คุณหมอมาเฟีย💉
Ep:1 หนี|เอาแต่ใจ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Ep:1 หนี|เอาแต่ใจ

"ทำไมพี่ไม่รักลลิซบ้างนะ"

"เฮ้อ!! "

"ช่างเถอะ เธอต้องอยู่ให้ได้นะลลิซ" ฉันมองออกไปที่หน้าต่างตอนนี้ที่รัฐเซียจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

หลังจากที่พี่โทนี่ขอถอนหมั้นฉันก็มาพักใจ หนีจากความวุ่นวายมาอยู่ที่ไทยได้สักระยะนึงแล้ว

"ไม่เป็นไรนะเราต้องอยู่ได้" เพราะพี่โทนี่เขาไม่ได้รักฉันแต่แรก มีแต่ฉันที่ดื้อดึงไปเอง สุดท้ายฉันก็ต้องตัดใจแล้วถอยออกมา

ก็อย่างที่หลายๆคนบอกถ้าคนมันจะรักอยู่เฉยๆก็รัก

ถ้าคนมันไม่รักพยายามให้ตายเขาก็ไม่รักอยู่ดี เหมือนฉันไงยอมทำได้เพื่อพี่โทนี่แต่สิ่งที่ได้มาคือความว่างเปล่า!

"ลลิซ!!"

"ลลิตา!"

ฉันมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ทันเห็นว่าเฮียไรเกอร์เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

เฮียไรเกอร์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับฉันพ่อเฮียเป็นพี่ชายพ่อฉันเราสองคนก็สนิทกันพอสมควร

"เฮียมีอะไรรึเปล่า?" ฉันเดินกลับไปในห้องตอนนี้มันเหนื่อยมันท้อมันหมดแรง ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

"เฮียจะกลับกรุงเทพฯแล้วนะ"

"อยู่คนเดียวได้จริงหรอ?" เฮียเดินมานั่งข้างๆ

"ไม่มีปัญหา"

"นี่ลลิซนะ" ฉันยิ้มให้กับเฮีย แต่บอกตรงๆในใจมันเจ็บมันหน่วงทั้งๆ ที่ฉันพยายามทำทุกอย่างให้พี่โทนี่พอใจแต่เขากลับไม่สนใจใยดีฉันสักนิด อย่างว่าใครจะมาชอบผู้หญิงเอาแต่ใจตัวเองอย่างฉัน ชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่น ไม่มีเหตุผลขี้เหวี่ยงขี้วีน เฮ้อ ฉันไม่มีอะไรดีจริงสักอย่างนั้นแหละ

ฉันยอมรับว่าตัวเองเอาแต่ใจดื้อ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างแต่ฉันก็ค่อยๆ เปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาแล้วผลสุดท้าย...เขาก็ไม่รักฉันอยู่ดี และฉันว่าฉันควรพอ ถอยออกมาเองน่าจะดีกว่า

"ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียว"

"น้องสาวเฮียทั้งสวยทั้งเก่งเดี๋ยวก็ลืมไอ้หมอนั้นได้"ถึงเฮียจะเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้มาก แต่เวลาแบบนี้เฮียก็อยู่เป็นเพื่อนพาฉันไปทำโน้นทำนี่ 2 เดือนแล้วที่ฉันมาอยู่ที่แม่ฮ่องสอน ที่ฉันเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่เพราะฉันเบื่อความวุ่นวายในเมืองและที่นี่ก็สงบเหมาะที่จะเป็นที่พักใจ

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณที่เฮียดีกับลลิซ" ฉันกอดเฮียแน่นต้อนนี้ถึงจะทำใจได้บ้างแต่มันก็ไม่เหมือนเดิมแต่ฉันต้องเข้มแข็ง

"จำไว้มีอะไรให้รีบโทรบอกเฮีย"

"อย่าลืมว่าเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว"

"รับทราบ!!"

"งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่า ตั้งแต่เช้าเฮียยังไม่ได้กินอะไรเลย" ก็แน่แหละหายไปทั้งคืนพึ่งจะกลับมา

"ไม่ได้กินอะไรที่ไหน เฮียกินสาวๆ ไปกี่คนเมื่อคืน!"ฉันจ้องดุเฮีย ผู้ชายอย่างเฮียนะขอให้ได้เมียโหดๆตบเช้าสายบ่ายเย็นถึงจะสำนึก!

"ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี!"

"ไปได้แล้ว!"

"ค่ะ!"

แล้วฉันกับเฮียก็ไปทานข้าวที่ร้านอาหารไม่ไกลจากบ้านที่ฉันอยู่

เฮียบอกให้ฉันหาอะไรทำจะได้ไม่ต้องคิดมากแต่ฉันทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

เพราะตั้งแต่เกิดมาแม่ก็ตายพ่อเลยเอาใจตามใจทุกอย่างอยากได้อะไรก็มีแต่คนหาให้พอไม่ได้ดั่งใจก็เอาแต่ต่อว่าคนอื่นๆ

แต่มีสิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการทำเค้ก! และเฮียก็บอกฉันทำอร่อย

ฉันเลยจะเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ แล้วเฮียก็จัดการเรื่องสถานที่ไว้ให้เรียบร้อย เฮียนี่สายเปย์สุดๆ ยิ่งกับเด็กๆ สาวๆ นักเรียนนิสิตนักศึกษาเฮียเปย์หนักกว่านี้อีก

2วันต่อมา...

สนามบิน

"อย่าลืมนะมีอะไรรีบโทรหาเฮีย"

"ค่ะ..รู้แล้วทำอย่างกับลลิซเป็นเด็กๆ ไปได้"

"ไว้เฮียว่างจะบินมาหาใหม่" เราสองคนกอดลากันก่อนฉันจะกลับไปที่รถแล้วขับกลับไปที่ร้านเพราะมีอะไรให้ต้องทำอีกเยอะ

ที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากหรอกแต่ฉันไม่อยากอยู่เฉยๆ พอว่างสมองมันก็คิดถึงแต่เรื่องพี่โทนี่

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงรักเขามากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เราแทบจะไม่รู้จักกันเลยแต่มันอาจเป็นพรมลิขิตที่ทำให้เราได้เจอกันนั้นมันก็แค่ความคิดฉัน ส่วนพี่โทนี่ฉันมันก็แค่ตัวปัญหา ตัวประหลาดสิ่งแปลกปลอมที่เดินเข้าไปทำให้ชีวิตเขาลำบาก ทำให้เขารำคาญและพลานเกียดขี้หน้า

แต่ฉันไม่โทษเขาหรอกทุกอย่างฉันทำตัวเอง ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันก็อาจจะไม่รักเขาให้ตัวเองต้องเสียใจอยู่แบบนี้

ย้อนกลับไปเมื่อ1 ปีที่แล้ว!

รัฐเซีย

"หมั้น!!!"

"ไม่ค่ะ ลลิซไม่อยากหมั้น" ฉันพึ่งกลับจากงานปาตี้ พอกลับมาป๊าก็มาพูดอะไรไม่รู้ให้อารมณ์เสียคนกำลังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ กลับต้องมาอารมณ์เสียซะงั้น

"ป๊าไม่เคยขอให้ลูกทำอะไรตามใจลูกทุกอย่าง อยากได้อะๆรป๊าก็ยอมลลิซ แต่ครั้งนี้มันจำเป็นและลูกก็ห้ามปฏิเสธเพราะนี่คือคำสั่ง!" ป๊าพูดเสียงแข็ง

"ไม่เอา ลลิซไม่หมั้น!"

"หมั้นกับใครก็ไม่รู้"

"ลลิซไม่เอาด้วยหรอก!" ฉันเดินหนีป๊าขึ้นไปบนห้องทันที เรื่องอะไรฉันจะต้องทำตามคำสั่งป๊าด้วยถ้าเกิดอิตานั้นขี้เหล่ ปากเบี้ยว แขนขาดขาขาดพิการทางสมองฉันก็แย่สิ!

ก๊อก!! ก๊อก!!ก๊อก!!

"ลลิซ!!"

"หนูอย่าเป็นแบบนี้สิถือว่าป๊าขอร้องนะลูก" ฉันได้แต่เอามือปิดหูไม่อยากได้ยินเสียงป๊า!

"ไม่เอา!!"

"ป๊าจะมาบังคับลลิซแบบนี้ไม่ได้!!"

"ลลิซไม่ยอม!!"...ลลิตาตะโกนตอบพ่ออย่างเอาแต่ใจเพราะตั้งแต่เด็กจนโตเธอโดนทุกคนเอาใจ จนทำให้ติดเป็นนิสัย ทั้งดื้อรั้นและไม่เคยยอมใคร

"ลลิซ ลูกเห็นใจป๊าหน่อย"

"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ลลิซมีนัดดูตัวกับคุณหมอยังไงก็ถือว่าป๊าขอนะลูก" ฉันเงียบไม่ตอบอะไร

"นัดดูตัว!"

"ชิ!!"

"ฝันไปเถอะคนอย่างลลิซไม่ชอบการบังคับที่สุด!"

"โมย่า!คืนนี้เราไปดื่มกันมั้ยฉันอยากเมา!" หลังจากที่มั่นใจว่าป๊าไปแล้วฉันก็โทรหาโมย่าเพื่อนรักของฉันทันที

"ได้ดิ..ฉันก็พึ่งอกหักแฟนทิ้งมาหมาดๆ คืนนี้เมาให้เต็มที่!"

"ฮื่อ!!!!!" โมย่ามันร้องไห้ฟูมฟาย ก็น่าอยู่หรอกคบกับมาจนจะแต่งงานอยู่แล้วกลับพบว่าว่าที่เจ้าบ่าวมีโลกอีกใบ มีลูกมีเมียอยู่แล้ว

"เอาน่าอย่าคิดมาก แกสวยจะตายหาผัวใหม่ไปเลย!" ฉันก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจมันยังไงพราะปกติใช่แค่เงินแก้ปัญหา ตั้งแต่สมัยเรียนมาจนทุกวันนี้ฉันก็มีเพื่อนคนเดียวคือมันนี่แหละ ที่คอยอยู่ข้างๆ ถึงฉันจะขี้วีนเอาแต่ใจไปบ้างแต่โมย่าก็ไม่เคยทิ้งฉันในวันที่ฉันเสียใจ

"โอเคไว้เจอกันนะเพื่อนรัก!"

"คืนนี้ๆๆๆคืนนี้จะเมาให้หนักเลย!" ฉันพูดอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

"สบาย!" ฉันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้อายุ 23 เรียนจบมาก็ปีกว่าๆ แต่ฉันไม่ทำงานให้เหนื่อยหรอกขอเวลาเที่ยงเล่นแบบนี้อีกสักปีสองปี หรือมากกว่านั้นไม่รู้ยังไม่ได้คิด ตอนนี้อยากพักผ่อนเที่ยวเล่นให้เต็มที่ไปเลย

….ลลิตา นอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พร้อมกับหลับตาลงแล้วนึกถึงช่วงวัยเด็กที่ตัวเองอยู่กับแม่

"ลลิซ คิดถึงม๊าจัง" ฉันนอนหลับตาลง ทุกครั้งที่คิดถึงม๊าน้ำตามันก็ไหลออกมา ม๊าทิ้งจากฉันไปตั้งแต่ฉัน อายุ 7 ขวบ ที่ม๊าตายเพราะป๊านั้นแหละที่พาผู้หญิงเข้าบ้าน!

ป๊ากับม๊าทะเลาะกัน สุดท้ายป๊าลงมือทำร้ายม๊า ม๊าเสียใจเก็บข้าวของออกจากบ้าน

ภาพนั้นยังจำติดตาฉันถึงทุกวันนี้ภาพที่ม๊าตัวเปื้อนไปด้วยเลือด ม๊าวิ่งข้ามถนนจะไปขึ้นรถแต่มีรถอีกคันสวนมาชนม๊ากระเด้นไปอีกฝั่ง ก่อนตายฉันยังจำได้ "ม๊ารักลลิซ" และม๊าก็จากฉันไปตลอดกาล

เพราะแบบนี้ เพราะป๊ารู้สึกผิดป๊าเลยเอาใจตามใจฉันทุกอย่างละมั้ง แต่ฉันไม่อยากสนใจใครอะไรทั้งนั้น นอกจากจะหาความสุขให้ตัวเองไปวันๆ เพราะเงินทองมากมายที่ป๊ามีฉันใช้ยังไงก็ไม่ทีทางหมด

ห้องรับแขก..

"ป๊าไปไหน?" ฉันถามเนตรนภาเมียใหม่ป๊าที่ยืนบื้ออยู่ตรงบันได

"คุณท่านไปดูงานค่ะ คุณลลิซอยากได้อะไรมั้ยค่ะ!" ฉันละเบื่อหน้ายัยนี่เต็มที อย่างคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าที่เธอมาอยู่ที่นี่แค่ต้องการเงินทองสมบัติจากป๊า แต่อย่าหวังไม่มีทางฉันไม่มีทางยอม!

"ไปเอาน้ำส้มมาให้ฉัน!"

"ค่ะ" ฉันเดินผ่านหน้าเธอไป ทำไมต้องสนใจก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ของป๊าเอง

"นี่ค่ะ" ไม่นานเธอเดินมาพร้อมแก้น้ำส้ม

"แหวะ!!"

"เอาอะไรมาให้ฉันกิน!!"

ซ่า!!

แพล็ง!!

"สมน้ำหน้า!!"

"อย่าคิดไฝ่สูงเกินตัว!"

"อย่างคิดมาแทนที่ม๊าฉัน!!"

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!"

เพี๊ยะ!!!

ใช่ฉันเอาน้ำส้มสาดใส่หน้าเธอแล้วตบสั่งสอนไปไม่กี่ทีเอง คนหน้าด้านแบบนี้มันต้องโดนแบบนี้แหละ!

"เอาของกินขึ้นไปให้ฉันด้วย!"...พูดจบลลิตาเชิดหน้าอย่างมั่นใจแล้วเดินขึ้นไปบนห้อง

"อีกแล้วหรอ"

"อดทนหน่อยแล้วกันคุณหนูแกก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ"

"ไม่เป็นไรค่ะป้า เพื่อคุณท่านเนตรทนได้"...เนตรนภาหญิงสาวที่พ่อของลลิซช่วยไว้หลังจากที่โดนหลอกไปขาย ด้วยความใกล้ชิดและเธอเองก็สวยและเพื่อตอบแทนเธอตกลงเป็นเมียของพ่อลลิซทั้งๆที่จดทะเบียนกันถูกต้องตามกฏหมาย แทนที่เธอจะมาอยู่ในบ้านอย่างคุณนาย กลับมาเป็นแค่คนใช่คอยดูแลลลิซเพื่ออยากเอาชนะใจลลิซ แต่พอลลิซรู้เรื่องกับยิ่งโกรธและต่อต้านเนตรนภาหนักขึ้นทุกวัน ส่วนคนเป็นพ่อก็ได้แต่ปลอบใจเมียให้อดทน เพราะยังไงลิซก็คือลูกและยังมีความสำคัญต่องานของตัวเอง

.....และด้วยอีกเหตุผลที่ตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลลิซเป็นกำพร้า เขาจึงทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกพอใจแต่นั้นมันคือการทำร้ายลลิซทางอ้อม ลลิซไม่รู้จักคำว่าไม่ และไม่ว่าอะไรที่เธออยากได้มันมาครอง และไม่สนมจว่าจะมีคนเดือดร้อนแค่ไหนเธอก็สน เพราะสำหรับลลิซเงินจัดการปัญหาได้ทุกอย่างแค่จ่ายก็จบ แม้กระทั้งเพื่อนที่มีมากมายลลิซก็ใช้เงินซื้อมาจะมีเพียงแค่โมย่าคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเพื่อนแท้ไม่ว่าลลิซจะวีนจะเหวี่ยงแค่ไหนโมย่าก็จะอยู่ข้างๆเธอ ต่างจากคนอื่นๆที่คบกับเธอเพียงแค่เงิน!

 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยาย นามปากกา 14 กุมภาฯ อาจแต่งไม่สนุกแต่จะทำให้สุดความสามารถ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน คอยเป็นกำลังใจให้ตลอด เหนื่อยบ้าง ท้องบ้าง แต่ยังดีที่มีทุกคน
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น