไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขาถามเสียงสั่นด้วยความห่วงใย กวาดตามองทั่วร่างกายที่ไร้มลทิน ทว่าซีน่อนรู้ดีว่าหัวใจเขาตอนนี้แปดเปื้อนขนาดไหน เขาไม่อาจมองตัวเองว่าเป็นเด็กดีของโนเอลได้อีกต่อไปหลังฆ่าคนมากมาย

 

           เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง

 

           ก่อนหน้านี้มันสะใจ

 

           แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าคล้ายกล่องที่ไม่ใส่อะไร

 

           พลันก็สัมผัสความรู้สึกนึงได้...

 

           “ไม่กลัวผมเหรอครับ” ร่างเล็กถามเสียงแผ่ว ดวงตาหลุบลงไม่มองความห่วงใยที่อีกฝ่ายมอบให้ “ตอนนี้ผมไม่ใช่ซีน่อนที่อารู้จักแล้ว ผมเป็น...”

 

           “ไม่ใช่อสูรกาย”

 

           “อา”

 

           “เราคือซีน่อนของอาและจะไม่มีวันเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะอยู่ร่างไหน อาก็ยังรักเราเหมือนเดิม” โนเอลยิ้มเขารู้ว่าตอนนี้ซีน่อนต้องการกำลังใจขนาดไหน เขามองเห็นความสับสน ความหวาดกลัว ความเสียใจ เหตุการณ์นี้มันหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

 

           ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก แต่โนเอลกลับมองว่าสักวันยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้นแน่ๆ ตราบใดที่เดม่อนยังมีแผนการ

 

           ครั้งนี้เขาอาจทำพลาด แต่เชื่อเถอะว่าผู้ชายคนนั้นมีแผนในหัวเสมอ

 

           รวมถึงเรื่องที่ซีน่อนกลายร่างด้วย ตอนที่เขายิงร่างบางก็อาจจะคิดเรื่องนี้อยู่ก็ได้ เขายอมรับเลยว่าตกใจที่เห็นร่างกายคนที่เขารักเปลี่ยนไป ซึ่งถามว่าเขากลัวหรือขยะแขยงไหม

 

           ไม่

 

           เขารัก

 

           ยังคงรัก

 

           และจะรักให้มากกว่าเดิม 

 

           “เพราะงั้นไม่ต้องคิดมาก อีกอย่างนะเราช่วยอาไว้” โนเอลเชยคางอีกคนให้สบตากัน “ถ้าไม่ได้เราอาคงตายไปแล้ว”

 

“แต่ผมก็ทำให้อาถูกยิง” เขาพึมพำพร้อมมองขาโนเอลที่มีเลือดออกไม่หยุด ซีน่อนจึงว่ายไปหาศพที่นอนอยู่ กระชากเสื้อคลุมมาห้ามเลือดอาไว้ “เราต้องรีบพาอาไปโรงพยาบาล อาเสียเลือดมาก ถ้าปล่อยไว้จะเป็นอันตราย”

 

“อาทนได้ แค่นี้เอง อาไม่เป็นไร”

 

“ผมว่าอารีบขึ้นเรือเถอะครับ ตรงนั้นมีเรืออยู่ลำนึง มันน่าจะยังขับได้” ซีน่อนชี้ไปที่เรือลำนึง สภาพมันยังดีอยู่และดูปลอดภัย “ถ้ามันสตาร์ทไม่ติด ผมจะช่วยดันมันให้เอง”

 

“ขึ้นมาด้วยกันสิ จะลำบากทำไม”

 

“…”

 

“เราทำให้อากลัวรู้ไหม”

 

“อากลัวอะไร ?”

 

“กลัวว่าเราจะหนีไป”

 

“…”

 

“ไม่รู้ทำไมอาถึงรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังจะทิ้งอาไปเลย” 

 

โนเอลมองลึกเข้าไปในดวงตาสีสวย บางสิ่งในใจเขากำลังสั่นกลัวที่เห็นซีน่อนมีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขามองเห็นความกังวลกับความเศร้าในดวงตาคู่นั้น และการหลีกเลี่ยงที่จะสบตากันให้เขาค้นหาคำตอบมากขึ้นอีก

 

ร่างสูงลูบแก้มเขาพร้อมกับยื่นหน้าไปจูบหน้าผากขาวซีด นาทีนั้นซีน่อนถึงกับน้ำตาไหล ความเศร้าเสียใจกำลังโจมตีเขาไม่มีหยุด

 

รวมถึงความหวาดกลัวที่จะเสียความรักของคนคนนี้

 

“เราจะไม่ทิ้งใช่ไหม บอกอาที” โนเอลกระซิบ “บอกอาว่าเราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป เหมือนก่อนหน้านี้ที่เราให้อาสัญญา”

 

“ผม...ผมก็หวังให้เป็นแบบนั้นครับอา”

 

“ซีน”

 

“แต่ผม...ไม่กล้า”

 

“หมายความว่าไง”

 

“…”

 

“ซีน”

 

“ผมเสียใจ”

 

“หืม ?”

 

“ผม...คืนร่างเป็นมนุษย์ไม่ได้ ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว” คำพูดนั้นทำโนเอลเบิกตากว้าง เขาไม่รู้ว่านั่นเป็นการสรุปในหัวใจที่สับสนหรือว่าเป็นความจริงที่เราไม่ทันได้คาดคิดกันแน่ รู้แค่ว่าซีน่อนร้องไห้ให้กับเรื่องนี้ เขาเบียดแก้มลงกับฝ่ามือหนาซึมซับไออุ่นจากคนที่เขารักไว้

 

ตอนแรกเขาตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้แล้วหายตัวไปหลังช่วยอาให้ปลอดภัยแล้ว

 

แต่เจอคำพูดที่เสียดแทงเข้าไปในหัวใจ เขาก็กลายเป็นเด็กน้อยที่ไม่อาจทนกับความกลัวที่อยู่ในใจได้

 

เขาจำเป็นต้องบอก อย่างน้อยก็ให้อารู้ว่าสิ่งที่เขาพบเจออยู่มันคืออะไร

 

เขายอมรับอีกตัวตนได้ ทว่ามันแลกมากับการเป็นร่างนั้นตลอดไป

 

เขาไม่รู้จะคืนร่างเป็นมนุษย์ได้ยังไง

 

และด้วยสภาพร่างกายนี้...

 

เขาไม่อาจกลับไปใช้ชีวิตกับโนเอลได้อีกแล้ว 

 

“ไม่จริง” โนเอลตอบกลับ “ทำไมจะคืนร่างไม่ได้ เราเป็นมนุษย์ครึ่งฉลามนะ พ่อและพี่เรายังคืนร่างได้เลย”

 

“เขาทำได้เพราะเขามีเลือดฉลามเต็มตัว”

 

“…”

 

“แต่ผม...ผมไม่ได้เป็นอย่างพวกเขา” ซีน่อนถอนหายใจช้าๆ “ขนาดจะเป็นฉลามยังเป็นได้แค่ครึ่งเดียวเลย จะเป็นมากกว่านี้ก็ไม่ได้”

 

“แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เราจะทิ้งอาไป”

 

“ผมกลับไปใช้ชีวิตกับอาเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ร่างนี้” เขาสวนกลับไป “แค่ไปถึงฝั่งคนก็มองว่าผมเป็นอสูรกาย ไม่ก็ตัวประหลาดที่อาช่วยไว้ แบบนั้นอาก็จะโดนเพ่งเล็ง แย่กว่าคือโดนทำร้าย”

 

“อาไม่สนใจ”

 

“สนสิ อาต้องสนใจ ผมไม่ได้เป็นมนุษย์แบบอาแล้วเห็นไหม”

 

“แล้วยังไง”

 

“อา...!”

 

“ไม่ว่าจะร่างไหนอาก็รักเราอยู่ดี” โนเอลกดเสียงหนัก จับข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่นทั้งสองข้าง “และต่อให้คนอื่นจะพูดยังไงอาก็ไม่สนใจทั้งนั้น อารู้ว่าเราเป็นอะไร เราต้องเผชิญกับอะไร และเรารักกันแค่นั้นก็พอแล้วที่เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

 

“แต่อาดูผมตอนนี้สิ ผมยอมรับตัวเองได้ก็จริง แต่ผมก็ขึ้นไปใช้ชีวิตแบบเก่าไม่ได้”

 

“ซีวานอาจช่วยเราได้ก็ได้”

 

“เขาจะทำได้ยังไง”

 

“ก็เขา...”

 

“มันไม่ใช่โรคร้าย”

 

“…”

 

“นี่มันคือผม”

 

“…”

 

“ผมสร้างเขาขึ้นมา” ซีน่อนกัดปากแน่นแทบเลือดไหล เขาเจ็บปวดอยู่ในหัวใจและไม่สามารถหยุดทำร้ายความรู้สึกได้ แค่คิดว่าต้องเข้าใกล้ฝั่งแล้วมีคนเห็น เขาก็กลัวว่าอาจะเป็นอันตราย อาต้องเป็นคนโดนก่อนแน่นอนในฐานะที่อยู่เคียงข้างกาย

 

และนั่นจะเป็นปัญหาให้ที่เราไม่สามารถควบคุมมันได้

 

“เขาเป็นอีกด้านของผมที่ถูกสร้างขึ้นมาในจิตใจ เขาคือด้านที่ผมอยากเป็นเหมือนพ่อและพี่” ร่างเล็กเล่าถึงที่มาที่ไป “ผมไม่เคยรู้ว่าเขามีชีวิตอยู่ในร่างนี้กระทั่งถูกเซลีนกระตุ้นขึ้นมา ผมกลัวมากที่เขาอยู่ในร่าง จนเราผ่านอะไรมาด้วยกันผมถึงได้รู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยสักนิด”

 

“ซีน่อน”

 

“เขาแค่อยากปกป้องผม อยากให้ผมมีชีวิตที่ดี” เขาพยายามยกยิ้มติดแค่ว่ามันฝืนใจมาก “แต่ผมกลับตอบแทนเขาด้วยความกลัวทั้งที่เขามีเจตนาดี ผมถึงยอมรับเขาและให้เขากลายมาเป็นผม แต่นั่นก็ต้องแลกกับร่างนี้ที่ไม่สมบูรณ์ ซึ่งผมกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้”

 

“อาเข้าใจเรา แต่อาว่ามันมีทางอื่นที่ดีกว่านี้” โนเอลย่นคิ้วใส่ “ขอร้องอย่าทิ้งอาไป เราสัญญากันแล้วว่าเราจะอยู่ด้วยกัน ถ้าเราหนีอาไป อาจะอยู่ยังไง”

 

“ผมอยากอยู่กับอา ผมรักอา รักมากกว่าใคร”

 

“งั้นอยู่กับอา ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง อารับได้” ร่างสูงบีบมืออีกคนแน่นด้วยความหวั่นใจ “อาจะรักทั้งร่างมนุษย์และฉลาม จะรักทุกอย่างที่เราเป็นต่อให้มันจะไม่สมบูรณ์ก็ตาม”

 

“แต่ผมกลัวครับอา ผมกลัวทุกอย่าง”

 

“อาก็กลัวเหมือนกัน”

 

“อาครับ”

 

“เราถึงต้องอยู่ดูแลกัน”

 

“…”

 

“อยู่กับอาเถอะนะ”

 

“ผม...”

 

“อยู่กลัวไปด้วยกัน”

 

“…”

 

“อย่าทิ้งให้อาต้องเผชิญกับมัน อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องเผชิญกับมัน เราเริ่มทุกอย่างนี้ด้วยกัน”

 

“แล้วถ้าคนอื่นเขา...”

 

“ช่างหัวมัน”

 

“…!!!”

 

“สนใจแค่อาเถอะนะ”

 

“อาโนเอล”

 

“อาจะรับทุกอย่างของเราเอง” 

 

           สิ้นคำนั้นซีน่อนก็เป็นฝ่ายโอบรอบคอคนที่เขารักแล้วยื่นหน้าไปจูบ รสสัมผัสแสนหวานถูกตอบโต้กลับมาทันทีเหมือนโนเอลก็รอช่วงเวลานี้อยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงบดเบียดริมฝีปากบาง สอดลิ้นเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานที่มีรสขมปร่าของเลือดผสมอยู่เล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่รังเกียจกลับกันเขามองว่านี่เป็นการยอมรับในตัวตนของอีกฝ่าย

 

           โนเอลเปลี่ยนจากประคองใบหน้าสวยไปเป็นรวบตัวอีกคนมากอดเอาไว้ ทำทุกทางไม่ให้ร่างเล็กหนีไปจากเขาได้

 

           เราต่างก็กลัวกับสิ่งที่กำลังจะตามมา แต่ถ้าเราแยกกันไปมันก็ไม่ช่วยอะไร

 

           มันต้องอยู่ช่วยกันหาทางออกสิ ถึงจะมีหวังได้

 

           “จะอยู่กับอาใช่ไหม”

 

           “เท่าที่ทำได้”

 

           “ต้องตลอดไป”

 

           “ผมไม่กล้าให้สัญญา”

 

           “เราทำได้”

 

           “…”

 

           “เราจะทำมันด้วยกัน” จูบที่สองตามมาติดๆ หลังโนเอลพูดคำนั้น ร่างเล็กยอมรับว่ายังคงลังเลที่จะรับปาก ทว่าเขาก็ดีใจมากที่อายืนยันว่าจะไม่ปล่อยเขาไป แม้ว่าสภาพร่างกายเขามันจะไม่สวยงามก็ตาม แต่โนเอลรักอีกฝ่ายในแบบที่ไม่สมบูรณ์ ถึงจะเป็นอย่างอื่นที่เลวร้ายกว่านี้เขาก็รับได้

 

           เพราะเขาไม่เคยรักซีน่อนที่ภายนอกเลย เขารักจากภายใน

 

           รักมาแต่ไหนแต่ไรเพราะงั้นเขาจะไม่ยอมเสียคนตัวเล็กไป

 

           ไม่มีวัน 

 

           “สัญญานะ”

 

           “ผม...”

 

บรืนนน !

 

           “หืม ?” พลันในตอนที่จูบกันอยู่ จู่ๆ เสียงเครื่องยนต์เรือก็ดังขึ้นรั้งให้พวกเขาหันไปมองด้วยความตื่นตระหนก ภาพที่ปรากฏคือเรือขนาดกลางกำลังพุ่งตรงมาทางนี้ ไล่หลังมาด้วยครีบฉลามขนาดใหญ่สี่ครีบที่ว่ายวนกัน สัญชาตญาณอันดุดันที่เขาคุ้นเคยมันมาตั้งแต่เด็กถูกส่งมาแต่ไกล

 

           นาทีนั้นซีน่อนรับรู้ถึงการมาของครอบครัวเขาที่คิดถึงสุดหัวใจ รวมถึงเรือลำนั้นที่มีโลโก้ร้านของโนเอลแปะติดไว้

 

           จากที่คิดว่าเป็นคนของเดม่อนที่กลับมาตามล่าก็แปรเปลี่ยนความคิดไป

 

           เป็นจังหวะเดียวกับที่ครีบฉลามอันใหญ่หลบลงใต้น้ำไปก่อนจะเปลี่ยนผันกลายเป็นร่างของผู้ชาย

 

หมับ !

 

           “ซีน่อน !”

 

           “ดะ...แดเนียล ?”

 

           “ให้ตายสิ พี่นึกว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว !” ซีน่อนชะงักตกใจที่อยู่ดีๆ ก็ถูกพี่ชายคนกลางของบ้านกระโจนมากอดจากใต้ผืนน้ำ แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วงน้องชายมากแค่ไหนทั้งที่ปกติมักหาเรื่องทะเลาะกัน

 

           ไหนจะพ่อทั้งสองที่ค่อยๆ คืนร่างมากอดเขา ส่วนพี่ชายคนโตเลือกที่จะว่ายสำรวจที่นี่ก่อนแล้วค่อยวนกลับมาให้สบายใจ

 

           ในขณะที่แม่หยุดเรือไม่ใกล้ไม่ไกล พร้อมกระโดดลงบนเศษซากศูนย์วิจัยพลางรีบก้าวเท้ามาหากัน

 

           “ขอบคุณพระเจ้า”

 

           “แม่ครับ”

 

           “ซีน” โซลตรงดิ่งไปกอดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก่อนจะกดจูบปลอบข้างแก้มซ้ำๆ เขารับรู้ได้ถึงความกลัวและความหวาดหวั่น รวมถึงสถานการณ์ที่ยากเกินจะอธิบายได้ “ไม่เป็นไรนะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

 

           “ผมไม่เป็นไรครับ อาต่างหาก อาเจ็บหนัก”

 

           “ว่าไงนะ”

 

           “เราต้องรีบพาอาไปโรงพยาบาล อาเสียเลือดเยอะมากเลยครับ” ซีน่อนบอกเสียงสั่นพาให้โซลเปลี่ยนจากกอดเขาไปดูอาการเพื่อนรักแทน โนเอลนิ่วหน้าเจ็บนิดหน่อยตอนอีกฝ่ายดูบาดแผล ตอนนี้เขาเริ่มเวียนหัวแล้วเพราะเสียเลือดไปมาก

 

           “คุณโดนยิง”

 

“มันไม่ได้โดนจุดสำคัญ”

 

“แต่ถือว่าคุณเก่งมากที่ทนได้ขนาดนี้ สภาพคุณดูไม่จืดเลยนะ” โซลว่าพร้อมถอดเสื้อนอกตัวเองมาเปลี่ยนผ้าซับเลือดให้ “เราจะพาคุณไปโรงพยาบาลเพราะงั้นอดทนหน่อยนะ คุณจะไม่เป็นไร”

 

           “ผมไหวโซล ผมสบาย”

 

           “ผมดีใจที่คุณยังอวดเก่งได้ นั่นสมกับเป็นคุณดี” โนเอลหัวเราะ “ขอโทษที่มาช้านะ เราเองก็โดนไล่ล่าไม่ต่างกัน”

 

           “ผมเข้าใจ อย่างน้อยคุณก็มาทัน”

 

           “เหมือนจะไม่ทันมากกว่านะ”

 

           “เอาเป็นว่าคุณมาแล้วกัน ถึงจะมาช้าก็มาอยู่ดี”

 

           “ผมไม่ทิ้งครอบครัวผมหรอกนะ” เพื่อนรักส่ายหัวใส่พยายามกดแผลไว้เตรียมพาขึ้นเรือ โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอยู่ไกลพอสมควร ภาวนาให้โนเอลไม่เลือดหมดตัวก่อนไปถึง “แดเนียลช่วยแม่พยุงอาขึ้นเรือที ดายคุณช่วยขับแทนผมได้ไหม ผมต้องกดแผลโนเอลไว้ไม่ให้เลือดไหลไปมากกว่านี้”

 

           “ได้สิ ผมจะขับให้”

 

           “ผมประคองอาให้ อาตัวนิดเดียว สบายกว่ายกวาฬเข้าบ้านเยอะ” ดายกับแดเนียลตอบตามลำดับก่อนที่จะหันมามองซีน่อนที่ทำได้แค่มองเท่านั้น ทั้งที่ตอนนี้ควรจะเข้าไปประคบประหงมอาอย่างที่ชอบทำ กระทั่งเขาไล่สายตามองดูสภาพร่างกายของน้องชายที่เปลี่ยนไปมากนัก

 

           ก่อนหน้านี้มัวแต่ดีใจที่ได้เจอกัน ถึงได้เพิ่งสังเกตว่าน้องนั้น...

 

           “นายกลายร่างเหรอ ?”

 

           “แดน”

 

           “โทษที พี่ไปช่วยแม่ก่อนนะ” แดเนียลตอบกลับหลังโดนซีวานเรียกชื่อ เขารู้ว่าไม่ควรพูดแต่มันก็อดตกใจไม่ได้ เสียดายที่เวลานี้เราต้องเรียงลำดับความสำคัญใหม่ ต้องพาโนเอลไปโรงพยาบาลก่อนที่เขาจะเสียเลือดตาย คนเป็นพี่ยกตัวขึ้นแท่นเล็กไปช่วยแม่พยุงโนเอล พาขึ้นไปบนเรือที่ดายขึ้นมารออยู่ก่อนแล้วพร้อมกับเตรียมอุปกรณ์ทำแผลให้

 

           ซีน่อนนึกว่าพวกเขาจะตกใจกันมากกว่านี้ซะอีก เขากลายร่างได้เชียวนะ

 

           แต่เข้าใจว่าไม่มีใครอยากพูดให้เขารู้สึกไม่สบายใจ เพราะถึงกลายร่างได้

 

           มันก็ไม่สมบูรณ์อยู่ดี

 

           “ลูกโอเคนะ”

 

           “ครับ ผมไม่เป็นไร” ซีน่อนตอบกลับดีแลนพร้อมยกยิ้มให้ “ผมแค่...เป็นห่วงอา”

 

           “เขาไม่เป็นไรหรอก เขาดวงแข็งจะตาย” ดีแลนถอนหายใจ “ขึ้นเรือกันดีไหมหรือว่าจะเกาะครีบพ่อไป”

 

           “...”

 

           “พ่อแบกเราได้นะ”

 

           “เดี๋ยวผมดูแลน้องให้”

 

           “ซีวาน”

 

           “ว่ายน้ำกลับบ้านพร้อมพี่นะ ซีน” 

 

เหลืออีก 7 ตอนก็จบแล้วนะคะ  

เปิดพรี #ฉลามซ่อนรัก แล้วน้า สนใจสั่งซื้อ > https://www.readawrite.com/c/f24e289619a54b9e9efbea9a781a44bf  

*ฝากส่งฟีดแบ็ก #ฉลามซ่อนรัก ด้วยน้า เปิดพรีวันที่ 21 พค – 23 กค นาจา* 

LOADING 100 PER 

เผชิญความกลัวของบทสรุปสุดท้าย 

แม้จะยอมรับในตัวเองได้ แต่กับคนรอบข้างก็ยังหวาดหวั่น 

โดยเฉพาะคนที่ตัวเองรัก จะรับได้หรือเปล่ากับสิ่งที่เป็นอยู่ 

ความหวาดกลัวเพิ่มทวีขึ้น เลยคิดแยกเดี่ยวไม่ใช้ชีวิตคู่ 

แต่งานนี้ก็ต้องลุ้นกันต่อ กับเจ็ดตอนที่เหลือว่าจะดำเนินไปยังไง 

หวีดลงแท็กด้านล่างเมื่อพูดถึงความแซ่บของนิยายเรื่องนี้ 

#ฉลามซ่อนรัก 

Follow Me 

Twitter : ael_2543 

PAGE : Avery Pie 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว