email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2 | Help..เผอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 260

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2564 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 | Help..เผอิญ
แบบอักษร

 

 

2 | Help

 

เผอิญ

 

 

ติ๊ง!..

รอยยิ้มเย้ยหยันพลิบานอย่างเลือดเย็นยามฟาได้เห็นคลิปฉาวที่เกิดขึ้นกับลิลิน ในกลุ่มแชทส่วนตัวของพวกเขา พร้อมข้อความที่พูดคุยกันราวกับเรื่องขบขันธรรมดา

"หึหึ..พวกเวร"

เขากดดูแค่แวบเดียวก่อนปัดปิดแอพไปพร้อมแหงนเงยหน้าสู่ค่ำคืนอันเวิ้งว้าง พ่นควันงวดสุดท้าย ชายหนุ่มทอดสายตาไปไกลแสนไกลแต่กลับว่างเปล่าราวไม่ได้มองสิ่งใดผ่านดวงตา

มันหม่นหมองและซึมเศร้า

"พวกกูล้างแค้นให้มึงแล้วนะไทม์ หลับให้สบายนะ..เพื่อนรัก"

ฟาพร่ำบอกเบาๆกับความว่างเปล่า ตั้งแต่จำความได้ผู้คนมักบอกกับเขาว่าเหนือก้อนเมฆนั่นจะมีแดนวิมานสำหรับคนตายอยู่ เขาหวังว่าเพื่อนรักจะได้อยู่สุขสบายบนนั้น อย่างน้อยก็ขอให้มันลืมความเศร้าไปให้หมด

 

 

 

เช้าวันต่อมา

ฟาไปรับเมทัลที่หน้าบ้านตามสัญญา ระหว่างทางมีหยอดมีคุยกันบ้างตามประสาคู่รักจนกระทั่งรถจอดหน้าคณะบริหารของหญิงสาว

"เมเลิกเรียนกี่โมงคะ ฟาจะได้มารับถูกเวลา"

"อืม..วันนี้น่าจะห้าโมงเย็น พอดีอาจารย์นัดคุยงานต่ออีก"

"งั้นเดี๋ยวห้าโมงเย็นฟามารับนะคะ ตั้งใจเรียนล่ะอย่าดื้อ อย่าซนกับคุณครูรู้ไหมคะ"

ชายหนุ่มพร่ำบอกไปอย่างยิ้มๆ คล้ายพ่อมาส่งลูกหน้าโรงเรียนอนุบาล จนร่างอรชรถึงกลับยู่หน้าขมวดคิ้วมุ่น

"ฟาก็..! เมไม่ใช่เด็กเล็กๆนะถึงต้องมากำชับกัน โถ่.."

ฟาหัวเราะร่า

"หยอกหรอกค่ะ งั้นไว้เจอกันนะ"

"ค่ะ"

เมทัลส่งยิ้มหวานให้แฟนหนุ่มก่อนลงจากรถไป ฝ่ายฟาก็ออกรถไปต่อทันที

ติ๊ง!

"หื้ม.."

'งดคลาสนะคะ อาจารย์ติดประชุม'

ติ๊งๆๆๆ!

หลังจากอาจารย์ประจำวิชาแจ้งเตือนในกลุ่มห้องเรียน ไม่ถึงวินาทีต่อมากลับมีข้อความเด้งตามมาติดๆอย่างบ้าคลั่งในอีกห้องแชทหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ใช่กลุ่มไหนนอกจากแก๊งค์เพื่อนสนิทของเขาเอง

ราชัน : เย่!!!! กูเป็นไทยแล้วโว๊ยยย!'

ณคุน : แล้วเมื่อคืนกูจะอดหลับอดนอนปั่นงานเพื่อ! ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ว๊าาา

อินทัช : @ณคุน กูบอกให้มึงทำตั้งแต่วันจันทร์แล้วไหม มึงไม่ทำเองมัวแต่อู้

ทินกร : หึหึ!

ณคุน : @ทินกร หึพ่อง!

ราชัน : พวกมึงครับกูยังไม่ตาย โปรดอย่าเมินกู!สัสหมา!

ฟา : พวกเหี้ยแดกข้าว!

ข้อความหลั่งใหลมากมายจบลงเพียงประโยคเดียวจากฟา คุณชายแสนสุภาพมักหยาบโลนและรุ่มร้อนเสมอเมื่ออยู่กับเพื่อน แต่เพื่อนๆก็เข้าใจว่าแท้จริงฟาไม่ได้หัวร้อนอะไรแค่แสดงออกด้วยตัวตนที่ถูกกดมานานเท่านั้น

มันคงจะดีกว่าถ้าเราจะมีสักพื้นที่นึงไว้เป็นตัวของตัวเอง ถึงแม้มันจะน้อยนิดจนแทบมองไม่เห็นก็ตาม

พวกเขานัดกินข้าวกันที่ร้านเดิมหลังมอ มันไม่ได้เลิศหรูอะไรก็แค่ร้านตามสั่งธรรมดา ถ้าไม่ติดว่าฝีมือแม่ครัวตกนักศึกษามานักต่อนักพวกเขาก็คงไม่มานั่งตรงนี้

"ป้า! เหมือนเดิมครับ"

ราชันสั่งอาหารเสร็จก็กลับมาสนใจเพื่อนๆต่อ

"เออพวกมึงจะไปฝึกงานกันที่ไหนวะ ป๊ากูแม่งอยากให้ไปฝึกกับบอเพื่อนเขาที่ระยอง อย่างไกลกูโคตรไม่อยากไปเลย"

"แล้วมันเคยมีครั้งไหนไหมที่มึงขัดคำสั่งป๊ามึงได้อ่ะไอ้คุณ! กูก็เห็นแม่งหงอเป็นหมาทุกที"

"เอ๊าสัสทิน! ก็เขาชอบขู่จะตัดเงินกูมึงให้ทำไง"

"เอ๊ามึงก็กล้าๆหน่อย ตัดก็ตัดดิว่ะ!"

ราชันเสริมทัพทินกรทันทีทำเอาณคุนคิ้วกระตุก ฟาที่นั่งฟังเพื่อนเถียงกันเฉยๆถึงกลับถอนหายใจออกมาพร้อมรอยยิ้มจางๆ จะว่าไปเขาเองก็คงต้องเริ่มหาที่ฝึกงานบ้างแล้วล่ะมัวแต่ยุ่งกับการทำงานส่งกว่าจะเสร็จก็เหลือเวลาอีกแค่สามเดือนแล้ว

"ตัดแล้วกูจะเอาอะไรแดก!! ทีมึงยังไม่กล้าเลยไอ้เวรธัญ!"

"ธัญอ่ะพ่อกู! กูชื่อชัน!"

"เออว่ะ กูขอโทษไอ้ธัญ"

"เฮ้อ.."

ฟาได้แต่ยิ้มระเหี่ยกับสถานการณ์ตรงหน้า ใครมาเห็นคงนึกว่าพวกเขาทะเลาะกันใหญ่โตก็เล่นตะโกนด่ากันซ่ะลั่นร้าน แต่คนที่เผชิญมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างเขามันชินซ่ะแล้ว

กินข้าวกันเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำธุระของตน ฟาที่ไม่มีธุระที่ไหนเลยไปเดินห้างฆ่าเวลาระหว่างรอรับเมทัลกลับบ้าน

ปึก!

"ขอโทษครับ"

ระหว่างกำลังเดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนลืมมองทาง เขากลับชนใครบางคนโดยไม่ได้ตั้งใจ ฟาไม่ได้สนใจคู่กรณีเขาทำเหมือนเคยคือขอโทษไปส่งๆ แล้วกำลังจะเดินต่อ แต่..

หมับ!

"เดี๋ยวสิเธอชนฉันสองรอบแล้วนะเด็กน้อย แล้วเธอก็ขอโทษกันแบบขอไปทีโดยไม่รู้จักฉันสองรอบแล้ว ไม่คิดจะมองหน้ากันหน่อยหรอ หื้ม.."

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยยืดยาว แต่มันคงไม่มีประโยชน์ที่จะรั้งชายหนุ่มไว้เท่าฝ่ามือหยาบอุ่นๆที่กำลังกอบกุมข้อมือเอาไว้แน่นตอนนี้

อะไรนักหนาวะ!

ในที่สุดฟาก็หันกลับมาสนใจอีกคนจนได้ ทันทีที่สานตาประสานกัน ร่างทั้งร่างกลับเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลแปล๊บไปทั่วทุกอณูขุมขน เขามองบุรุษภูมิฐานตรงหน้านิ่งค้าง แม้ใบหน้าจะปรากฎร่องรอยตามวัยแต่ก็อดไม่ได้ที่จะบอกว่าคนตรงหน้านี้ ดูดีมากๆจริงๆ

"คุณ.."

"เราเจอกันครั้งนี้ครั้งที่สองแล้วนะ แต่กลับมีแต่ฉันที่จำเธอได้"

คำพูดราวน้อยเนื้อต่ำใจแต่สีหน้าแววตาชายวัยกลางคนกลับให้ความรู้สึกตำหนิเสียมากกว่า ฟาขยับยิ้มบางเพื่อให้ดูเป็นมิตรมากยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยขอโทษจริงจังออกไป

"ผมต้องขอโทษด้วยครับ มันคงบังเอิญอีกแล้ว"

"หึ.. นั่นสินะ บังเอิญ..ถ้างั้นเราไม่ไปหาที่นั่งคุยกันหน่อยหรอ ไหนๆมันก็บังเอิญมาสองครั้งสองคราแล้ว"

เขารู้ตัวดีว่าไม่อาจปฏิเสธคนตรงหน้าได้จริงๆ อีกอย่างตัวเขาเองก็ไม่มีธุระที่ไหนกว่าจะรับเมทัลก็อีกหลายชั่วโมง ดังนั้นมันก็เลี่ยงไม่ได้จึงต้องจำใจไปนั่งในร้านอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของห้างแทน

"เอาตามนี้"

ฟาปล่อยให้ชายวัยกลางคนสั่งอาหารทั้งหมด โดยที่เขาทำเพียงบอกว่าดีครับยามที่อีกคนหันมาถาม เขาจะไม่ขัดใจอีกคนเลยแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าจะอยากสั่งอยากกินอะไรก็ตาม

เพราะเขาไม่ใช่คนอยากตั้งแต่แรก

"ฉันยังไม่รู้จักชื่อเธอเลยนะ ไม่คิดจะแนะนำตัวกันหน่อยหรอ"

ระหว่างรออาหารมาเสริฟเขาจึงกลายเป็นจุดสนใจของคนตรงหน้าอีกครั้ง

"ผมฟาครับ แล้วคุณ.."

"ฉัน กวินท์"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณกวินท์"

"อืม..ยินดี"

_______________________________________

Redfox. : ตอนแรกคิดว่าปิดเทอมแล้วมันจะว่าง แต่ชีวิตเราคงไม่มีคำว่าว่างจริงๆ แฮะๆ แต่มาอัพแล้วนะ จะช้าหน่อยนะขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น