ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Ep 20 สตีล

จนมาถึงร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ๆ มหาลับผมพอดี

ก็มีผู้หญิงนั่งรอผมอยู่ก่อนแล้วพร้อมกับโบกมือทักทายผม

ผมเลยส่งยิ้มไปให้มัน

"อะนี่ของแก"

"ดีนะที่แกมีของไม่เยอะ" ผมยื่นกระเป๋าเส้อผ้าให้อมีเรีย

"ขอบใจนะที่ที่ช่วยฉันใว้ในหลายๆ เรื่องเลิย"

"เออแล้วทีหลังก็อย่าหนีออกจาบ้านอีกหละ"ผมพูดเหน็บแนม อมีเรียก็มองผมด้วยหางตา

"เออ" พร้อมกับอมยิ้มออกมา

"แล้วสรุปพี่คอปเปอร์นั้น..." ผมพูดพร้อมกับมองหน้ายัยอมีเรีย

"เออพี่เค้าเป็นแฟนฉันเอง" ยัยอะมีเรียก้มหน้าก้มตาพร้อมกับดูชาเขียวแก้เขิน

"แหมอย่าว่าแต่ฉันเลยผัวแกหละ" ยัยอมีเรียเริ่มพูดบ้าง

ผมนั่งเงียบอยู่นาน...

"เราว่าเราไม่เหมาะกับพี่เค้าหลอกวะโลกของเค้ากับโลกของเราก็ต่างกันเกินไปเราว่าจะพอแค่นี้ดีกว่าหวะ

...มันต่างกันเกินไป"

มันถึงเวลาที่ต้องจะต้องตื่นจากฝันได้แล้ว...

"เดียวนะ...นี่แกทะเลอะกันหรอ"

"เปล่า... " ผมพูดพร้อมกับยิ้มให้อมีเรีย

"ถ้างั้นไม่มีไรแล้วเราไปก่อนนะ" ผมพูดพร้อมกับจะลุกออกมา

"แล้วแกไม่เข้าเรียนหรอ"

อมีเรียพูดก่อนที่ผมจะเดินออกมาแต่ผมกลับไม่ตอบอะไรกลับ

พร้อมกับเดินออกมาไปขึ้นแทกซี่

จนรถแทก็ซี่ได้ขับรถมาถึงบ้านสวนที่เป็นครึ่งปูนครึ่งไม้ผมเปิดประตูรั้วออกก่อนจะเดินเข้าไป

ตลอดทางเดินมีต้นไม้ที่ผมปลูกไว้เริ่มเหี่ยวแห้งลงเพราะไม่ได้รถน้ำมานาน

จนผมเดินไปถึงบ้านก็เจิอกับพ่อที่กำลังจัดข้าวจัดของเข้าบ้าน

"อ้าวอีทวันนี้ไม่เข้าเรียนหรอลูก" พ่อถามคณะเห็นผม

"เออวันนี้อาจารณ์เข้ายกคาสไม่สอนวันนี้ผมก็เลยจะมาช่วยพ่อจัดของไงครับ"

"ไม่ต้องหลอกลูกของพ่อมีของไม่กี่อย่างลูกไปกวาดบ้านเถอะฟุ่นเยอะมากเลย"

"ครับ" พร้อมกับเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดบ้านปัดฝุ่นหยักไหย่ออกต่อจากนั้นก็ถูพื้น

จนผมทำเสร็จก็มานั่งเล่นที่ท่าน้ำพร้อมกับเอาขาจุ่มลงไปในน้ำทำให้นึกถึงตอนที่อยู่ที่บ้านพี่สะแน็ก

"อีท"

"อีทลูก"

ผมได้ยินเสียงพ่อเรียกผมจากในบ้านผมเลยลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

ก็เจอกับยัยอมีเรียที่ยืนโบกมือทักทายผม

"ฮายยย"

"มาได้ไงเนี่ย" ผมถามยัยอมีเรีย

"ถ้างั้นพวกลูกคุยกันไปก่อนนะเดียวพ่อไปจัดของต่อก่อน"

"หวัดดีค่ะ" ยัยอมีเรียยกมือไหว้พ่อผมตาม มารยาท

"มาได้ไง" ผมถามอมีเรีย

"ก็ฉันเห็นแกเครียดก็เลยเป็นห่วงก็เลยตามแกมา"

"ห๊ะ!!!"

"แกไม่เป็นไรก็ดีแล้วนี่เออฉันซื้อมาม่าเผ็ดกับตอกบกีมาด้วยนะ เวลาดูในซีรี่ทีไรก็อยากกินทุกที"

"เฮ้ยบ้านแกมีท่านน้ำด้วยหรวะดีเลยไปนั่งกินตรงนั้นกัน"

ยัยอมีเรียไม่พูดเปล่าพร้อมกับเดินไปนั่งที่ท่าน้ำ

ผมเลยหยิบถ้วยจานช้อนไปเพื่อมัน

อมีเรียก็แกะของทุกอย่างลงในถ้วยที่ผมเอามาให้

"วันนี้ฉันขอมานอนบ้านแกได้ปะ"

"ห๊ะอีกแล้วหรอวะ"

"โห่ น้าากว่าจะเรียกแท็กซี่มากว่าจะขับมาถึงก็ปาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

บ้านแกก็ไม่ใช่แค่จะอยู่หน้าปากซอยบ้านฉันด้วยกว่าจะไปกว่าจะมาให้ฉันค้างที่นี่น้า"

"ไม่ใช่อย่างงั้นพ่อเราอะดิแกจะบอกยังไง"

"ก็บอกว่ามาทำโครงการแล้วแกหละจะไปเรียนวันไหน"

"อีกไม่นานหลอกให้ทีนี่เรียบร้อยซะก่อนเทอมหน้าก็กะว่าจะย้ายมาเรียนที่เดิมด้วย"

"นี่แกจะไม่เรียนที่นู่ต่อแล้วหรอ"

"อื่มใช่คิดๆ ดูแล้วทางที่ไปเรียนก็ไกลต้องใช้เวลาอีกอย่างค่าเทอมที่นั้นก็แพงด้วย"

อมีเรียไม่พูดไรต่อพร้อมกับเปิดฝาแล้วคีบตะเกียบกินมาม่าพร้อมกับตอกบอกีที่มันเอามา

ผมก็นั่งกินกับมันเป็นเพื่อน

"มึง"

"ห๊ะ"

"แถวนี้มีแซเว่นป่าวะกูลืมเอาผ้าอนามัยติดมาด้วยหวะ"

"อื่มมีอยู่ใกล้ๆ เดินไปก็ถึงแล้ว"

"ถ้างั้นแกพาไปหน่อยดิ"

"อื่มได้"

ผมพาอมีเรียเข้า7-11

แล้วก็ได้ซื้อขนมติดไม้ติดมือมาตอนขากลับมีเด็กชายคนนึงนั่งหลับอยู่ที่ต้นมะม่วง

เสื้อผ้ามอมแมมตัวผอมซีดเหมือนไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน

ผมเลยเดินเข้าไปหาน้อง

"น้องครับน้อง"

เด็กชายลืมตาขึ้นพร้อมกับมองหน้าผมอย่างอ่อนเพลีย

"น้องเป็นไรรึเปล่าครับทำไมมานอนอะไรตรงนี้ครับ"

เด็กชายหลับตาลงอีกครัง

"หึ้ยมึงพาน้องเข้าบ้านก่อนเถอะกูดูจากอาการแล้วน้องน่าจะเป็นโรคลมแดดหวะ"

ผมเลยอุ้มน้องเข้าบ้านมา

"นี่ลูกเต้าใครหละ" พ่อถามผมคณะที่ผมพาน้องเข้าบ้าน

"ไม่รู้ครับผมเจอน้องหน้าบ้านที่ต้นมะม่วงบ้านเค้าก็น่าจะอยู่แถวนี้" ผมตอบ

"อมีเรียแกช่วยไปหาผ้ามาหน่อยนะซักสองผืนเลยก็ได้แล้วก็เอากระลังมังใส่น้ำมาด้วยนะ"

"อะเครได้ๆ"

"นี่ได้แล้ว" อมีเรียยื่นผ้ามาให้ผม

ผมเลยถอดเสื้อออกพร้อมกับเช็ดตัวให้น้องแล้วเอาผ้าอีกผืนมาแปะไว้ที่หน้าผากแล้วเดินไปเปิดพัดลมให้น้อง

"อุ้ยพ่อลืมไปทำกับข้าวทิ้งไว้เดี๋ยวพ่อไปดูก่อนนะ"

"ครับ"

ผมเลยเดินไปเปิดตู้เย็นแทน้ำใส่แก้ววางไว้ที่โต๊ะให้น้อง

จนน้องตื่นขึ้นมา

"น้องหิวน้ำไหม" ผมยื่นแก้วน้ำที่เตรียมไว้ให้น้อง

"ขอบคุณครับ" น้องรับแก้วน้ำผมไปพร้อมกลับดื่มจนหมด

"พี่ชื่ออีทแล้วน้องหละชื่อไร" ผมยิ้มทังทายน้องเพื่อไม่ให้น้องเกร็ง

"ผมชื่อสตีลครับ"

"นี่เสร็จแล้วพวกหนูมากินข้าวกันก่อน" พ่อยกกับข้าหลายอย่างมาไว้ที่โต๊ะ

"ไปกินข้าวกันพ่อพี่อะนะทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะ"

ผมเลยถือวิสาสะจับมือน้องเบาๆ แล้วพามานั่งกินที่โต๊ะ ยัยอมีเรียรู้หน้าที่มันเลยตักข้าวมาเพื่อทุกคน

"นี่กับข้าวร้อนๆ เลยนะ" ผมตักกับข้าวให้สตีลลงในจาน

"เป็นไงอร่อยไหม"

"อร่อยครับ"

หลังจากนั้นเด็กชายไม่รอช้าพร้อมกับตักกับข้าวมาใส่จานแล้วเคียวตุ่ยๆ ในปาก

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะ"

"ครับ"

จนพ่อกับผมแล้วก็อมีเรียกินกันจนอิ่ม

"ผมขอข้าวเพิ่มได้ไหมครับ"

"ได้ซิเอาถ้วยมาเดี๋ยวพี่ไปตักให้" อมีเรียยื่นมือไปรับถ้วยพร้อมกับเดินไปตักข้าวให้น้อง

จนพ่อผมถามบางอย่างขึ้นมา

"แล้วหนูเป็นลูกเต้าเหล่าใครหละทำไมไปหลับที่ต้นมะม่วงได้"

"เออคืออผม" ดูเหมือนน้องอึดอัดที่จะเล่า

"ผมไม่มีพ่อแม่แล้วครับ…" เด็กชายขณะก้มหน้า

"พ่อแม่ผมเคยทะเลอะกันแล้วมันก็มากขึ้นทุกวันจนมาถึงวันนึงผมกลับมาจากโรงเรียนพ่อกับแม่ก็ไม่อยู่กันแล้ว"

"ทั้งเสื้อผ้าของใช้ทุกอย่างก็เอาไปหมดเหลือแต่ผมคนเดียวที่อยู่นั่น"

"ที่นั่นมีแค่ผม…" เด็กชายเริ่มร้องให้

พร้อมกับพูดต่อ

"ผมแค่คิดว่าพ่อกับแม่อาจะมีธุระเลยต้องไปกะทันหัน"

"ผมก็ได้แต่รอ…"

"รอ….ผมรอมาเดือนนึงแล้วพ่อแม่ของผมก็ยังไม่กลับมาทั้งโทรหาแต่ก็ไม่มีใครรับสาย"

"ผมไม่รู้จะทำยังไง"

"แต่สิ่งที่ผมทำได้คือแค่รอหวังว่าพวกเข้าจะกลับมา…."

ทันทีที่ผมฟังจนจบผมก็ได้เข้าไปกอดน้องอย่างไม่รู้ตัวรอทั้งๆ ทีก็รู้ว่าเค้าจะไม่กลับมาอีกแล้วแต่ก็ยังจะรอและหวังไว้อยู่เสมอว่าเข้าจะกลับมา

ผมทำให้พี่สะแน็กต้องรู้สึกแบบนี้รึเปล่านะ...

นี่ผมทำอะไรผิดพลาดไปรึเปล่านะ...

 

 

 

 

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น