facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5. ไม่ชอบชะนี 100%

ชื่อตอน : 5. ไม่ชอบชะนี 100%

คำค้น : ชะนี

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2564 00:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5. ไม่ชอบชะนี 100%
แบบอักษร

“เฮ้...ฮวง”

แทอึนยูสะกิดวายุแรง ๆ และพยักพเยิดให้หันหลังไปมองอะไรบางอย่าง

บาร์เครื่องดื่มบนดาดฟ้าโรงแรมหรูคือที่นั่งผ่อนคลายของคู่ซี้ในคืนนี้ การฟังดนตรีและจิบเครื่องดื่มพร้อมกับมองแสงสีของตึกรามบ้านช่องยามราตรีเป็นเรื่องสุนทรีย์ที่ทั้งคู่มักจะทำอยู่บ่อย ๆ พร้อมกับการเม้าท์มอยอย่างออกรสชาติ

“นั่นพี่บอสของแกรึเปล่า? ”

วายุหันศีรษะไปมองเบื้องหลัง แล้วก็ได้เห็น...

ร่างสูงขายาวในเสื้อเชิ้ตสีดำสวมทับด้วยสูทสีน้ำเงินเข้มดูมีสไตล์กับกางเกงยีนส์สีดำเข้ารูปที่วายุประเมินด้วยสายตาแล้วน่าจะเป็นยี่ห้ออาร์มานี ส่วนเอวบางนั้นคาดด้วยเข็มขัดแบรนด์ชั้นนำของอิตาลี

เสียดายไม่เห็นรองเท้า แต่แค่นี้ก็รู้แล้วว่า...

รสนิยมดีเด่นสมเป็นบอส

นี่แหละ...เฉินเฉียวอิง!

 

“ไอ้ฮวง แกจะสลับที่นั่งกับฉันไหม? จะได้ไม่ต้องเอี้ยวคอไปมา”

แทอึนยูกล่าวอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นวายุลอบเหลียวไปมอง ‘พี่บอส’ ทุกสองนาที และเป็นอย่างนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว จนเกรงว่าหากเป็นอย่างนี้ไปอีกสักชั่วโมงมีหวังพรุ่งนี้วายุคงจะตื่นมาด้วยอาการคอเคล็ดเป็นแน่

“ฉันไม่ได้อยากให้เขาเห็นซะหน่อย ดูท่าเขาจะอยากอยู่คนเดียว” วายุตอบ

“แต่แกแอบมองเขาแบบนี้ แอบชอบเขาเหรอวะ? ”

“ไอ้อึนยู แกช่วยเข้าใจคำว่า ‘มิตรภาพลูกผู้ชาย’ หน่อยได้ไหม มิตรภาพลูกผู้ชาย! You know? ”

“เออ I know ก็ได้วะ” แทอึนยูพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเบิ่งตามองข้ามไหล่วายุแล้วร้องออกมา

“เฮ้ย! ท่าไม่ดีแล้วว่ะ มีชะนีเดินมาหาพี่เขา”

วายุเกือบจะหันขวับไปมองทันที แต่ก็ตั้งสติได้ว่าหากทำแบบนั้นจะเป็นจุดสนใจ จึงค่อย ๆ เอี้ยวหน้าไป

เห็นชัด ๆ ว่าพี่บอสไม่ได้มีทีท่าสนใจเลย แต่ ‘นางชะนีนมโต’ ทำท่ายั่วยวนชวนคุยสุดฤทธิ์ แถมยังถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่มซะด้วย

นั่นทำให้วายุมองไม่เห็นพี่บอสเลยเพราะมีร่างชะนีบังอยู่

ไม่ได้การล่ะ!

วายุลุกออกจากโต๊ะของตนมุ่งไปหาเฉินเฉียวอิงที่เวลานี้เหมือนกำลังถูก ‘คุกคามทางเพศ’ อยู่เนือง ๆ

“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง”

วายุกล่าวกับนางชะนีด้วยเสียงนุ่มนวล

นางชะนีนมโตยังนับว่าแต่งตัวดีไม่โป๊ ด้วยเสื้อคอเต่าแขนยาวปิดมิดชิด เพียงแต่ทุกอย่างดูรัดรูปเท่านั้นเอง นางคงเน้นโชว์นมกับโชว์บั้นท้าย

แต่ในสายตาของดีไซเนอร์อย่างวายุ ขอตินิดหน่อยตรงที่มันรัดทั้งล่างและบนจนแนบเนื้อไปหมด ดูเหมือนจงใจยั่วยวนแต่ขาดศิลปะ

รัดข้างล่างต้องผ่อนข้างบน รัดข้างบนควรหลวมข้างล่าง ถ้าจะรัดทั้งหมดก็เชิญที่ห้องโยคะ ไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่านในเรโทรบาร์อย่างนี้

มันดูเหมือนดาวยั่วเกรดต่ำ!

คำวิจารณ์เจ็บแสบนี้อยู่แค่ในใจวายุเท่านั้นแหละ

เฉินฉียวอิงมองหนุ่มหน้าสวยด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย หากแต่ความสั่นไหวก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วตามประสาบอสหน้านิ่งที่วายุสงสัยว่าเขาต้องรักษาท่าทีตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงรึไงนะ

ส่วนนางชะนียิ้มหยาดเยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าขาวใสคล้ายหลอดนีออนสะท้อนออร่าของวายุ

ความขาวที่ตัดกับแจ๊คเก็ตหนังสีดำ มีสร้อยทองคำขาวเส้นยาวสะท้อนแสงวิบวับอยู่ที่ลำคองามระหง สไตล์โดดเด่นเกินใคร

แน่นอน...ชะนีสนใจ ใช้จริตเอียงคอมองแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา

“ที่นั่งผมนะครับ” วายุบอกพร้อมกับส่งสายตาวิบวับกรุ้มกริ่ม

“อุ๊ย! มาด้วยกันเหรอคะ”

ยังไม่ลุกอีกนังชะนี!

วายุขัดใจ

“พี่เขารอผมนานแล้วนะครับ”

บริกรนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟถึงโต๊ะพอดี

เตอกีล่าสี่ช็อต! ...วายุตวัดสายตามองเครื่องดื่มแก้วใสใบเล็กที่เสิร์ฟพร้อมมะนาวฝานบาง ๆ

“เอมี่สั่งเครื่องดื่มมาให้คุณคนนี้น่ะค่ะ”

อือม์...ชะนีเอมี่ กะจะมอมเหล้าให้ผู้ชายสลบเลยรึไง

วายุรับรู้ชื่อของนาง แล้วก็ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ใส่หญิงสาว ก่อนจะหันไปหยิบแก้วเตอกีล่าเพียวขึ้นมาดื่มหนึ่งแก้วชนิดรวดเดียวหมด

“ผมก็ชอบเตอกีล่านะครับ ผมชอบอะไรที่มันร้อนแรง”

เอมี่ลุกขึ้นประจันหน้าดวงตาเฉี่ยวแบบหางหงส์ของหนุ่มดีไซน์เก๋ด้วยความรู้สึกท้าทาย

“ไม่ทราบว่าระหว่างคุณเอ่อ...”

“ฮวงครับ”

“ค่ะ ระหว่างคุณฮวงกับเตอกีล่า อะไรจะร้อนแรงกว่ากัน”

“ต้องเป็นผมสิครับ ทั้งร้อนทั้งแรง” วายุแสยะยิ้มพิฆาตใจสาวก่อนจะยกเตอกีล่ากระดกเข้าไปอีกช็อต

“ถ้างั้น เอมี่ขอชนแก้วนะคะ”

ว่าแล้วก็หยิบเตอกีล่าสองแก้วสุดท้ายขึ้นมาส่งให้วายุแก้วหนึ่ง ก่อนจะชนแก้วดังกริ๊งแล้วกรอกจนแห้งไปพร้อมกัน

“ขอบคุณสำหรับเตอกีล่านะครับ หมดธุระแล้วเชิญกลับไปโต๊ะคุณได้”

“คะ? ”

หญิงสาวงงแตกเมื่อหนุ่มหน้าสวยเปลี่ยนอารมณ์กะทันหัน

วายุหันไปมองเฉินเฉียวอิงที่นั่งหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนจะใช้สายตาจิกเอมี่แล้วกล่าวหนักแน่น

“ผัวกูไม่ชอบชะนี! ”

เท่านั้นเองแก้วเตอกีล่าแทบหลุดจากมือหญิงสาว เธอหันไปมองหนุ่มหน้านิ่งที่มองหนุ่มหน้าสวย ดูจากสายตาแล้วทั้งคู่รู้จักกันแน่นอน อีกทั้งคนหน้านิ่งยังไม่ปฏิเสธอะไรเสียด้วย

นางชะนีหน้าแตกกลับโต๊ะตัวเองไปแล้ว วายุจึงนั่งลงแทนที่และสายตาที่ว่องไวก็มองแก้วเครื่องดื่มทรงสี่เหลี่ยมเตี้ยที่อีกฝ่ายถือแล้วก็รู้ทันที

โอลด์ แฟชั่น!

คุณบอสดื่มโอลด์ แฟชั่น

รสนิยมเจมส์ บอนด์!

“ทีหลังถ้าอยากหาเพื่อนดื่มก็ชวนผมได้นะ”

วายุส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร

แน่นอนอีกฝ่ายตวัดสายตามองมาแค่แวบเดียวก่อนจะหันไปมองแสงสีของตึกรามบ้านช่องแทน

และแน่อนอีกเหมือนกันที่วายุไม่ได้ถือสา เขากลับดีดนิ้วเรียกบริกรเพื่อสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเอง

“มาร์ตินี่แก้วนึง”

สั่งเสร็จก็หันมาคุยกับบอสต่อ

“มาอยู่เมืองไทยไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างรึยังครับ ถ้ายังผมพาเที่ยวได้นะ หรือว่าถ้าอยากดื่มล่ะก็ ผมรู้จักร้านดี ๆ เพียบ”

เฉินเฉียวอิง “.....”

“จะไม่คุยกับผมจริงเหรอ? ”

 วายุเกือบจะหมดมุกทั้งที่ยังไม่ได้ปล่อยมุกอะไรมากนัก แต่อีกฝ่ายเล่นไม่รับมุกอย่างนี้ ก็ทำเอาเก้อไปเหมือนกัน

แสดงว่าอิเจ๊เฟิร์นต้องอาศัยความหน้าด้านพอสมควรในการตอแยคุณบอส

จะว่าไปนางก็เก่งนะ สามารถทำงานกับ ‘อนุสาวรีย์’ ได้ด้วย

“บอสครับ” วายุเริ่มเสียงอ่อน

อีกฝ่ายยังคงเฉยเมย

“พรุ่งนี้ต้องทำงานรึเปล่าครับ? ” วายุพยายามชวนคุย

อีกฝ่ายขยับจะลุกหนีแต่แล้วก็ซวนเซจับขอบโต๊ะ วายุปราดเข้าไปประคองทันที จึงได้รู้...

น่าจะดื่มไปหลายแก้วแล้ว

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่น เดวิ ดอฟฟ์ ที่ใช้ประจำ มันทำให้ยิ่งโคตรเซ็กซี่กระตุ้นพวกชะนีได้นัก

ถึงว่าล่ะ...

ยายเอมี่นั่นถึงสั่งเตอกีล่ามาสี่ช็อต ก็บอสน่าอุ้มซะขนาดนี้

“เมาแล้วจะขับรถไหวเหรอ? ”

เฉินเฉียวอิง “.....”

ไม่ตอบแต่ตาลอยฉ่ำขนาดนั้น สติสัมปชัญญะยังอยู่ดีไหมนั่น อย่าว่าแต่ขับรถเลย แค่จะให้เดินไปลานจอดรถก็เห็นทีจะลำบาก

วายุประคองร่างบางนั่งลง ก่อนจะดื่มมาร์ตินี่ที่สั่งมาจนหมดแก้วและลงความเห็นว่าคืนนี้บอสใหญ่ขับรถไม่ไหวแน่นอน

วายุชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง...

ในความคิดแรกคือจะเปิดห้องโรงแรมนี้ให้อีกฝ่ายนอนพักจนกว่าจะหายเมา

แต่คิดอีกที...

พากลับบ้านเราดีกว่า ปลอดภัยไร้ชะนี พรุ่งนี้ตื่นมาเราจะได้ต้มซุปแก้เมาให้กินด้วย

ว่าแล้วก็ต้องขอแรงแทอึนยูช่วยกันแบกบอสกลับคอนโด

“ขอบใจนะอึนยู โทษทีนะที่คืนนี้ไม่ได้ไปส่งแกที่โรงแรม”

วายุกล่าวหลังจากวางร่างของเฉินเฉียวอิงลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว

“เออ...ไม่เป็นไร ขอให้มิตรภาพลูกผู้ชายราบรื่น”

แทอึนยูแซวอย่างมีนัย นั่นทำให้วายุชี้หน้าทันที

“คิดดีไม่เป็นเลยใช่ไหม ไอ้อึนยู”

“เอ๊า! ก็มันคิดดีไม่ได้เลยนี่หว่า”

“นิสัย! ” วายุจิกตา

แทอึนยูหัวเราะร่าก่อนจะโบกไม้โบกมือ

“เออ...กลับก่อนละ พรุ่งนี้มีงาน”

วายุส่งเพื่อนหน้าประตูแล้วก็กลับเข้ามาในห้องนอนของตนที่ตอนนี้ให้เฉินเฉียวอิงยึดเตียงไปแล้ว

ความจริงห้องชุดของวายุมีสองห้องนอนสองห้องน้ำในพื้นที่ร้อยตารางเมตร แต่เพราะความเป็นดีไซเนอร์ พื้นที่ส่วนใหญ่จึงเต็มไปด้วยเสื้อผ้า ห้องนอนอีกห้องก็เป็นห้องเสื้อผ้า

คืนนี้เขาคงต้องสละเตียงให้บอสแล้วนอนที่โซฟาด้านนอกซึ่งปรับเป็นเตียงได้แทน

วายุสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวออกมาจากห้องน้ำหลังจากชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ว

นี่นับว่ายังเกรงใจคนที่นอนอยู่บนเตียง

เพราะถ้าเขาอยู่คนเดียวก็จะใช้ร่างเปลือยเปล่าเดินไปมาในห้องนี่แหละ

อดไม่ได้ต้องเข้าไปดูคนที่เมาสนิทและยึดเตียงเขาไว้

วายุกอดอกมองดวงตาคู่งามใต้คิ้วที่พาดเรียวยามนี้หลับสนิท ปากเล็ก จมูกโด่งเป็นสัน คนอะไร...

หล่อได้แม้ในวันเมามาก เชื่อเขาเลย!

อดไม่ได้อีกสเต็ปขอยื่นหน้าไปดูใกล้ ๆ สำรวจหน่อยซิว่าเคยผ่านมีดหมอมาบ้างรึเปล่า อะไรมันจะเป๊ะได้รูปขนาดนี้

ตา...ไม่มีรอยเย็บหรือว่ารอยแผลจากเลเซอร์

ปาก...เล็กเป็นกระจับ เวลาหลับก็ยังหล่อ ไม่มีร่องรอยการผ่าตัด

รูปหน้า...คนส่วนมากมักจะตัดกรามให้เรียว แต่นี่สันกรามชัดเจน ไม่มีการตกแต่งแน่นอน

เหลือจมูก...ซ่อนรอยแผลผ่าตัดไว้ข้างในรึเปล่านะ

สันจมูกมีโหนกนิด ๆ แต่ปลายจมูกหยดน้ำ ตรงนี้น่าสงสัย เพราะมันดูสวยเกินไป

ต้องพิสูจน์!

ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปจับปลายจมูกของอีกฝ่ายเบา ๆ ฝ่ายนั้นส่งเสียง ‘อือม์’ อยู่ในลำคอ พร้อมกับเบือนหน้าหนีเล็กน้อยทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท

วายุรีบชักมือออก แต่ก็ได้รู้แล้วว่า

เบ้าหน้าฟ้าประทานของแท้!

รู้แล้วสบายใจละ ไปใส่เสื้อผ้าดีกว่า

พอกำลังจะหันกายออกไปเท่านั้นและ ก็ถูกมือหยาบกร้านของคนที่นอนบนเตียงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือขาว ๆ ทำเอาวายุสะดุ้งเฮือก

“เฟิร์น”

เสียงคนบนเตียงพึมพำทั้งที่ยังหลับตา

วายุไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปรึเปล่า

บอสเพ้อเรียกชื่ออิเจ๊

“เฟิร์น...ม่าย...สน..จาย..พี่อิง”

คุณพระ! วายุอ้าปากค้างเมื่อได้ยินเสียงคนหน้านิ่งตัดพ้อ

แม่เจ้าโว้ย! ฟินแทนอิเจ๊! นี่อย่าบอกนะว่าไปทำอะไรให้พี่เขาน้อยใจ

ตกลงที่จริงบอสก็อยากจะเรียกแทนตัวเองว่า ‘พี่อิง’ เหรอเนี่ย

ชักจะน่าสนุก!

“พี่อิง” วายุแกล้งดัดเสียงให้เป็นผู้หญิงซึ่งเป็นงานถนัด

“น้อยใจอะไรเฟิร์นเหรอคะ? ”

หนุ่มหน้าสวยยิ้มหวาน

คนบนเตียงหรี่ตาปรือก่อนจะที่วายุจะโดนฉุดลงไปบนเตียงจนร่างไปคร่อมอยู่บนร่างบาง

ชิบหายละไอ้ฮวง! จะโดนปล้ำไหมนี่!

“สน...จาย..พี่อิง...หน่อย”

คราวนี้หลับตาพูดเสียงอ้อแอ้งอแงเหมือนเด็กสามขวบ

จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม? วายุคิดในใจ

จะเรียกร้องความสนใจใช่ไหม!

วายุยิ้มอย่างมีแผน

ได้! เดี๋ยวฮวงจัดให้!

************************** 

พี่บอส! เกือบไปแล้วไหมละ! ว่าแต่.... 

รอดพ้นจากชะนีมาเจอน้องฮวง หุ หุ หุ จะปลอดภัยไหมเนี่ย? 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว