ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : หอมจัง

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : หอมจัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2564 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : หอมจัง
แบบอักษร

หลายวันผ่านไป…. 

“พี่หมอคะ” ฉันหันไปหาพี่หมอที่นั่งอยู่ข้างๆกัน หลังจากที่ไปตลาดด้วยกันวันนั้น พี่หมอก็ขึ้นเวรทุกวันเลย 

“ครับ” ตอบรับมาด้วยเสียงเบาๆ เพราะตอนนี้พี่หมอจะหลับแล้วค่ะ เอ็นดู~ 

“วันนี้ต้องขึ้นเวรอีกมั้ยคะ” ฉันก็ยังนั่งมองหน้าพี่หมอที่นั่งหลับตาต่อไป 

“ไม่ครับ พี่หยุดครับ” พี่หมอลืมตาขึ้นมามองหน้าฉัน โห้~ ยังมีความพยายามในการลืมตาค่ะคุณ 

“พรุ่งนี้ละคะ” ฉันนั่งมองพี่หมอยิ้มๆ จะไม่ไหวแล้วจร้า ฮ่าๆ 

“หยุดครับ” ตอบเสร็จ หลับตาลง พร้อมกับทิ้งตัวนอน เอาหัวมาหนุนตักของฉันไว้  

เห็นแบบนั้น ฉันไม่ได้ถามหรือชวนพี่หมอคุยอีก ปล่อยให้พี่หมอพักผ่อน ทำได้แค่ยกมือมาลูบผมของพี่หมอเบาๆ เป็นการกล่อมพี่หมอไปพลางๆ ช่วงนี้พี่หมอทำงานหนักมาก รวมไปถึงเฮียด้วย ก็รู้อยู่ว่าคุณหมอเขางานเยอะ แต่ไม่คิดว่าจะเยอะแบบนี้  

ส่วนฉันผู้ว่าง ฮ่าๆ ใช่ซะที่ไหนล่ะ พึ่งจะว่างเถอะ เพราะไอ่เรียนมีไม่กี่ตัว แต่ไอ่โปรเจคเนี้ย แม่เจ้ามาก~ กว่าโปรเจคจะลงตัว กว่าจะทำได้ไปกว่าครึ่งแบบนี้ ก็ทำให้ปวดหัวไม่ใช่น้อยๆ เหนื่อยนะ แต่คงไม่เท่าคนที่นอนบนตักตอนนี้หรอก  

  

15.00 น. 

อืมมม~ 

“ไอ่แสบไปไหน” ผมลืมตา ลุกขึ้นมาบิดตัวไปมา พอตั้งสติได้ ผมก็มองไปรอบๆห้อง พยายามหาบุคคลผู้เป็นเจ้าของห้อง แต่กับไม่เจอ 

“หืม ?” หลังจากมองหา แล้วไม่พบ ก็มองหาโทรศัพท์ของตัวเองต่อ แต่กับเจอกระดาษโน้ตสีชมพูที่แปะอยู่บนโต๊ะ แปะอยู่ข้างๆโทรศัพท์ มีใจความว่า 

  

“ผิงไปเรียนนะคะ” 

  

               ผิงผิง 

               >3< 

  

“หึๆ กี่โมงแล้วนะ หืม บ่ายสามกว่าแล้วนิ” ผมลุกขึ้นไปห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าล้างตา แล้วเตรียมตัวเข้าครัว วันนี้ผมตั้งใจจะเป็นคนทำอาหารให้ผิงผิงทาน 

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ก็เดินตรงเข้าครัว เพราะต้องมาดูวัตถุดิบก่อน ว่ามีอะไรบ้าง และวันนี้สามารถทำอะไรได้บ้าง   

จากที่ดูวัตถุดิบต่างๆแล้ว ก็เจอกับ กุ้ง ปลาหมึก หมู เต้าหู้ไข่ ไข่ ผัก บทสรุปของเมนูที่จะทำวันนี้ก็ได้แก่ กะเพรากุ้งปลาหมึก ต้มจืดหมูสับใส่เต้าหู้ไข่ และก็ไข่เจียวฟูๆหอมๆ พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆก็น่าจะพอแล้ว 

พอได้เมนู อย่างแรกที่ต้องทำก็คือ เอาหมูสับมาหมักก่อน จะได้นุ่มๆ พอหมักหมูแล้ว ต่อไปผมจะไปจัดการกุ้งกับปลาหมึก ให้พร้อมลงกระทะ เมื่อจัดการของสดเสร็จแล้ว ของทุกอย่างก็พร้อมลงกระทะกับหม้อ  

  

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ~ 

“ หืม ใครมา ?” ผมละสายตาไปมองที่ประตู หลังจากที่เสียงกริ่งดัง คงไม่ใช่น้อง เพราะเหมือนน้องจะเลิกห้าโมงมั้ง ถ้าผมจำไม่ผิดนะ ผมวางของลง ล้างมือ แล้วเดินไปที่ประตู 

  

แก๊ก~ 

“ไม่คิดจะกลับห้องตัวเองเลยหรือไง” ผมเปิดประตูมา ไอ่คนที่ยืมรออยู่ก็ด่าทันที กลัวไม่ได้ด่าแน่ๆ รีบขนาดนี้ 

“แล้วไง กูพอใจ” ผมตอบมัน แล้วเดินกลับไปที่ครัวต่อ ไม่ต้องสงสัยนะครับ ไอ่คนที่ยืนอยู่ ก็เฮียของผิงผิงหรือไอ่นนท์นั้นเอง เจอหน้าปุ๊บด่าปั๊บ  

“มึงทำอาหารหรอ” ไอ่นนท์มันเดินตามผมเข้ามาในครัว มองของทุกๆอย่างแล้วก็ถามขึ้นมา 

“ล้างจานมั้ง มึงก็เห็น” ผมตอบมันกลับไปแบบกวนๆ จะโทษผมไม่ได้ มันผมตีนผมก่อน 

“กูถามดีๆสัส ทำอะไรบ้างว่ะ” มันด่าผมกลับ แล้วเดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์ มองผมทำอาหารไปด้วย 

“กะเพรากุ้งปลาหมึก ต้มจืดหมูสับใส่เต้าหู้ไข่ และก็ไข่เจียว” ผมตอบมัน พร้อมกับตักหมูปั้นก้อนกลมๆ ลงใส่หม้อที่ปรุงน้ำซุปแล้ว 

“นึกไงทำอาหารว่ะ” ไอ่นี้ก็ถามแปลก ถึงจะไม่ค่อยมีเวลา แต่ผมก็ทำอาหารกินเองบ่อยๆนะ มันก็รู้ มีแต่มันแหละ ทำไม่เป็น 

“กูทำให้น้องกิน ใครจะเหมือนมึง รอแต่ให้น้องทำให้กิน” วันนี้ที่ทำ ก็เพื่อคนตัวเล็กเลยนะ เพราะกลับมาน้องจะได้กินข้าวได้เลย ไม่ต้องเสียเวลามาทำอีก เห็นมั้ย ผมเป็นว่าที่สามีที่ดีนะ รีบๆมาแต่งผมเลย (ขอน้องเป็นแฟนก่อนเถอะยะ : ไรท์) ฟงแฟนอะไรไรท์ ข้ามไปเป็นสามีเลย เร็วดี (ไอ่คุณหมอ !! : ไรท์) หึๆ 

“ก็กูทำไม่เป็นนี่หว่า” ข้ออ้างชัดๆ จะทำมันก็ทำได้ คนอย่างไอ่นนท์ มันแค่ขี้เกียจไม่อยากทำก็แค่นั้น 

“มึงก็หัดทำสิ จะได้ไปทำให้เมียกินบ้าง” อันนี้ผมพูดจริงนะ การทำอาหารไม่ใช่หน้าที่ใครคนใดคนหนึ่ง ถ้าเราทำเป็นก็ช่วยกัน เพราะแต่ละคนก็เหนื่อยเหมือนกัน จะมาโยนให้อีกฝ่ายอย่างเดียวไม่ได้ เรื่องงานบ้านก็ด้วย ช่วยได้ช่วย ไม่ใช่นั่งดูอีกคนทำ  

“กูไม่มีเมีย จะหัดทำไปทำไม” หึ ผมอยากจะขำ ปากหรือถนนคอนกรีตว่ะ 

“ไอ่สัสนนท์อย่าให้พูด มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึง แต่ถ้ามึงยังทำเหี้ยๆแบบนี้ จะเสียเขาไป แล้วอย่ามาร้องเป็นหมานะ” ผมถือว่าผมเตือนมันในฐานะเพื่อน และผู้ชายคนหนึ่ง  

“หึ ไม่มีวัน” กูจะรอดู เห็นหลายรายแล้ว สุดท้ายก็หมา  

“เออ กูจะรอดู เอาผักไปล้างดิ” ผมเลิกเถียงกับมัน แล้วให้มันลงมาช่วย อย่างน้อยล้างผักก็ยังดี 

หลังจากที่ใช้มันล้างผัก มันก็เดินมาดูผมทำแบบชิดติดขอบเวที ถามโน่นถามนี้ ไอ่คนปากแข็ง ตอนแรกบอกไม่สนใจ หึๆ นี้ไม่สนใจเลยนะ ผมอยากจะหัวเราะมัน ไอ่คุณหมอณนนท์ 

ตอนนี้ทุกอย่างก็จะเสร็จแล้ว เหลือแค่ต้มจืดที่ผมจะต้มอีกสักหน่อยน้ำซุปจะได้หวานๆ ผู้ช่วยก็กลายร่างเป็นคนล้างของต่างๆไปแล้ว  

  

กุ๊กกั๊ก ก๊อกแก๊ก พรึ่บ~ 

“หืม หอมจัง” คนที่ผมรอ มาแล้วครับ :) 

 

----------- 

เจอกันตอนหน้าคร้าาาาา :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว