facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

ตอนที่ 34 : คนรู้จัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 : คนรู้จัก

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 77

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2559 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 : คนรู้จัก
แบบอักษร

                “ปูพื้นกระดานใหม่ทั้งห้องคิดเท่าไรครับช่าง

                ขณะที่คิมหันต์กำลังซ่อมแซมพื้นบ้านด้วยการตอกตะปู ปูพื้นใหม่ เมษาเดินมาจากด้านหลังนั่งลงกอดแน่นพรางใช้แก้มถูไปที่แผ่นหลังกว้าง คิมหันต์ยิ้มเล็กน้อยวางตะปูและค้อนในมือหันมาส่งยิ้มให้อีกคน พร้อมรับน้ำดื่มเย็นๆจากอีกคน บ้านไม้หลังเก่าถูกทิ้งไว้ซะนานเพราะเขาทั้งสองต่างไปพักอยู่ที่กรุงเทพ ทำให้สภาพของมันอาจผุพังไปบ้าง

                “พร้อมจ่ายเท่าไร

                จ่ายหรอเงินไม่มีหรอก มีแต่…..”

                ขยับมาหาด้านหน้าจับมือคิมหันต์ไว้โน้มหน้าขึ้นหาหวังจะจูบ ก่อนคลานขึ้นไปนั่งบนตักประคองใบหน้าหล่อเหลาแล้วใช้ริมฝีปากตนประกบริมฝีปากร่างสูงเมษาค่อยๆดูดงับเม้มอย่างเนิบนาบ คิมหันต์มือไวล้วงเข้าตัวเสื้อเขาค่อยๆลูบไล้ไปมาตามแผ่นหลังขาวเนียนก่อนผละอีกคนออกเบาๆ เมษาคิดแปลกใจว่ารุกเร้าขนาดนี้แล้วยังไม่ทำต่อจึงส่งสายตาออดอ้อนปรือตาใส่หอบหายใจอย่างริมฝีปากแดงก่ำ

                ตัวมีแต่เหงื่อ ไม่เหม็นบ้างรึไงขนาดฉันยังเหม็นตัวเองเลย

                “อื้ออ ชอบนี่นา ไม่ทำต่อหรอ ค่อยปูใหม่ก็ได้ไม้กระดานน่ะ นะคิมหันต์

                “อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว

                “ถ้าอีกนิดเดียวทำไมไม่ทำต่อล่ะ….”

                “ไว้คืนนี้ค่อยทำ ขอทำพื้นบ้านต่ออีกหน่อย เผื่อนายเดินแล้วพื้นพังลงไปล่ะ ก็แย่ล่ะสิ

                ลูบแก้มเนียนเบาๆส่งยิ้มให้ เมษายู่ปากเล็กน้อยหันหน้าหนีไปทางอื่น แง่งอนขึ้นมาซะเฉยๆที่อีกคนสนใจงานบ้านมากกว่าตน แท้จริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น คิมหันต์ตั้งใจจะขย่ำคนตรงหน้าให้สิ้นเสีย แต่ไหนจะพื้นบ้านที่ผุพังก็ต้องรีบทำให้เสร็จเป็นเรื่องๆไป ไว้คืนนี้เจ้าของบ้านอยากให้ซ่อมตัวเองตรงไหนค่อยบอกอีกที

                หันมานี่สิ

                “……………”

                ในเมื่อไม่ยอมหันมาตามที่บอก สองมือโน้มหน้าให้อีกคนเข้ามาใกล้ คิมหันต์หอมแก้มเบาๆทั้งข้างซ้ายและขวาของเมษาเป็นการปลอบใจ เมษาหน้าแดงนิดหน่อยแต่ยังคงกอดอกมองไปทางอื่น เห็นอย่างนั้นร่างสูงจึงค่อยๆจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อพรางเงื้อมมือขึ้นลูบผมส่งยิ้มให้พยายามสบตาด้วย

                คืนนี้ค่อยทำเนอะ ตอนนี้ตัวมีแต่เหงื่อ อากาศก็ร้อน บ้านก็ยังทำไม่เสร็จ

                “อื้มมม …. แต่ต้องทำนะ

                “ใครสอนเรื่องแบบนี้มาเนี่ย

                “ไม่มีใครสอนซักหน่อย

                “ไอ้วสันต์สินะ

                “เปล่าเลย

                “แน่ใจ

                “แน่ใจ ก็ ก็วสันต์บอกว่าให้อ้อนบ้างก็เลยเลยลองดู ไม่ชอบหรอ

                “ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ตอนนี้ทำงานอยู่ เดี๋ยวทนไม่ไหว ฮ่าๆ

                “ทนไม่ไหวก็ทำเลยสิ

                คิมหันต์ยิ้มส่ายหัวกอดเอวคนบนตักดึงกระชับจนหน้าท้องของเขาทั้งสองแนบชิดติดกัน เมษาเลื่อนมือลูบสันกรามส่งสัมผัสผ่านปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา ไปจนถึงหลังคอแล้วลูบลงทรงผมรองทรงสูง ไม่รู้อะไรที่ทำให้คนตัวเล็กเรียกร้องต้องการตั้งแต่หัววันจนคิมหันต์คิดสงสัย ไม่พอยังดึงมือร่างสูงให้เลื่อนลงแล้วลูบสะโพกมนตนซ้ำๆ

                รออีกหน่อยน่า

                “อื้ออขอโทษ แต่พอเห็นนายมีเหงื่อมัน มันอยากทำขึ้นมาทุกที

                “ได้กลิ่นเหงื่อแล้วมีอารมณ์รึไง ลามกจริง

                “ชอบนี่นา ชอบกลิ่นนายที่สุดเลย

                พูดแล้วก้มลงใช้สันจมูกสูดดมซอกคอร่างสูง เมษาหลับตาพริ้มขณะที่คิมหันต์จั๊กจี้จนต้องเบี่ยงตัวหนีเล็กน้อย คอยควบคุมสติไม่ให้ถูกอีกคนพาไปสู่ห้วงแห่งตัณหาไปมากกว่านี้ไม่งั้นคงยาวจนคุมตัวเองไม่อยู่ สองมือค่อยๆยกอุ้มเมษาลงจากตักก่อนจุ๊บเบาๆลงกลางหน้าผากให้เป็นการปะเหลาะเอาใจ

                คืนนี้ค่อยทำ ไม่เคยดื้อแบบนี้มาก่อนเลยนี่

                “อื้มมม คืนนี้ก็ได้ ว่าแต่อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย จะทำให้กิน

                “มาเสิร์ฟในห้องแล้วกัน

                เหลือบตามองต่ำเอาเป็นว่ารู้กันมันทำให้เมษาพอใจไม่น้อยเมื่ออีกคนรู้จักเย้าแหย่แถมยังลวนลามด้วยสายตาคู่เฉี่ยวที่เห็นเป็นประจำ คนตัวเล็กยิ้มกริ่มสองมือดึงใบหน้าหล่อเหลาให้เข้าหาก่อนหอมแก้มคิมหันต์ฟอดใหญ่แล้วงับใบหูเบาๆ เมษากระซิบข้างหูพร้อมส่งพ่นลมหายใจร้อนผ่าวใส่ร่างสูง

                งั้นวันนี้นายอาบน้ำทีหลังนะ จะรอในห้อง

                “อาห๊ะ

                สิ้นสุดคำพูดของคิมหันต์เมษาปลีกตัวหนีไปเก็บกวาดในส่วนของตนต่อ ทิ้งไปเสียนานตามเพดานเลยมีแต่ฝุ่นและหยากไย่เกาะเต็มไปหมด คิมหันต์มองตามส่ายหัวอย่างเอือมๆแต่กลับแอบยิ้มออกมา ก็ในเมื่อคนตรงหน้าทำตัวน่ารักมากขึ้นทุกวัน แถมชีวิตคู่ยังราบรื่นดีไม่มีปัญหาอะไร แม้แต่จะเถียงหรือขึ้นเสียงใส่กันนั้นยังไม่เคย ตอนนี้ภายในใจคิมหันต์มันเต็มไปด้วยความสุขและการเปลี่ยนแปลงที่อีกคนส่งมอบให้ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กบ้านนอกธรรมดาๆคนนึงจะสามารถเปลี่ยนเขาได้มากขนาดนี้ ทั้งรอยยิ้ม น้ำเสียง ใบหน้าหวานที่เห็นเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนเข้านอนและเห็นเป็นสิ่งแรกหลังจากเขาตื่นนอน ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตบ้านนอกบ้านนาของราคาถูกจะหล่อหลอมจิตใจของเขาให้มีความสุข จนบางครั้งอดคิดไม่ได้ว่าคู่อื่นจะต้องอิจฉาชีวิตคู่ที่เขามีอยู่ มันอาจจะเป็นความสุขที่สุขมากๆเสียจนนึกไม่ออกเลยว่าถ้าล้มหรือทุกข์ขึ้นมานั้นเป็นอย่างไร ได้แต่นั่งยิ้มกับตัวเองตอกตะปูในมือลงพื้นกระดานฮัมเพลงในลำคอ เงื้อมมือขึ้นปาดเหงื่อไม่เหนื่อยไม่หน่ายและไม่เบื่อในชีวิตที่แสนเรียบง่าย ไม่จำเป็นต่อไปสำหรับสังคมชั้นสูง ขอแค่เพียงมีเมษาคนที่คอยยืนอยู่ข้างไม่ไปไหน แค่นี้หัวใจก็เปรี่ยมไปด้วยความสุขมากพอแล้ว

                19.00 .

                งุ่นงานอยู่กับงานบ้านนานสองนานไม่เสร็จไม่สิ้นซักที เมษาหลังจากเสร็จกับงานตัวเองไม่รอช้ารีบอาบน้ำอาบท่าทำตัวให้หอม วิ่งมานั่งข้างๆคอยเอาใจให้คิมหันต์ใช้หยิบนู่นหยิบนี่ มองยิ้มเอียงหัวไปทางซ้ายทีขวาที คิมหันต์มองเห็นการแต่งตัวก็อดขำไม่ได้ เมื่อคืนนี้ใส่กางเกงขาสั้นเสื้อกล้ามแขนเว้ากว้างอย่างที่ไม่เคยใส่มาก่อน แทนที่จะพาให้เกิดอารมณ์มันกลับกลายเป็นภาพน่ารักซะมากกว่า ร่างสูงถอนหายใจออกมาพรางปาดเหงื่อบนไรหน้าผากก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เม็ดเหงื่อหยดลงพื้นซ้ำๆ ริมฝีปากแดงจัด เสื้อตัวที่สวมใส่ชุ่มเหงื่อไปทั้งหลังอย่างเห็นได้ชัด ภาพที่เห็นทำเอาใจของเมษาเหมือนแกว่งแขวนอยู่บนเส้นด้ายแต่ต้องเก็บอารมณ์ไว้จนกว่าจะถึงคืนนี้ตามที่ให้สัญญากันไว้

                เหนื่อยมั้ย

                “ไม่เท่าไร แต่ร้อน

                “อื้มมม จะเสร็จแล้วใช่มั้ย จะไปเตรียมของอาบน้ำกับเสื้อผ้าให้

                คิมหันต์พยักหน้าตอบเก็บอุปกรณ์ค้อนและตะปูลงกล่อง ไม่นานนักเมษามาพร้อมกับผ้าขนหนูและชุดนอนที่เตรียมไว้ คนรักทำงานเหนื่อยๆก็อยากจะเอาอกเอาใจซักหน่อย ก่อนไปอาบน้ำคนตัวเล็กกอดไหล่ร่างสูงไว้แล้วเขย่งขาขึ้นจุ๊บแก้มเบาๆสองครั้ง คิมหันต์เบิกตากว้างเล็กน้อยพร้อมก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากของคนรัก

                “รีบมานะ

                “ยี่สิบนาที รอไว้เลย

                เดินขึ้นบ้านมาพร้อมกับผ้าขนหนูพาดคอเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น เมษานั่งรออย่างใจจดจ่อยิ้มเขิลอายออกมาซะเฉยๆทั้งๆที่คิมหันต์ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย มัวแต่ยืนเอาหัวเป่าพัดลม ขยี้หัวตัวเองซ้ำๆ ดวงตาคู่เฉี่ยวไหวเพียงนิดเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งจดจ้องตนอยู่ก็นึกอะไรสนุกๆออกได้ เขาเดินไปนั่งข้างๆเมษาที่ตอนนี้หน้าแดง จัดการแกล้งหอมแก้มแล้วลูบเนินขาดันเอวให้อีกคนนอนลง ร่างบางทำตามอย่างว่าง่าย สองมือประสานคล้องคอร่างสูงไว้ เตรียมหลับตาเผยอปากรอให้อีกคนส่งปดป้อนรสจูบให้ ทันใดนั้นคิมหันต์ดันผละตัวออกขำในลำคอเลิกคิ้วถาม

                อยากทำมากขนาดนั้นเลยหรอ ฮ่ะๆ

                “อ อื้มม….”

                ใบหน้าหวานหันหนีคิ้วตก คิมหันต์ลูบแก้มเนียนเบาๆพร้อมจูบหน้าผากมนใช้จมูกเกลี่ยไรผมเล่น เมษาจับมืออีกคนไว้หลับตารีบโผลกอดแน่น ใจสั่นรัวนึกอายที่ตัวเองแสดงออกถึงความต้องการออกมาให้ได้เห็นมากซะขนาดนั้น

                มันเป็นยังไงวันนี้ อ้อนไม่หยุดเลย

                “อื้อม ไม่อ้อนแล้ว น่าอาย ทำอะไรออกไปไม่รู้

                “ฮ่าๆทำอะไร

                “รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก

                “แบบนี้มันล่อไอ้เข้กันชัดๆนี่หว่า

                “อ อื้มม ม ไม่ล่อแล้ว จ จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

                “ไม่ทันแล้วมั้ง

                จุ๊บ

                จุ๊บข้างริมฝีปาก เมษาหลับตาปี๋กลับกลายมาเป็นเมษาคนเดิมที่ตอนนี้ขี้อายและต้องยอมแพ้ให้กับความเจ้าเล่ห์ของคิมหันต์ทุกอย่าง  พังหมดเลยสิ่งที่วสันต์สอนมามันไม่เข้าทางและไม่ใช่ตัวตนของเขาจริงๆ สู้นอนบิดกายเขิลอายคงสร้างอารมณ์ให้คิมหันต์ได้มากกว่า ไม่ต่างจากตอนนี้ที่หลับตาแน่นพยายามเบี่ยงตัวหนียามที่ร่างสูงพยายามใช้สันจมูกสูดดมช่วงชิงกลิ่นหอมตามซอกคอขาว

                อื้ออค คิมหันต์ อย่า

                “อย่าอะไรเล่า ไหนใครบอกเค้าไว้ว่าคืนนี้ให้มาทำกัน ใครกันอ้อนตั้งแต่เย็นตอนกำลังทำงาน

                “อื้ออ ม ไม่ ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

                “ตอนนี้แหละใช่ที่สุด น่ารัก…”

                กระซิบข้างหูงับเบาๆบนใบหูแดงจัด ทำอย่างเมษาที่เคยทำให้บ้าง คิมหันต์กอดคนตัวเล็กแน่น สองมือเรียวบางได้แต่ผละดันอกออกเบาๆแสร้งขัดขืนพอให้ดูน่ารัก คิมหันต์ไล่ดมตามซอกคอขาวจับเรียวขาชันขึ้นก่อนค่อยๆล้วงมือเข้าเสื้อตัวบาง ฝ่ามือปัดป่ายไปทั่วหน้าท้องขาวเนียน มือข้างที่เหลือประคองกอดเอวอีกคนไว้ไม่ให้ดิ้นหนี เมษารู้ดีรีบโน้มต้นคอคิมหันต์ลงรอให้เสื้อถูกถกเลิกขึ้นด้วยน้ำมือของร่างสูง เหลือก็แต่ให้อีกคนใช้ริมฝีปากช่วงชิมยอดเม็ดตุ่มใตสีชมพู

                “บอกก่อนว่าไอ้วสันต์มันสอนอะไร ทำไมทำตัวแบบนี้ ไม่น่ารักเลย

                พูดไม่พอคิมหันต์ดึงเสื้อเมษาขึ้นเผยเห็นผิวขาวและอกเนียนบวกกับยอดอกสีชมพูระเรื่อ อยากใช้ปลายลิ้นลงสัมผัสนักแต่ต้องอดใจไว้เพราะตอนนี้สนใจจะแกล้งคนตัวเล็กมากกว่าก่อนที่จะทำให้ห้องนี้คละคลุ้งไปด้วยเสียงครางและตัณหา

                มันสอนอะไร

                “วสันต์บอกว่าให้หัดอ้อนบ่อยๆใส่กางเกงขาสั้นๆเสื้อคอกว้างๆ แล้วคิมหันต์จะชอบ วสันต์บอกแบบนี้

                “อ๋อหรอ

                “อื้มม ล แล้วชอบมั้ย

                “มันชอบเองมากกว่ามั้ง เลยบอกให้ใส่แบบนั้น ฮ่าๆ

                “แล้วนายชอบมั้ย

                แบบนี้ก็ไม่เลว

                ยักไหล่ยิ้ม คิมหันต์ก้มลงฟุบหน้าไว้ข้างหูเพราะวันนี้มันเหนื่อยเต็มที พูดเสียงอู้อี้ให้เมษาได้ฟัง ถึงเวลาเหนื่อยๆขึ้นมาพระเอกเราอ้อนไม่ต่างจากเด็กทุกที เมษายิ้มตอบโอบกอดลูบผมเบาๆพรางหอมลงที่ผมรองทรงสูง

                นี่เมษา รู้มั้ยฉันไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตนะ

                “ม เหมือนกัน ฉันเองก็ไม่เคยมีใครที่ทำให้มีความสุขเท่านี้มาก่อน นอกจากน้ำตาล แล้วก็พ่อแม่ก็ทิ้งไปทำงานตั้งนานแล้ว อ่อ เมื่อเย็นนี้ท่านโทรมาด้วย บอกว่าขอบคุณพี่คิมหันต์ที่จัดการเรื่องคดีให้ แล้วก็บอกว่าคิดถึงอย่าดื้อกับพี่เค้า ฮ่าๆ

                “คดี ?”

                “ก็ที่ลงข่าวไง ฟาดยับหวิดดับลูกชายเจ้าของคอนโดชื่อดังนามย่อสองพยางค์ ค.ห บุกห้องไอ้หื่นกามหลังฉุดน้องที่รู้จักหวังทำอนาจาร ฉันจำพาดหัวข่าวได้แม่นเลยนะ

                “อ่อ แล้วท่านว่าไงบ้าง

                “พ่อกับแม่รู้แล้วนะว่าเราคบหากันอยู่ ท่านก็บอกว่าจะมาหาแล้วก็อย่าดื้ออย่าขัดใจพี่คิมหันต์ เดี๋ยวพี่เค้าจะโมโหเอา

                “ฝากบอกพ่อแม่ด้วยว่า ขอขืนใจลูกชายหน่อยแล้วกัน

                พูดจบจึงขึงข้อมือเมษาไว้บนหัวนอนด้วยมือข้างขวาเพียงข้างเดียว คิมหันต์บรรจงจูบยอดอกส่งปลายลิ้นโลมเลียงับหยอกล้อจนมันยืดเยื้อติดริมฝีปาก สัมผัสนุ่มชื้นทำให้เมษาหลับตาแน่นบิดอกเข้าหาโพรงปากที่ตอนนี้ใช้กอบกุมรอบอกสีชมพูระเรื่อ คนตัวเล็กหลับตาแน่นเผยออ้าปากเริ่มหอบหายใจยั้งอารมณ์ไม่ไหว

                “ฮ่ะ …. อ่ะ อย่าดูดแรงสิ มันเจ็บ

                ง งั่บ จุ๊บ จ จุ๊บ….

                “อื้มมมม

                ละเลงลิ้นเล่นไม่หนักเท่าดูดเม้มหนักเพราะเมษาสั่นสะท้านทุกครั้งยามที่คิมหันต์ทำเช่นนั้น ข้อมือทั้งสองข้างขัดขืนให้อีกคนช่วยคลายออก มันกำแน่นเพราะไม่มีที่ระบายแห่งห้วงอารมณ์ จึงร้องขอด้วยดวงตาหวานเยิ้มและเสียงแหบพร่า

                ค คิมหันต์ ปล่อยมือได้มั้ยฮ่ะ อ๊า!! อ่ะ ปล่อย อื้มมม อ่ะ

                ร่างสูงไม่ตอบสนองเขายังคงก้มลงจูบยอดอกที่ตอนนี้แอ่นบิดเล่าๆยอกเย้าไม่หยุดหย่อน เมษานอนเกร็งเอวจนหน้าท้องยุบยวบเป็นจังหวะเมื่อคิมหันต์เลื่อนมืออีกข้างลงลูบบนหน้าท้องไปมา บ้างปัดป่ายผ่านส่วนอ่อนไหวแกล้งให้ร่างบางแอ่นเอวใส่ใจสั่นเล่นๆ

                คิมหันต์ ป ปล่อยเถอะนะ มันอึดอัด เหมือนหายใจไม่ออก

                ขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมษาน้ำตาคลอมองดูน่าสงสาร คิมหันต์หยุดเพียงพักยอมปล่อยให้อีกคนหลุดจากพันธนาการด้วยการขึงมือเมื่อครู่ จัดแจงปรับเปลี่ยนท่าทางใหม่ด้วยการชันขาคนตัวเล็กขึ้นก่อนถอดเสื้อตัวเองออกแทรกกายเข้าระหว่างกางหว่างขาของเมษา รู้งานดีจึงรีบใช้สองขากระชับกอดเอวร่างสูงก่อนเอื้อมมือหาโอบกอดแผ่นหลังกว้างหลับตาลงรอสัมผัสจากปลายลิ้นที่คิมหันต์ปดป้อนรสจูบให้ มันเริ่มต้นด้วยการที่สองลิ้นสอดเข้าหาซึ่งกันและกัน เมษาเอียงหน้าไปทางซ้ายเพื่อรับองศาให้คิมหันต์สามารถสอดลิ้นเข้ากระหวัดกดเกี่ยวเล่น ปลายจมูกทั้งสองปัดป่ายกันไปมา ลิ้นอุ่นนุ่มชื้นของคิมหันต์รุกเร้าเข้าโพรงปาก มันเกี่ยวรัดลิ้นของคนตัวเล็กไว้จนเมษาแทบหายใจไม่ทัน บ้างงับเนิบนาบดูดกลึงจนริมฝีปากต่างแดงก่ำ มันเป็นช่วงเวลาแห่งการเสพสุขมากกว่าขโมยตัณหาจากร่างกายอีกคน สายลมพัดผ่านผ่านช่องหน้าต่าง เมษาเอื้อมมือขึ้นยีผมรองทรงสูงจนยุ่งไม่เป็นทรง ขณะที่คิมหันต์กอดเอวคอดบางไว้แล้วล้วงเลื่อนลงต่ำขยำเคล้นเนื้อสะโพกมนผ่านกางเกงนอนขาสั้นตัวบาง เมษาชันขาขึ้นเพื่อให้คิมหันต์ทำงานได้ถนัด ทั้งส่งเสียงครางเล็กๆให้ได้ฟังผ่านลำคอ

                อ อื้มมม…..”

                สองมือบีบเคล้นเนื้อสะโพกก่อนลดเลื้อนกางเกงอีกคนลงต่ำแค่ขา คิมหันต์ลูบไปมาตามเรียวขาขาวเนียน หลับตาแน่นเมื่อเมษาจิกเล็บลงแผ่นหลังของเขาจนฝากฝังรอยไว้อย่างเห็นได้ชัด ในหัวหยุดคิดทุกเรื่องราวเพราะตอนนี้มันมีเพียงสองกายที่โอบกอดกันท่ามกลางห้องของบ้านไม้หลังเก่า มันไม่ใช่การร่วมรักเพื่อเป็นที่ระบายแห่งความไคร่โดยผ่านร่างกายของอีกฝ่าย แต่เป็นการแลกเปลี่ยนซึ่งความสุขและความรู้สึกภายในจิตใจที่ตอนนี้ไม่ต้องการอะไรนอกจากให้เราสองอยู่กันแบบนี้ไปนานๆ คิมหันต์ตัดแล้วทุกอย่างทั้งชีวิตที่แสนสุขสบายและเงินตรา เพราะเขาได้ค้นพบและเข้าใจแล้วว่าความสุขทั้งหมดนั้นได้นอนบิดกายส่ายสะโพกให้ขยำเล่นอยู่ตรงหน้า เมษาเองก็เช่นกันที่ตอนนี้ไม่ขออะไรอีก นอกจากผู้ชายคนนี้ที่เพรียบพร้อมไปแล้วทุกอย่าง ไม่ได้เพรียบพร้อมไปด้วยเงินทองข้าวของราคาแพงแต่เป็นเรื่องของความรักที่คิมหันต์มีให้เมษาอย่างเต็มหัวใจโดยไม่อาจยกให้ใครอื่น

                รัก

                ผละปากออกพูดข้างหู คิมหันต์มองเมษาที่นอนส่งยิ้มให้ เห็นแววตาฉ่ำเยิ้ม ริมฝีปากแดงฉ่ำระเรื่อ คนตัวเล็กค่อยๆลดสองมือลงประคองใบหน้าหล่อเหลา จูบเบาๆที่ปลายหน้าคางไปจนถึงสันกราม โน้มดึงให้อีกคนโถมกายเข้าหาก่อนพลิกตัวนอนตะแคงข้างซุกใบหน้าหวานเขิลอายไว้ใต้อกแกร่งแล้วพูดถึงความรู้สึกที่มีอยู่

                รักเหมือนกัน อยู่ด้วยกันแบบนี้นานๆนะคิมหันต์

                “จนกว่าจะไม่ต้องการ

                ลูบผมร่างบางเล่น เขาส่งยิ้มให้ดึงผ้าห่มขึ้นกระชับปลกคลุมท่อนล่างที่ตอนนี้เปลือยเปล่าเร้าอารมณ์ไม่น้อย หยิบบุหรี่มาจุดลุกขึ้นนั่งพยายามกดอารมณ์เพราะอยากจะเก็บคนตัวเล็กเอาไว้ให้ดึกกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยขย่ำให้จมคาห้องซะทีเดียว ทันใดนั้นเมษาคว้าแย่งบุหรี่บี้ลงกับถาดจับมันโยนออกนอกหน้าต่างต่อหน้าต่อตา คิมหันต์เลิกคิ้วสงสัยเอียงหัวให้ไม่ทันไรดันโดนอีกคนขึ้นนั่งคร่อมตักดันอกให้นอนลงอีกครั้งพร้อมทั้งเลื่อนขอบกางเกงของคิมหันต์ลงจนเห็นรูปร่างเว้าโค้งใต้อันเดอร์แวร์สีขาวที่สวมใส่

                ลดๆลงบ้างบุหรี่น่ะ นายสูบหนักไปแล้วนะ…”

                พยักหน้าตอบ สองมือดึงชั้นในที่เมษาสวมอยู่เลื่อนลงต่ำ คนตัวเล็กรู้หน้าที่ดีจึงยันสะโพกขึ้นชันเข่าไว้กับพื้นให้อีกคนปลดเปลื้องเสื้อผ้าตนได้ถนัด ก่อนที่ส่วนอ่อนไหวปลายสีชมพูจะชูชันตั้งผงาดต่อหน้าคิมหันต์ เมษาลูบวนหน้าท้องไปมาส่วนอีกข้างถกชายเสื้อขึ้นให้ภาพตรงหน้าไร้ซึ่งสิ่งบดบังทัศนียภาพน่ามอง ขณะที่คิมหันต์กำลังหน้าร้อนฉ่าเตรียมสัมผัสกับมัน เขาเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมกอบกุมชักรูดขึ้นลงจนคนตัวเล็กสะดุ้งแอ่นสะโพกหลับตาแน่น แต่แล้วทุกอย่างต้องหยุดเมื่อน้ำตาลกรรโชกเห่าเสียงดังมาจากหน้าบ้าน

                โฮ่งๆๆ!!!! กรรร….. ฮ โฮ่งๆๆๆ!!!!”

                คิมหันต์สะดุ้งรีบผละอีกคนลงจากตักเงี่ยหูฟังถึงสิ่งที่กำลังเดินเข้าใกล้ตัวบ้าน เสียงเศษใบไม้ดังกร่อบแกร่บยามที่มันเยื้องกายเข้าใกล้ ส่วนน้ำตาลนั้นยังคงทำหน้าที่ของมันไม่ขาดตก เมื่อมันเดินวนหน้าประตูพร้อมขู่ซ้ำๆงับขมเขี้ยวเข้าหากัน

                เดี๋ยว!!! ใส่เสื้อผ้าก่อน น้ำตาลมันเห่าผิดปกติ

                “มันอาจจะเห่าแมวก็ได้

                “เสียงนี้มันเสียงเดียวกับตอนที่เห่าฉัน

                จำได้ดีเพราะมันเป็นเสียงเห่าหวงแหนในอาณาเขต ลุกขึ้นหยิบเสื้อมาใส่ คิมหันต์ออกจากห้องนอนไปพร้อมกับกระบอกไฟฉาย เมษารีบแต่งตัวแล้วลุกตามแต่กลับโดนร่างสูงปิดประตูใส่ส่งสายตามองเพียงครั้งก็รู้แล้วว่าอีกคนสั่งให้กลับไปอยู่ที่เดิม เห็นอย่างนั้นจึงกลับไปนั่งรอในห้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของร่างสูง

                คิมหันต์ ระวังตัวนะ

                สองเท้าก้าวอย่างช้าๆและลงน้ำหนักย่องเดิน จนมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านเสียงเจ้าน้ำตาลยังคงเห่ากรรโชกดัง คิมหันต์ค่อยๆแก้ล๊อคกร มืออีกข้างถือไฟฉายไว้มั่นก่อนออกแรงผลักบานประตู สมองฉับไวรีบส่องไฟไปบนท้องถนนที่ตอนนี้มันมืดและเงียบสนิทไม่มีแม้แต่ผู้คนหรือต้นเหตุที่ทำให้เจ้าน้ำตาลนั้นเห่าไม่หยุด แต่แล้วเขาก็ต้องล้มลงจนไฟฉายในมือกระเด็นหลุดกลิ้งไปไกล คิมหันต์ไม่สามารถทรงตัวอยู่ไหว เมื่อร่างกายได้รับแรงโถมจากใครบางคนซึ่งโอบกอดจากด้านหน้าพากันเซถลาล้มลงนอนหงายท้อง หัวกระแทกกับพื้นกระดานอย่างจัง เขาสะบัดหัวไปสองสามครั้งปรือตามองหลังคาบ้านเมื่อรู้สึกมึนงง แต่อะไรก็ไม่แปลกใจเท่าคนปริศนาตรงหน้าที่ตอนนี้มานอนกอดเอวทับทั้งตัวฟัดอกไม่หยุดทั้งยังร้องเรียกชื่อเมษาซ้ำๆ คิมหันต์หัวเสียเต็มทีเพราะเสื้อตัวที่สวมใส่อยู่ชักยับยู่ยี่จากคนที่ไม่รู้จัก

                “พี่เมษา พี่เมษา กวินคิดถึงพี่เมษาที่สุดๆๆ พี่เมษาของน้องวินๆ

                “…………….” -_-

                “พี่ตัวโตจัง งั่มๆๆ เสื้อก็ห้อมหอมม วินชอบๆๆ

                “ลุกออกไปซะไอ้เด็กเหลือขอ เพราะแกกำลังทำเสื้อฉันยับ

                น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่คุ้นหูถูกเปรยขึ้น ทำเอากวินต้องหยุดชะงักเงยหน้ามอง ทันใดนั้นมันเหมือนประสาทสัมผัสทำให้เขาทั้งสองผละตัวออกจากกัน แต่ไม่ทันเมษาดันมาเห็นเข้าพอดี ในใจคิดว่าอะไรกันที่ทำให้กวินน้องที่เคยรู้จักมาคว้าตัวกอดคิมหันต์แถมยังโถมตัวทับ ใช้แก้มถูฝืดเฝือตามอกไม่ยอมหยุด

                วิน….”

                ได้ยินชื่อตนถูกเอ่ยขึ้นอย่างนั้นทำให้กวินยิ้มดีอกดีใจ วางกระเป๋าแล้ววิ่งไปหาเมษาเจ้าของชื่อและบุคคลที่ตนต้องการจะตามหา เมษาได้แต่ยืนอึ้งเงียบนิ่งกับความคิดของตัวเองและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าทำไมน้องชายในวัยเด็กถึงได้กลับมาหาในปัจจุบันที่ตอนนี้โตเป็นหนุ่มเต็มวัย

                วินคิดถึงพี่เมษา น้องวินคิดถึงพี่เมษา คิดถึงพี่เมษาจังเลย

                “อ เอ่อทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ

                “แม่ย้ายบ้านแบบตอนวินเด็กๆอีกแล้ว วินเบื่อ เลยขอแม่มาอยู่กับพี่เมษาซักพักค่อยตามไป

                “อื้มมม

                “ว่าแต่ พี่เมษา ผู้ชายคนนั้นใครหรอ…”

                ยืนกอดซบไหล่หันมองไปทางคิมหันต์ ที่ตอนนี้กำลังคิ้วขมวดจับจัดปัดเสื้อผ้า เมษาหันมองตามแล้วสบตาคิมหันต์แต่กว่าจะตอบออกมาได้ก็นานซักพักจนกวินต้องกระชับกอดให้แน่นกว่าเก่าพยักหน้าใส่ร้องขอคำตอบ แต่แล้วคำพูดที่เมษาเอ่ยออกทำให้นัยน์ตาของคิมหันต์นั้นไหวเพียงนิด ไม่คิดว่าสถานะของตนจะถูกลดลงให้เหลือได้เพียงนี้

                อ่อแค่คนรู้จักน่ะ

                แค่คนรู้จัก….

                ทำไม ทำไมในหัวมันมีแต่คำว่าทำไม ทำไมจากคนรักจึงถูกกล่าวว่าเป็นเพียงแค่คนรู้จัก ใจมันเต้นรัวแทบระเบิดแต่เหมือนสองขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว หูอื้อไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงใจของตัวเอง คิมหันต์ไม่อาจเข้าใจถึงแววตาของเมษาได้ที่ตอนนี้มันเฉยฉาผิดแปลกไปจากเมษาคนเก่าที่เคยรู้จัก อะไรกันอะไรที่คนรักของเขาต้องการจะสื่อภายใต้คำว่า คนรู้จัก

               

 

                 

1 โหวต 1 ถูกใจ 1 Comment เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนได้เยอะเลย http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

 

อะไรกันนะยัยไรท์เตอร์ ห่างหายไปนานกลับมาแกป้อนดราม่าเลยหรอhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1.gif

 

ไม่รู้ล่ะ แต่รู้สึกงงแทนคิมหันต์ เป็นผัวอยู่ดีๆ เอ้ยยๆๆๆ กลับกลายเป็นแค่คนรู้จัก

 

เห้ออออออออๆๆ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/f529a952.gif

 

หายไปนาน ยังไงก็ขอกำลังใจเป็นคอมเม้นท์ เยอะๆ ยาวๆ หน่อยนะ 

 

คิดถึ้งงงงงงงงงง http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

 

อยากคุยกับผู้อ่านมากมาย ยังไงก็ ขอบคุณที่รออ่านมาตลอด 

 

2016-06-06

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว