ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 43 เขาไม่เลือกเธอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 เขาไม่เลือกเธอ

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 546

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2564 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 เขาไม่เลือกเธอ
แบบอักษร

แคทจำผู้หญิงที่ก้าวมาขวางไม่ให้เธอออกไปหาอรรถไม่ได้ในตอนแรก เพราะเจ้าตัวไม่ได้แต่งหน้าแล้วยังอยู่ในชุดลำลองแต่เมื่อเธอหันไปเพื่อจะด่าอีกฝ่าย แคทก็ต้องนิ่งไป  

แม้จะไม่เคยเจอกันจังๆ แต่แคทก็จำตาคู่นั้นได้ ตาดุๆ ของนลิน  

“นลิน....” แคทผงะแล้วหลุดปากเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมา 

นลินเหยียดยิ้มที่มุมปาก “รู้จักฉันด้วยสินะ”  

แคทกระสับกระส่าย เธอไม่รู้ว่าควรจะตัดสินใจอย่างไรดี ใจหนึ่งก็อยากจะเปิดตัวให้อีกฝ่ายรู้แต่อีกใจก็กลัวว่าอรรถจะไม่พอใจเพราะเขายังต้องพึ่งพานลินอยู่มาก 

สมัยมัธยม นลินจัดว่าเป็นมือตบเบอร์หนึ่งของโรงเรียน อาศัยว่าบ้านรวยมีพวกเยอะ แถมยังมีพ่อที่คอยทำให้เธอไม่กลัวใคร ถ้ามีคนมาหาเรื่องหรือมีใครทำอะไรให้ไม่พอใจ เธอก็พร้อมลุยตลอด... 

พูดได้ว่านลินนั้นเชี่ยวชาญงานตบ ดังนั้นแม้แคทจะสูงกว่าเธออยู่หลายเซนติเมตร แต่เธอก็ไม่กลัว 

“เงียบทำไม? ฉันถามว่ารู้จักฉันใช่ไหม?” 

ยิ่งแคทเงียบ นลินยิ่งโมโห เมื่อลิฟต์ขึ้นไปถึงจุดหมาย ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก นลินก็จิกผมแคทแล้วลากเธอออกมาจากลิฟต์ 

“ไม่..ไม่ใช่นะ คุณเข้าใจผิดแล้ว เราสนิทกันจริง แต่ฉันกับอรรถ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ” 

“เหรอ....คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ? ถ้าฉันไม่แอบตามมาดูก็คงจะโง่ปล่อยให้พวกแกสวมเขาต่อไปสินะ?” 

“เชื่อแคทเถอะค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” แคทพยายามแกะมือนลินออกจากผมเธอ แต่นลินก็จิกไว้แน่นเหลือเกิน  

นลินถอนหายใจแล้วคลายมือที่จิกผมแคทไว้เล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ 

“งั้นไหนลองบอกสิว่าเธอเป็นอะไรกับเขา?” 

“คือ...เราแค่สนิทกันเพราะฉันเป็นเพื่อนกับ....กับอดีตภรรยาเขาน่ะค่ะ” 

“เหรอ” นลินแสยะยิ้มอีกครั้ง “แล้วมาสนิทกับอรรถได้ยังไง?” 

แคทพยายามคิดหาข้อแก้ตัวที่เป็นไปได้ที่สุดเพื่อเอาตัวรอด 

“คือ...เราก็พอจะรู้จักกันอยู่แล้ว แต่ว่าหลังจากเลิกกัน อรรถเขาอยากจะเอาของของอัยย์ที่ยังค้างอยู่ในบ้านออกไปให้หมด แคทเลยเป็นตัวกลางให้น่ะค่ะ” 

“เหรออออออออออออออออ” นลินลากเสียงยาวแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ  

เป็นการหัวเราะแบบที่คนฟังเดาอารมณ์ไม่ถูก แคทจึงรีบละล่ำละลักอธิบายเพิ่ม 

“แคทพูดจริงนะคะ ไม่ได้โกหก” 

“แล้วมาที่นี่ทำไม?” 

“อ๋อ...ก็แคทเอาของไปคืนให้อัยย์หมดแล้วเลยนัดมาคุยกับอรรถ เห็นเขาบอกว่าจะมาที่นี่ก็เลยตามมา ไม่มีอะไรจริงๆนะคะ” 

ระหว่างที่ผู้หญิงสองคนกำลังคุยกันอยู่ อรรถที่วิ่งขึ้นบันไดหนีไฟตามมาได้แต่ยืนแอบฟังอยู่หลังประตู เขากลัวจนไม่กล้าเผชิญหน้ากับนลิน ได้แต่ปล่อยให้แคทเอาตัวรอดเอาเอง 

ส่วนเขาค่อยไปแก้ตัวกับนลินทีหลังแล้วกัน 

เห็นนลินนิ่งไป แคทก็คิดว่ารอดแล้ว ที่ไหนได้นลินกลับจิกหัวเธอแน่นขึ้นแล้วเงื้อมืออีกข้างขึ้นสูง 

อย่างเดียวที่แคททำได้ในตอนนั้นก็คือ............หลับตา 

“เพี๊ยะ” เสียงมือของนลินที่กระทบลงบนหน้าแคททำเอาคนโดนตบหน้าสั่น แต่ที่ยังไม่ล้มลงก็เพราะนลินจิกหัวเธอเอาไว้  

แคทได้แต่เสียใจและเสียดาย เธอไม่น่านัดกับอรรถวันนี้เลย เมื่อรู้ว่านลินกลับมาจากต่างประเทศแล้ว เธอก็ไม่ควรนัดเจอกับอรรถ เธอไม่ควรเสี่ยง... 

เสี่ยงกับการถูกจับได้แบบนี้.... 

เสี่ยงกับการเสียลูกน้อยที่ยังไม่ครบสามเดือน..... 

ถ้าเป็นสถานการณ์ปรกติ เธอคงปกป้องหรือสู้กลับได้ดีกว่านี้ แต่แคทกลัว...กลัวที่จะเสียลูกไป 

หากไม่มีเด็กคนนี้ เธอก็คงไม่ได้แต่งงานกับอรรถเสียที  

แน่นอนว่าเธออยากจะให้นลินเลิกกับอรรถ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ มันยังไม่ถึงเวลา 

แต่ก็คงจะไม่ทันแล้ว................ 

“นลินฉันขอร้อง...เราค่อยๆ พูดกันได้ไหม” แคทที่พยายามคู้ตัวปกป้องท้องอย่างเต็มที่ พยายามอ้อนวอนแต่ก็ไม่เป็นผล นลินยังคงกระหน่ำตบอย่างไม่ยั้งมือ 

ใบหน้าที่เคยตกแต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างดี ตอนนี้มีแต่รอยนิ้วทั้งห้าของนลินเต็มไปหมด 

“อย่า” 

“เพี๊ยะ” 

“อย่าตี” 

“เพี๊ยะ” 

“ฉัน...” 

“เพี๊ยะ 

แต่นลินไม่ตอบสักคำ เธอเม้มปากแน่นแล้วตบอย่างเดียว 

ทุกครั้งที่แคทอ้าปากจะพูด มือของนลินก็จะตบลงบนหน้าเธอ ตบแล้วตบอีก 

ในที่สุดนลินก็อ้าปากพูดอะไรบางอย่าง “ทั้งหมดนี่สำหรับความตอแหลของแก” พูดจบเธอก็ตบแล้วปล่อยให้แคทล้มลงไปกองกับพื้น 

นลินที่โมโหควักบุหรี่ขึ้นมาสูบ แล้วยืนมองคนที่กองอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา 

แคทที่ไร้เรี่ยวแรงได้แต่นั่งร้องไห้เงียบๆ เมื่อวานเธอเพิ่งรู้ข่าวที่น่ายินดีแต่วันนี้กลับต้องมาเจอกับข่าวร้าย ไม่ยุติธรรมเลย เธออุตส่าห์เฝ้ารอและหวังมานานแสนนานกว่าจะตั้งท้องลูกคนนี้สมใจ 

อรรถอยู่ไหน ทำไมไม่รีบมาช่วยเธอ...... 

ใครก็ได้ช่วยเธอที.......... 

ทั้งคู่รวมถึงอรรถที่แอบดูอยู่คิดว่าเรื่องราวจะจบแค่นี้ พวกเขาคิดไม่ถึงว่าคนในตึกจะโทรแจ้งตำรวจ 

 

 

 

สถานีตำรวจ 

ในห้องสอบสวน อรรถนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างแคทกับนลิน 

แคทที่ตอนนี้หน้าบวมฉึ่งจนแทบไม่เหลือเค้าความสวย ซบหน้าลงกับไหล่ข้างซ้ายของอรรถเพื่อซับน้ำตาแล้วคร่ำครวญขอความเห็นใจจากเขา  

“อรรถคุณช่วยแคทด้วยนะคะ”  

อรรถได้แต่แตะมือเบาๆ เพื่อปลอบโยนเธอ ถ้าไม่เพราะระหว่างทางเธอบอกเขาเรื่องลูก เขาก็คงสลัดเธอทิ้งทันที แต่นี่พอมีเด็กในท้องแคททำให้เขาต้องคิดหนัก 

เพราะถ้าเด็กในท้องเป็นลูกเขาจริงก็เท่ากับว่าแคทมีหลักฐานยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ  

แตะมือปลอบใจแคทเสร็จ เขาก็รีบหันไปสังเกตสีหน้าของนลินที่ตอนนี้เอาแต่นั่งส่งข้อความหาทนายความ ตั้งแต่ถูกตำรวจพามาที่นี่ เธอก็ไม่มองหน้าหรือพูดกับเขาเลย นั่นยิ่งทำให้อรรถกระวนกระวาย กลัวว่าจะถูกทิ้ง 

แต่สิ่งที่ตำรวจพูดกันอยู่ด้านนอกก็ทำให้ทั้งสามคนกระวนกระวายขึ้นมา  

“มีนักข่าวมาอออยู่หลายคนเลย” 

ประโยคสั้นๆ ทำเอาทั้งสามคนเริ่มนั่งไม่ติด พวกเขาไม่ต้องการมีข่าวฉาวด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน 

นลินนั้นถูกพ่อคาดโทษไว้จึงไม่ต้องการจะมีข่าวฉาวอีก.....  

อรรถนั้นไม่อยากเลิกกับนลินเพราะถ้าเลิกกันก็เท่ากับเสียโอกาสทางธุรกิจไปด้วย.... 

แคทยิ่งแล้วใหญ่ เธอเพิ่งมีเรื่องกับลูน่าไป ถ้ารอบนี้มีข่าวออกมาอีก โอกาสที่จะได้รับงานก็คงจะไม่เหลือ.... 

ความหวาดหวั่นเริ่มปรากฏบนใบหน้าพวกเขา ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการหลบนักข่าว ส่วนที่เหลือค่อยมาสะสางกันทีหลัง 

“สรุปพวกคุณจะยอมไกล่เกลี่ยกันไหมครับ?” 

ตำรวจที่นั่งอยู่ตรงข้าม ถามทั้งสามคนพร้อมๆ กัน 

“ถ้ามันเป็นเรื่องที่ตกลงหรือยอมความกันได้ ผมแนะนำให้ทำนะครับ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย” 

“ฉันจะยอมความก็ได้แต่แม่นั่นต้องจ่ายค่าทำขวัญให้ฉันก่อน” แคทเรียกร้องออกมาโดยไม่ดูสถานการณ์ทำให้อรรถหันไปมองหน้าเธออย่างไม่พอใจ  

“โง่หรือเปล่าแคท คุณกำลังพูดอะไร ตอนนี้มันใช่เวลามาพูดเรื่องเงินเหรอ?” 

“แล้วจะให้แคทเจ็บตัวฟรีเหรอ ดูหน้าแคทสิ เป็นแบบนี้จะไปรีวิวของได้ไง” 

“เรื่องเงินผมจะจ่ายให้คุณเอง เราจบเรื่องนี้เถอะนะ” 

นลินที่นั่งฟังอยู่ส่ายหัวแล้วยิ้มออกมาด้วยความสมเพช  

ที่แท้ก็แค่อยากจะได้เงิน............. 

เธอหันไปสบตากับอรรถแล้วก็เห็นได้ชัดว่าฝ่ายชายนั้นอับอายในตัวแคท 

“รสนิยมคุณค่อนข้างแย่นะ” 

“ว่าใคร” แคทผุดลุกจากเก้าอี้แล้วหันไปด่านลินที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ 

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก....คุณนลินคนไหนครับ?” 

ตำรวจอีกนายที่เพิ่งเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา เรียกความสนใจจากทั้งสามคน แต่คนที่เขาตามหากลับมีเพียงแค่คนเดียว 

“ฉันเองค่ะ” 

“คุณกลับได้เลยนะครับ” 

“อ้าว........ทำไมเขากลับได้รล่ะ แล้วพวกเราล่ะ” 

“ทนายส่วนตัวเขามาดำเนินการแทนแล้วครับ ส่วนพวกคุณก็สามารถเรียกทนายได้นะครับ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องรอทำเรื่องให้เสร็จก่อน” 

แคททรุดตัวลงนั่งแล้วเบือนหน้าหนีสายตาของผู้ชนะอย่างนลิน รู้อยู่เต็มอกว่าสู้เขาไม่ได้ แต่เธอก็ไม่อยากจะแพ้ แค่ตกอยู่ในสภาพลักกินขโมยกินก็อายมากพอแล้ว 

นลินลุกขึ้นแล้วหันไปมองหน้าอรรถที่ยื่นมือมาจับมือเธอไว้  

“เลือกเอานะอรรถ จะอยู่กับอีนี่หรือจะไปกับฉัน” 

“อรรถ...” 

อรรถมองผู้หญิงสองคนสลับไปมา สำหรับเขาแล้วมันตัดสินใจไม่อยากเลย ก็แค่เลือกเหมือนเดิม.........เลือกคนที่ให้ผลประโยชน์กับเขาได้ 

อรรถเลือกนลิน........เขาเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแคทเลย 

หน้าที่บวมของแคทตอนนี้บูดเบี้ยวจากการพยายามกลั้นน้ำตา เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาจะไม่เลือกเธอ แต่ก็แอบหวังว่าอรรถจะเห็นแก่ลูกบ้าง.... 

ทิชชู.......กระดาษทิชชูถูกยื่นเข้ามาให้เธอ ตำรวจที่นั่งอยู่ตรงข้ามส่งมันมาให้แล้วส่ายหัวเบาๆ 

“ผู้ชายก็ไม่ได้หล่อหนักหนา จะแย่งกันทำไม ไม่เข้าใจจริงๆ” 

สองคนนั้นถูกพาออกทางประตูหลัง ทิ้งให้แคทต้องจัดการเรื่องต่างๆ คนเดียว 

นับว่าอรรถยังพอมีจิตสำนึกบ้าง เพราะเขาขอให้นลินยอมความทำให้เธอสามารถกลับบ้านได้โดยที่ไม่ต้องมีคดีติดตัว 

แคทเดินก้มหน้าก้มตาออกมาจากห้องสอบสวน เธอพยายามใช้ผมยาวๆ มาช่วยบังใบหน้า  

แต่ผู้หญิงที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปและรองเท้าส้นสูงนั้นดึงดูดให้นักข่าวที่มานั่งหาข่าวอยู่หันมามอง บางคนที่ใจกล้าหน่อยก็เดินเข้ามาใกล้ๆ เพื่อมองหน้าเธอ 

“นี่ใครครับ บอกชื่อเราหน่อยได้ไหม?” นักข่าวหลายคนเริ่มเดินตามและขวางทางทำให้เธอไม่สามารถเดินออกจากโรงพักได้ง่ายๆ 

แม้จะยังไม่รู้ว่าเป็นใคร พวกเขาก็ถ่ายรูปเธอไว้ก่อน ถึงจะเห็นหน้าไม่ชัดแต่รูปร่างและการแต่งตัวก็บอกชัดว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ 

“อย่าถ่ายค่ะ” แคทยิ่งก้มหน้าต่ำกว่าเก่า เธอพยายามจับผมให้บังใบหน้าไว้แล้วเดินฝ่านักข่าวออกไปจากโรงพัก 

“ปล่อยเขาไปเถอะคุณ เขาเจ็บอยู่” ถ้าตำรวจไม่เข้ามาช่วยกันให้ เธอก็คงไม่ได้ออกจากโรงพัก 

แต่นักข่าวก็ยังไม่วาย หันไปถามชื่อเธอเอากับตำรวจ 

ในเวลาเดียวกันกับที่แคทกำลังพยายามโบกแท็กซี่ ในรถยุโรปสีดำที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม นลินและอรรถนั่งอยู่ในนั้น เธอสั่งให้คนขับจอดรอ รอให้แคทออกมา  

นลินชี้ไปแคทแล้วหันไปมองหน้าคนรัก “ลองคิดดูให้ดีนะ จะเก็บนังนั่นไว้หรือจะเลิกกับฉัน เลือกเอา”  

“ผมกับเขาจบกันไปนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนผมจะเจอคุณ วันนี้ผมแค่ไปเจอเพราะทนเขาตื๊อไม่ไหวเท่านั้นเอง” 

นลินจ้องหน้าเขานิ่งๆ ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้โกหก คนมันเคยทรยศมาแล้ว ทำไมจะทำอีกไม่ได้ แต่เธอยังไม่พร้อมเสียเขาไป ยังไม่ใช่ตอนนี้..... 

อรรถเอื้อมมือไปกุมมือนลินไว้ แล้วพูดย้ำช้าๆ “คุณเป็นคนเดียวที่ผมจะแต่งงานด้วยนะ ไม่มีใครมาแทนที่คุณได้หรอก”  

หลังจากตกลงกันได้แล้ว ทั้งคู่ก็ตรงกลับบ้านนลิน ทิ้งเรื่องของแคทไว้ข้างหลัง...... 

 

 

 

“จะไปไหนครับ?” 

“โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด” 

แคทที่ตั้งใจจะตรงกลับบ้านเปลี่ยนใจไปโรงพยาบาล เธอคิดได้แล้วว่าอย่างน้อย เธอควรจะมีหลักฐานเก็บไว้บ้าง ถ้าอรรถไม่ปกป้องเธอ เธอก็ต้องหาทางปกป้องตัวเอง และที่สำคัญ เธอต้องการทำให้หน้าของเธอกลับคืนสู่สภาพปรกติอย่างเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นงานที่รับไว้ก็คงจะพังไปด้วย 

 

วันรุ่งขึ้น 

ข่าวซุบซิบเรื่องเธอขึ้นโรงพักเมื่อวาน เริ่มแพร่ออกมาทางอินเทอร์เน็ต แต่อาศัยว่ารูปถ่ายนั้นไม่ชัดนัก แคทเลือกรูปที่ถ่ายไว้ก่อนมีเรื่องมาลงอินสตาแกรมเพื่อเป็นการปฏิเสธข่าวกลายๆ  

ตอนนี้เธอไม่อยากจะมานั่งแก้ข่าวเพราะมีเรื่องสำคัญมากกว่าที่ต้องทำ 

คือ...เรียกร้องความรับผิดชอบให้กับลูกในท้องของเธอ......... 

“เธอว่าอะไรนะ?” แม่ของอรรถถามย้ำเหมือนไม่อยากจะเชื่อเรื่อง แล้วหันไปมองหน้าสามี 

“หนูท้องกับอรรถค่ะ” 

แคทย้ำแล้วก้มหน้าลง เธอรู้ว่าครอบครัวของอรรถอยากให้เขามีหลานให้มากแค่ไหน และเธอก็มีแล้ว ลูกของอรรถ ลูกที่แท้จริง ไม่ใช่ลูกชู้แบบที่ผ่านมา 

ใช้เวลาไม่นานเธอก็ได้เห็นหน้าผู้ชายที่ทิ้งเธอไว้บนโรงพัก 

“ออกมาจากบ้านพ่อแม่ผม” อรรถลากแขนแคทออกมาจากบ้าน ปล่อยให้พ่อแม่นั่งถอนหายใจกับเรื่องวุ่นวายของลูกชาย  

แคทพยายามเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่ถูกเขาขวางไว้ “ทำไมคุณไม่มาคุยต่อหน้าพ่อแม่คุณล่ะ ในท้องฉันมีลูกคุณและก็หลานของพวกเขาอยู่นะ” 

“แคท...อย่างดีพ่อแม่ผมก็เอาหลาน เขาไม่แลกนลินกับคุณหรอก ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ” 

แคทยืนนิ่ง เธอคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเลือกเงินมากกว่าเลือดเนื้อเชื้อไข  

ก่อนจะมาที่นี่เธอมั่นใจมากว่าเขาจะเลือกเธอกับลูก พราะครอบครัวอรรถเองก็มีเงินไม่น้อย เธอไม่คิดว่ามันจะออกมาในรูปแบบนี้ 

“แคท” อรรถใช้น้ำเสียงนุ่มนวลพยายามเกลี้ยกล่อมชู้รัก “พ่อแม่ผมอาจจะอยากได้หลาน แต่ต้องมาอย่างถูกต้องด้วย อย่าสร้างเรื่องวุ่นวายเลย ถ้าคุณเชื่อฟังและอยู่เงียบๆ ผมจะช่วยคุณลงทุนในธุรกิจ ยังไงผมก็ปล่อยให้ลูกตกระกำลำบากไม่ได้หรอก” 

แคทนิ่ง ถ้าอรรถทิ้งเธอ เธอก็ต้องตกอยู่ในสภาพผู้หญิงที่ท้องไม่มีพ่อ เธอไม่ใช่ดาราดังยังไม่ได้เข้าวงการเต็มตัวเลยด้วยซ้ำ ลูกหมายถึงค่าใช้จ่ายที่เพิ่มมากขึ้น ถ้าเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมดนั้นคนเดียว ชีวิตสุขสบายที่เคยหวังและสร้างภาพไว้ก็คงหายไปในพริบตา 

“ผมจะให้เงินคุณก้อนใหญ่เลยนะ แต่คุณต้องเลิกเล่นโซเชียลก่อน” 

“ทำไม...กลัวฉันแฉเหรอ” เรื่องอื่นอาจจะพอคุยกันได้ แต่ให้เลิกเล่นอินสตาแกรม สายโซเชียลอย่างเธอยอมไม่ได้ ชีวิตและตัวตนที่เธอสร้างไว้ในนั้นมันสำคัญและมีค่าเกินกว่าจะทิ้งไป 

แคทตรงเข้าไปกระชากแขนอรรถแล้วตะโกนด่าเขา แม่ของอรรถที่เดินออกมาดู ยกมือขึ้นทาบอก ไม่ใช่เพราะเห็นภาพลูกชายทะเลาะกับผู้หญิงแต่เพราะเห็นภาพเก่าที่เคยเกิดขึ้น 

แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ อรรถสะบัดแขนทำให้แคทเสียหลัก แล้วตกบันไดลงไปกองอยู่ตรงจุดเดียวกับที่อัยย์เคยล้มมาแล้ว 

แคทที่เจ็บจนจุกพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอรู้สึกถึงความอุ่นตรงหน้าขา และเมื่อหันไปมองก็แทบเป็นลม 

เลือด...ลูกของเธอ 

อรรถได้แต่ยืนนิ่ง...กับภาพปัจจุบันที่ทับซ้อนกับภาพในความทรงจำ เป็นอีกครั้งที่เขาทำลายชีวิตน้อยๆ..... 

 

………………………………………………………... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว