ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.10 NC++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.10 NC++
แบบอักษร

D.O.10 

ร่างบางเดินทางมาถึงโรงแรม แล้วก็กดลิฟต์ขึ้นไปยังเลขห้องที่พรทิพย์บอก ปกติพรฟ้าก็ให้เธอไปรับเวลาเมากลับบ้านไม่ได้เป็นประจำอยู่แล้ว แต่แอบแปลกใจที่ให้มารับที่โรงแรมแทนที่จะเป็นผับ แต่ก็ไม่อยากคิดอะไรมาก รีบมารับแล้วก็รีบกลับดีกว่า 

“เอ่ ห้องนี้นี่” เสียงหวานพึมพำเมื่อเดินมาถึงห้องที่พรฟ้าอยู่แล้ว 

“ฟ้าพี่มาแล้วนะ” นับดาวเคาะประตูแล้วเรียกพรฟ้า แต่เมื่อไม่เห็นมีใครมาเปิดเธอจึงลองเปิดประตูดูจึงพบว่ามันไม่ได้ล็อค 

“ฟ้า” เสียงหวานเอ่ยเรียกพร้อมปิดประตูห้องลง เท้าบางค่อยๆก้าวไปยังข้างในห้อง 

“ไม่คิดว่างานเสริมของเลขาฉันจะเป็นโสเภณีนะเนี่ย” ร่างสูงที่นั่งบนโซฟาเอ่ยขึ้น เมื่อนับดาวมาจริงๆ 

“คุณภาคิน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม 

“ตกใจล่ะซิที่แขกของเธอคือฉัน” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมลุกยืนขึ้น 

“แขกอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ” 

“ไม่ต้องแกล้งทำเป็นใสซื่อ เริ่มได้แล้ว”   

“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอก พร้อมลนลานจะออกจากห้องทันทีที่เห็นว่าตัวเองเริ่มไม่ปลอดภัยแล้ว 

“จะไปไหน มาทำหน้าที่เธอก่อน”   

ภาคินเอ่ยพร้อมก้าวตามมากระชากแขนเล็กไว้ กดล็อคประตูแล้วอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมแขน ก้าวไปยังเตียงแล้ววางร่างบางลงจัดการคร่อมไว้ทันที 

“นี่ปล่อยนะ คุณจะทำอะไร ฉันไม่ใช่โสเภณีนะ” 

“ไม่ใช่งั้นเหรอ แต่น้องสาวเธอรับเงินฉันไปแล้วนะ” ภาคินเอ่ยพร้อมเชยคางเล็กขึ้นมา 

“เท่าไหร่คะเดี๋ยวฉันคืนให้ แต่ตอนนี้ปล่อยฉันไปก่อนนะ” นับดาวเอ่ยเสียงอ่อน ร่างเล็กสั่นนิดๆด้วยความกลัว 

“นะคะปล่อยฉันไปเถอะ ฉันว่าคุณเข้าใจฉันผิดแล้วนะ”   

นับดาวบอกพร้อมพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่างตัว ภาคินมองร่างเล็กใต้อ้อมแขนที่ตื่นตกใจด้วยความสับสน  

“เดี๋ยวฉันจะคืนเงินให้คุณทุกบาททุกสตางค์เลยค่ะ นะคะปล่อ.....อื้อ” 

เสียงหวานที่เอ่ยออกมาหายลงไปในลำคอเมื่อภาคินฉกจูบลงมาอย่างรวดเร็ว ลิ้นหนาดุนดันเข้าไปในโพรงปากหวาน กดจูบลงไปอย่างรุนแรงแล้วค่อยๆผ่อนให้อ่อนโยนจนคนตัวเล็กครางออกมา 

“อื้อออ” 

“ตอนนี้ฉันไม่อยากได้เงินคืนแล้ว ฉันอยากได้เธอมากกว่า”    

ภาคินเอ่ยเสียงแหบพร่า ตอนนี้ร่างกายเขาปวดหนึบไปหมดแล้ว เขาพยายามขบกรามไว้แน่นเพื่อซ่อนตัวตนที่ดิบเถื่อนของเขาไว้  

“อื้ออ ไม่นะ”    

นับดาวร้องเสียงหลงเมื่อภาคินก้มลงมาจูบเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นจูบที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนมันทั้งเร่าร้อน อ่อนโยน จนสติเธอก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว 

“อื้ออ คุณภาคิน” 

เสียงหวานครางออกมาเมื่อปากหนาไล้ลงมาไซร้ตรงคอระหง มือหนาจับมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างรั้งท้ายทอยเล็กไว้ให้รับจูบเขาไว้ ปากหนายกยิ้มอย่างพอใจเมื่อนับดาวจูบตอบอย่างไม่ประสีประสา 

“อื้ออ อย่าจับ”  

เสียงเล็กครางเสียงหลง เมื่อมือหนาล้วงเข้าไปในเสื้อเธอแล้วบีบอกเธอที่มีบรากั้นอยู่ มือเล็กพยายามจับมือหนาให้ออกไปแต่ก็ไม่สามารถทำได้ 

“อื้อออ”  

นับดาวครางออกมาเมื่อลิ้นหนาดูดดึงลิ้นเล็กไปมาอย่างช่ำชอง 

“เดี๋ยวค่ะ อื้อออ” 

 “ปล่อยนับไปเถอะนะคะ”   

“ไม่ทันแล้ว ลูกชายฉันมันต้องการเธอจนไม่ไหวแล้ว”  

เสียงเข้มเอ่ยโดยไม่สนอะไรแล้ว ตอนนี้เขารู้แค่ว่าต้องการร่างบางที่เขาคร่อมไว้ที่สุด 

“อื้ออ”  

นับดาวครางออกมาเมื่อภาคินก้มจูบเธออีกครั้ง ปากหนาค่อยๆเลื่อนลงไปไซร้คอระหง กดจูบลงไปแรงๆจนเกิดรอยขึ้น ภาคินจัดการถอดเสื้อของนับดาวอย่างรวดเร็วจนเหลือแค่บรา ในขณะที่ปากจูบ มือหนาก็ล้วงเข้าไปในเสื้อ นิ้วแกร่งไล้ผ่านหลังเนียน เขาค่อยๆปลดตะขอบราออกแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี 

“อื้ออ อ๊ะ” 

เสียงหวานครางเมื่อมือหนาบีบเคล้นอกเธอเบาๆ ปากร้อนเลื่อนลงมายังเนินอกแล้วกดจูบอย่างแรง จากนั้นก็ทำการงับอกอวบที่ตั้งตรงขึ้นมาหยอกล้อสลับไปมาทั้งสองข้าง  

ภาคินอาศัยจังหวะที่ร่างบางสติไม่อยู่กับตัว จัดการถอดกางเกงและแพนตี้น้อยออกจากร่างเล็กด้วยความรวดเร็ว ร่างเปลือยเปล่าที่หอบระรินอยู่ช่างเซ็กซี่เหลือเกินสำหรับเขา 

เมื่อจัดการเสื้อผ้าของนับดาวแล้วก็จัดการถอดของตัวเองอย่างรวดเร็ว นับดาวหันหน้าหนีร่างเปลือยสมส่วนของภาคินด้วยความเขินอาย  

“อื้อออ อ๊ะ อื้ออ” 

ภาคินไม่ปล่อยให้นับดาวเป็นอิสระนาน ก็ปรนเปรอร่างบางด้วยจูบอีกครั้งจนเสียงหวานครางออกมา 

ปากหนาไล้ลงมาหยอกล้อกับอกนุ่ม เขาดูดดึงยอดอกเธอไปมา ร่างบางบิดไปมาด้วยความเสียวซ่าน สติที่มีน้อยนิดก็เริ่มเลือนรางไปอีกแล้ว ร่างเล็กตอบกลับด้วยปฏิกิริยาเงอะงะ มือเล็กจิกลงบนหลังหนาเพื่อระบายความเสียวซ่าน 

“ฮึ่มมมม ไม่ไหวแล้ว” ภาคินครางออกมาด้วยเสียงแหบพร่า  

มือหนารีบแกะถุงยางแล้วสวมลงยังท่อนเอ็นของเขาที่พร้อมแล้วทันที ภาคินค่อยๆแทรกแก่นกายของเขาเข้าไปยังจุดกึ่งกลางของนับดาวช้าๆเมื่อเห็นว่าเธอพร้อมแล้ว ความรู้สึกที่ผ่านเยื่อบางๆของร่างเล็กทำให้เขาหัวเสียทันที แต่ก็รู้สึกดีแปลกๆที่รู้ว่าเขาคือผู้ชายคนแรกของร่างบาง 

“เอาออกไป มันเจ็บ ไม่เอาแล้ว”  

เสียงเล็กเอ่ยพร้อมพยายามดันอกแกร่งออกห่างกาย ศรีษะเล็กส่ายไปมาจนผมสวยแผ่กระจาย 

“ฮึ่มมม อยู่นิ่งๆ” ภาคินเอ่ยด้วยเสียงดุดัน  

ร่างหนาหยุดนิ่งเพื่อให้นับดาวค่อยๆปรับตัวให้เข้ากับตัวตนของเขา ปากหนาก้มลงไปจูบเพื่อสร้างความรัญจวนให้เธอ ภาคินงัดเอาประสบการณ์ทั้งหมดที่มีมาหลอกล่อให้ร่างเล็กลืมความเจ็บทั้งหมด จะให้เขาหยุดคงเป็นไปไม่ได้ 

เมื่อเห็นว่าร่างบางพร้อมแล้วเขาจึงค่อยๆขยับสะโพกขึ้นลง ดันแก่นกายของเขาเข้าออกอย่างช้าๆ มือหนาบีบเคล้นอกนุ่มไปมาอย่างเบาๆ ภาคินยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างบางขยับตามเขาอย่าไม่ประสีประสา ความรู้สึกอยากสัมผัสนับดาวที่ถูกกดไว้ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาถูกปลดปล่อยออกมา 

“ตอดแรงชิบ” เสียงเข้มสบถออกมา 

“อื้ออ อ๊ะ อ๊ะ คุณภาคิน” 

เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อร่างสูงเร่งจังหวะให้ถี่ขึ้น จนร่างเล็กที่ด้อยประสบการณ์จิกเล็บลงบนหลังหนาด้วยความเสียวซ่าน 

“อย่าตอดแรงนับดาว”   

เสียงเข้มเอ่ยบอกด้วยความใจเย็น นับดาวแอ่นอกขึ้นเมื่อภาคินก้มลงขบเม้นยอดอกอย่างหยอกล้อ   

“น่ารัก นับดาว” 

“คุณคิน อ๊ะ อื้ออ” 

“ฮึ่มมมม” 

สองร่างเปลือยเปล่าบดเบียดแนบชิดกันด้วยความเร่าร้อน ภาคินนำพาร่างเล็กให้ไปยังดินแดนที่เธอไม่เคยพบเจอ นับดาวเองตามร่างสูงไปด้วยความเดียงสา  

“อ๊ะ อื้อ” 

เสียงหวานครางออกมาเมื่อร่างสูงกระแทกเข้ามาลึกๆสองสามครั้ง ก่อนจะถอดแก่นกายออกไป  

ใบหน้าคมซบลงบนอกนุ่มด้วยความเหนื่อย ร่างหนายังคงเกยทับอยู่บนร่างนุ่มนิ่ม มือบางพยายามดันร่างคนตัวโตให้ลุกออกไปแต่ก็ไม่สามารถทำได้ 

“คุณภาคินกรุณาลุกไปจากตัวฉันด้วยค่ะ”   

นับดาวเอ่ยเสียงสั่นพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ให้มากที่สุด เธอจะมาทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเขาไม่ได้ 

“อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้มีรอบสอง” 

เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดัน ใบหน้าคนยังคงซุกอยู่ที่อกนุ่มของคนตัวเล็ก เขากำลังใช้ความคิดว่าจะทำยังไงกับนับดาวต่อไปดี เขาไม่อยากให้ใครมาซ้ำที่ของเขาและไม่อยากให้เธอไปเป็นของใครด้วย แต่อีกใจก็ไม่อยากมีข้อผูกมัดกับใคร พูดตรงๆคือเขายังหวงความโสดอยู่ 

“อ๊ะ โอ้ย” 

ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ดีๆภาคินก็ผลิกร่างเธอให้เข้าไปซุกในอ้อมแขนของเขา ความที่เขาพลิกด้วยความเร็วมันทำให้จุดกึ่งกลางของเธอนั้นเจ็บจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ 

“ขอโทษ อย่าร้อง”   

ร่างสูงเอ่ยเสียงอ่อน รู้สึกผิดเมื่อร่างเล็กที่เขากอดอยู่สะอื้นร้อง มือหนากอดกระชับร่างเล็กให้แน่นขึ้นพร้อมกดหัวเล็กให้ซุกตรงอกแกร่ง 

“ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับบ้าน” 

“อื้ออ” เสียงหวานครางออกมาเมื่อคนตัวโตจูบเธออย่างเร่าร้อน เนิ่นนานกว่าเขาจะถอนจูบด้วยความอ้อยอิ่ง 

“ฉันไม่กลับแล้ว” เสียงหวานเอ่ยอุบอิบซุกหน้าเข้ากับอกอุ่น 

“หึหึ ไม่กลับแล้วเหรอ” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมทั้งสองร่าง 

“ง่วงแล้ว” 

“งั้นก็นอน” 

นับดาวทำได้แค่ทำตามที่ภาคินบอก นอนตัวเกรงไม่กล้าขยับตัวมากเพราะทั้งเขาและเธอนั้นไม่ได้ใส่อะไรเลย ถ้าเขาตื่นขึ้นมาอีกเธอจะลำบาก  

เนื่องด้วยความเหนื่อยจากการทำงานและบทเรียนอันเร่าร้อนที่ภาคินมอบให้ ทำให้เธอหลับไปอย่างง่ายดาย 

ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเมื่อร่างบางหายใจสม่ำเสมอ คนตัวโตก้มหน้ามองใบหน้าหวานของนับดาว ปากเล็กกระจับน่าจูบ แก้มนวลเนียนลออ ดวงตากลมโตที่หลับพริ้มอยู่ทำให้เห็นขนตายาวเรียงสวย ผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องเติมแต่งใดๆทั้งสิ้น แค่หน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางก็ทำให้เขาติดใจเธอจนไปไหนไม่ได้แล้ว ภาคินก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างเบาๆก่อนจะเข้าห้วงนิทราตามร่างบางไป ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตละกัน 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว