facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2564 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

ตอนที่ 20 

ดาริกาทิ้งตัวนอนบนพื้นเปล่าที่เย็นเฉียบหลังจากทำความสะอาดห้องของพลอยประภาเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ช่วงนี้เธอต้องอาศัยอยู่กับพลอยประภาไปก่อนสักระยะจนกว่าจะหาห้องพักที่ปลอดภัยและราคาถูกได้

ซึ่งก็คงใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน

เพราะฉะนั้นการมาอาศัยบ้านคนอื่นเธอก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ ดั่งคำพูดที่ว่า อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น นั่นคือสิ่งที่ดาริกาควรจะทำเพื่อตอบแทนเจ้าบ้าน

“โอโห้…นี่แกนึกขยันอะไรขึ้นมาห๊ะถึงได้ทำอาหารเยอะแยะขนาดนี้”

“เชิญนั่งเพื่อนรัก ได้โปรดลิ้มลองอาหารที่ฉันรังสรรค์ขึ้นมาด้วยความเอร็ดอร่อย” สิ้นเสียงของคนเป็นเพื่อนพลอยประภาหัวเราะดังลั่นนึกขำประโยคคำพูดของดาริกาที่ร้อยเรียงขึ้นมาอย่างเป็นทางการ

หล่อนเดาว่าเป็นเพราะสภาวะจิตใจของเพื่อนที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้เธอแสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมา

“ยัยมนต์นี่แกโอเคใช่ไหม” พลอยประภาตักอาหารเข้าปากพลางเงยหน้าขึ้นถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง

“ฉันโอเค...ฉันแค่อยากทำอาหารอร่อยๆให้แกกินแต่แกไม่ต้องเป็นห่วงนะฉันจะรีบหาที่พักแล้วย้ายออกให้เร็วที่สุด”

นัยน์ตาสีหวานหรี่มองเพื่อนสาว พลอยประภาย้ายไปนั่งใกล้ดาริกาแล้วสวมกอดคนเป็นเพื่อนเอาไว้ตบหลังของเธอเบาๆ

“แกจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ยัยมนต์ฉันไม่ว่าแกหรอก และอีกอย่างฉันก็ไม่อยากให้แกต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อเก็บเงินไปหาที่พักใหม่

ตอนนี้แกก็อยู่กับฉันไปก่อน ดีซะอีกฉันจะได้มีเพื่อนไม่ต้องมานั่งเหงาเหมือนตอนที่อยู่คนเดียว แค่เพื่อนคนเดียวฉันดูแลได้อยู่แล้วแกไม่ต้องเป็นห่วง”

“ขอบใจแกมากนะพลอยแต่ฉันก็เกรงใจแกอยู่ดี แล้วทำไมไม่ชวนอีกัสมากินข้าวด้วยกันล่ะ”

“อีกัสนัดผู้ไว้ ระหว่างเพื่อนกับผู้ชายแกก็น่าจะรู้ว่ามันเลือกใคร” เจ้าของใบหน้างามเผลอยิ้มให้กับคำพูดประชดประชันของพลอยประภา

“แกจะพักต่ออีกวันก็ได้นะมนต์ หายดีแล้วค่อยไปทำงาน”

“ฉันดีขึ้นมากแล้วพรุ่งนี้ก็ไปทำงานได้ตามปกติ อีกอย่างฉันอยากไปขอบคุณบอสด้วยที่ช่วยชีวิตฉันไว้” ดาริกาพูดน้ำเสียงใสกังวานแต่เปี่ยมล้นไปด้วยความหลงใหลเสน่หา

ร่างเล็กบิดเกลียวไปมาแสดงกิริยาท่าทางเก้อเขิน จนพลอยประภาถึงกับเบะปากมองบนหล่อนได้แต่บ่นพึมพำอยู่ในใจอย่างคนหมดปัญญา

‘คลั่งรักพอกัน ทั้งเพื่อนทั้งเจ้านายฉันล่ะอยากจะบ้าตาย’

“แกพูดว่าอะไรนะ”

“อ้อ..ไม่มีอะไรหรอกรีบกินข้าวเถอะเย็นหมดแล้วเนี่ย”

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงเพียงเท่านั้น ดาริกาและพลอยประภารีบทานอาหารแล้วเตรียมตัวอาบน้ำเพื่อไปพักผ่อนวันนี้พวกเธอทำกิจกรรมที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน 

การพักผ่อนจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด เพื่อใช้เติมพลังสำหรับสู้งานในวันพรุ่งนี้

 

เสียงรถราที่วิ่งคลาคล่ำอยู่บนถนนบ่งบอกเวลาได้ดีเสมือนเป็นนาฬิกา ผู้คนหาเช้ากินค่ำลุกแต่เช้าตรู่ออกไปดิ้นรนต่อสู้เพื่อปากท้องของตัวเอง

เฉกเช่นดาริกา เธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวทั้งที่พลอยประภายังคงนอนหลับฝันดี

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จดาริกาก็เดินไปนั่งหน้ากระจก มองดูดวงหน้างามของตัวเองก่อนลงมือแต่งแต้มสีสันสดใสบนใบหน้าด้วยเครื่องสำอางชิ้นดี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอลุกขึ้นตั้งแต่ไก่ยังไม่อ้าปากขัน เพื่อมาแต่งหน้าซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน

แต่รู้เพียงอย่างเดียวว่า...เธออยากเป็นคนสวยในสายตาของภาคิน

“ยัยพลอยแกเสร็จยังเนี่ย ฉันนั่งรอแกจะสองชั่วโมงแล้วนะ”

“มันใช่ความผิดของฉันไหมห๊ะแกจะรีบตื่นขึ้นมาทำไม แล้วดูแต่งตัวเข้านึกว่าตัวเองไปถ่ายแบบรึไงยัยเพื่อนคนนี้นิ”

สิ้นเสียงประโยคบ่นของคนเป็นเพื่อน ดาริกาลุกขึ้นหมุนตัวพิศมองร่างเล็กของตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นเธอได้ทั้งตัว

‘สวยจะตาย ฉันแต่งตัวสวยไปทำงานมันแปลกตรงไหน’

 

“สวัสดีครับน้องน้ำมนต์วันนี้แต่งตัวสวยจัง แล้วเมื่อวานน้องมนต์ลาไปไหนมาล่ะครับรู้ไหมพวกพี่คิดถึงใจจะขาด”

ดาริกายิ้มแห้งตอบรับคำทักทายของเพื่อนร่วมงาน พวกผู้ชายหน้าม่อที่เอาแต่แซวผู้หญิงไม่เลือกหน้าเธอรู้สึกขยะแขยงเสียจริง

คนพวกนี้มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วทั้งนั้น แต่ก็ไม่วายแซวคนอื่นไปทั่วสงสารก็แต่แฟนของพวกเขาที่ได้ผู้ชายแบบนี้ไปเป็นคู่ชีวิต

“เมื่อวานมนต์ไม่ค่อยสบายนะคะ”

“อ้าว…เป็นอะไรมากไหมครับแล้วนี่น้องมนต์หายดีหรือยังน่าจะพักผ่อนอีกสักวันนะ”

คนเหล่านี้ไม่เพียงแค่คิด พวกเขาไม่ปล่อยให้ทุกวินาทีสูญเสียไปอย่างไร้ค่าแม้ใช้ปากพูดแต่ทว่าไม่ปล่อยให้ขาอยู่นิ่งก้าวเดินไปหาดาริกาจนแทบจะสิงร่างของเธอ

“อื้ม” เสียงกระแอมไอที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ดาริกาและชายหนุ่มที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต้องหันไปมอง

“สวัสดีครับบอส/สวัสดีค่ะบอส”

“ไม่ทำงานทำการกันหรือไง ทำไมมายืนจับกลุ่มคุยกันตรงนี้” ภาคินพูดเสียงเข้มสุ้มเสียงแฝงความดุดันเล็กน้อย ครั้นได้ฟังคำพูดของเขาดาริการู้สึกระแคะระคายหูยังไงชอบกล 

ก่อนที่ภาคินจะเดินเข้าไปในลิฟต์เมื่อสิ้นประโยค

“อะไรของบอสวะ...ยังไม่ถึงเวลาทำงานด้วยซ้ำกลับไปทำงานพวกเรา พี่ไปก่อนนะครับน้องน้ำมนต์”

“ค่ะ” ดาริกาเกาหัวแกรกๆสีหน้าฉงนงุนงง เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่สิ่งที่ภาคินแสดงออกมาเมื่อครู่นั้น มันคืออาการของคนหึงหวงใช่ไหม?

‘นี่บอสหึงรึเปล่านะหรือแค่ไม่อยากให้พนักงานยืนจับกลุ่มคุยกัน อะไรของเขากันแน่’ 

เธอถอนหายใจเลิกคิดเรื่องของภาคิน เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวภาคินชอบเข้ามาวิ่งเล่นในความคิดของเธออยู่เรื่อยจนไม่เป็นอันทำอะไร

'เลิกคิดแล้วไปทำงานได้แล้วยัยมนต์เขาจ้างแกมาทำงานนะ' ดาริกาทำได้เพียงข่มใจสั่งตัวเอง

 

หลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งทำงานจนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งค่อนวัน เวลาของการพักผ่อนก็ได้วนเวียนมาถึงดาริกาทอดตัวพิงเก้าอี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนลุกไปเข้าห้องน้ำ

ระหว่างทางที่เธอกำลังเดินไปนั้น ภาคินได้เดินสวนมาพอดีเธอหันมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นคนอื่นอยู่บริเวณนั้นร่างสูงใหญ่จึงถูกดึงเข้าไปในห้องเก็บของที่แสนคับแคบ เพราะอุปกรณ์ต่างๆที่วางเพ่นพ่านเต็มไปหมด

แคบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

“น้ำมนต์!” นัยน์ตาสีนิลเข้มมองเธออย่างประหลาดใจ

“ขอโทษค่ะบอส คือว่ามนต์มีเรื่องจะคุยด้วย”

“คุยกันในนี้เนี่ยนะ มันไม่อึดอัดไปหน่อยเหรอหึ” อยู่ๆภาคินก็อารมณ์ดีขึ้นจนน่าแปลกใจ น้ำเสียงและสายตาของเขาสร้างความสั่นไหวจนเธอรู้สึกวูบวาบข้างในอก

ดาริกาก้มมองร่างเล็กของตัวเองที่เบียดอยู่กับแผงอกกว้าง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจากตัวเขา

ไม่รู้ว่าภาคินใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้หอมขนาดนี้

“ฉันถามว่าไม่อึดอัดเหรอถ้าจะคุยกันในห้องนี้” เขาพูดกระซิบข้างหูแต่ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยนราวปุยนุ่น

“เอ่อ…ถ้าอย่างนั้นไว้คุยกันวันอื่นก็ได้ค่ะ มนต์ขอโทษด้วยนะคะ” ดาริกาพูดตอบทันควันก่อนจะรีบหันหลังเดินออกจากห้องไป

แต่ก็ไม่ทันมือใหญ่ที่รั้งข้อมือของเธอเอาไว้เสียก่อน ภาคินดึงร่างเล็กเข้ามากอดแล้วดันตัวเธอจนติดอยู่กับผนังห้อง

“ฉันเปลี่ยนใจล่ะอยากคุยกับเธอวันนี้ อันที่จริงห้องนี้ก็ไม่เลวนะ” เจ้าของใบหน้าหล่อพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองรอบๆ แล้วใช้มือเคาะฝาผนังเบาๆสองสามครั้ง

ก่อนหันมาพูดกับเธอเสียงกระเส่าว่า

“เก็บเสียงซะด้วย เธอร้องดังแค่ไหนก็ไม่น่าจะมีใครได้ยิน”

"บอส!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว