ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.11

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.11
แบบอักษร

D.O.11 

6.00 น. 

นับดาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่รู้สึกคือความเจ็บระบมตรงกึ่งกลางของเธอ มือบางพยายามยกแขนแกร่งที่เกาะอยู่ตรงเอวบางของเธอนั้นออกเบาๆ กลัวว่าภาคินจะจะรู้สึกตื่นขึ้นมา 

ร่างบางค่อยๆก้าวเท้าอย่างช้าๆเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตามพื้นห้อง ก่อนจะฝืนเดินเข้าห้องน้ำอย่างระมัดระวังเพื่อแต่งตัวให้เรียบร้อย 

ร่างบางที่เข้าไปยังห้องน้ำมองดูตัวเองที่สะท้อนจากกระจกด้วยความตกใจเล็กน้อย ร่างกายของเธอมีแต่รอยแดงๆเต็มไปหมด ตั้งแต่ต้นคอจนไปถึงต้นขา แก้มนวลแดงระเรื่อเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ต้องแรกเธอก็ต่อต้านแต่ท้ายสุดเธอสมยอมเขาด้วยความเต็มใจเอง  

 

ภาคินลืมตาขึ้นเมื่อนับดาวเดินเข้าไปยังในห้องน้ำ เขารู้สึกตัวตั้งแต่นับดาวขยับตัวแล้วแต่ก็แกล้งหลับ เพราะอยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อไป  

ภาคินแปลกใจเมื่อร่างเล็กนั้นกลับไม่โวยวายหรือถามหาความรับผิดชอบจากเขา ได้แต่เก็บเสื้อผ้าของตัวเองไปอย่างเงียบๆเท่านั้น  

“โธ่เว้ยยย”  

ร่างสูงสบถกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะลุกไปอาบน้ำที่อีกห้องหนึ่งด้วยความว้าวุ่นใจ 

 

นับดาวก้าวออกจากห้องน้ำสายตาสอดส่องหาร่างหนาของภาคิน เมื่อไม่เห็นว่าเขาอยู่ในห้องร่างบางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็แอบน้อยใจที่เขาไปโดยไม่รอเธอ 

“อ๊ะ” 

นับดาวตกใจเมื่อภาคินกระชากแขนเธอจากข้างหลัง มือหนาจับร่างเล็กให้หันมาทางเขาแล้วตวัดเอวบางให้แนบชิดกับร่างสูง 

“ปล่อยค่ะ ฉันจะกลับบ้าน” เสียงหวานเอ่ยขึ้นไม่กล้ามองหน้าคนตัวโตโดยตรง ดีนะที่วันนี้มันวันเสาร์ถ้าเป็นวันทำงานเธอก็คงต้องฝืนสภาพปวดระบมนี้ไปทำงานแน่ 

“เดี๋ยวไปส่ง” ภาคินบอกหน้านิ่ง 

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเอง”  

นับดาวเอ่ยบอก ถึงเธอจะเสียตัวให้ภาคินแล้วแต่เธอก็ไม่อยากยุ่งกับเขา แค่ครั้งเดียวปล่อยมันผ่านไปเถอะ อีกอย่างเขาก็คงจะถูกพรฟ้าหลอกเหมือนกับที่เธอโดนเหมือนกันนั่นแหละ เธอควรโกรธตัวเองมากกว่าที่ไปหลงเชื่อสองแม่ลูกนั่น 

“อย่ามาทำปากเก่ง เดินกระเผลกขนาดนี้คนอื่นรู้หมดว่าเธอผ่านกิจกรรมอะไรมา” 

ภาคินเอ่ยเสียงดุดัน มองคนตัวเล็กที่ข้างนอกเหมือนจะเป็นคนยอมคน แต่จริงๆแล้วดื้อรั้นไม่น้อยเลย  

“ฉันกลัวว่าจะเป็นการเสียเวลาคุณน่ะค่ะ” 

“แทนตัวเองว่านับเหมือนเมื่อคืน และเรียกฉันเหมือนที่ครางออกมาด้วย”  

เสียงเข้มเอ่ยสั่งอย่างดุดัน ไม่สบอารมณ์เมื่อนับดาวแทนตัวเองว่าฉันทุกคำ 

“ไม่ค่ะ ดิฉันว่ามันไม่เหมาะสมที่เลขาจะเรียกเจ้านายเหมือนสนิทกัน” นับดาวเอ่ยบอกแก้มนวลก็แดงระเรื่อไปด้วยความเขิน เมื่อนึกถึงเรื่องน่าอายที่เธอได้ทำลงไปเมื่อคืน 

“งั้น....ก็ไม่ต้องเรียก” 

“อื้อออ” พูดจบก็ก้มลงจูบปากเล็กนั่นทันที บดเคล้าอย่างเร่าร้อนและอ่อนหวานเนิ่นนาน ก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง 

“และก็ไม่ต้องกลับด้วย” 

พูดจบก็ดันร่างเล็กให้ล้มลงบนเตียงนุ่มแล้วจัดการคร่อมไว้ทันที 

“ฉันยอมแล้ว” เสียงหวานเอ่ยอย่างลนลานพร้อมดันอกกว้างไว้ 

“อื้ออออ” 

ลิ้นหนาดุนดันเข้าไปในปากเล็กดึงดุดลิ้นเล็กไปมาอย่างช่ำชอง มือหนารั้งท้ายทอยเล็กให้แหงนรับจูบเขาอย่างเร่าร้อน จูบจนกว่าจะพอใจแล้วจึงค่อยๆผละออกมาด้วยความอ้อยอิ่ง  

“คุณคินปล่อยนับก่อนนะคะ นับต้องกลับบ้าน”  

เสียงหวานเอ่ยบอก ไม่รอให้ภาคินบอกซ้ำเธอก็เรียกชื่อเขาและแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นทันที 

“หึ หึ”  

ภาคินหัวเราะในคอแกร่ง เท้าศอกเอาไว้กับเตียงนุ่ม ตาคมจ้องใบหน้าหวานที่พยายามหลบเขาด้วยสายตานิ่ง   

“งั้นก็อย่าดื้อ เดี๋ยวไปส่ง” 

เสียงเข้มเอ่ยบอก ภาคินบดกรามแน่นแค่พียงสัมผัสนับดาวเล็กน้อยกายเขาก็ร้อนรุ่มไปหมด เขาจึงรีบลุกขึ้นไม่อยากให้คนตัวเล็กมีอิทธิพลต่อตัวเขาไปมากกว่านี้ 

ภาคินมองร่างเล็กที่จัดแจงตัวเองเสร็จแล้ว ก็ลากเธอออกจากโรงแรมนี้ทันที นับดาวเองก็เดินตามแรงลากนั้นไปเงียบๆโดยไม่พูดอะไร 

เมื่อเดินมาถึงรถของภาคิน นับดาวเข้านั่งในรถโดยไม่อิดออด ถ้าภาคินโกรธขึ้นมาเธอเองก็กลัวเหมือนกัน ไม่นานร่างสูงก็ขับรถออกจากโรงแรมเพื่อไปส่งเธอ 

 

ภาคินเหล่มองนับดาวที่เงียบมาตลอดทางด้วยความว้าวุ่นใจ ทำไมพรฟ้าถึงทำกับนับดาวอย่างนี้ เมื่อคิดว่าถ้าคนเมื่อคืนไม่ใช่เขา อารมณ์หงุดหงิดก็จู่โจมเขาทันที มือหนากระชากพวงมาลัยรถหรูด้วยความเร็วเพื่อระบายความหงุดหงิดนี้ 

ร่างบางที่เงียบอยู่ตกใจเล็กน้อยที่ภาคินขับรถเร็วมาก มือบางบีบเข้าหากันแน่นด้วยความกลัวแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากออกไป เขาอยากทำอะไรก็เรื่องของเขา  

 

  

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว