การหวดดาบของนายยังแรงไม่พอนะทันจิโร่

อืมใช่แล้วล่ะ

ฉันทำขนมกับชามา

เรามานั่งกินด้วยกันเถอะ

เอาสิ พักกินของหวานจะได้มีแรงฝึกต่อ

เป็นไงบ้างค่ะอร่อยรึเปล่าคะ

อร่อย!!!อร่อย!!!อร่อย!!!

แล้วชาล่ะค่ะ

เป็นไงบ้าง?

ทันจิโร่คุงมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าค่ะ

ก็ทันจิโร่คุงกำลังร้องไห้นี้คะ

มีอะไรก็เล่ามาเถอะเราสองคนจะรับฟังเอง

นั่นสิคะอย่าเก็บไว้คนเดียวเลยค่ะ

แล้วมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?

ครอบครัวสินะคะ

ทำไมนายไม่ลองที่จะพูดให้เราฟังล่ะ

ใช่ค่ะอย่างน้อยก็ให้เราได้แบกรับด้วยสิคะ

ถ้างั้นทันจิโร่คุงไม่ลองไปที่นั้นดูล่ะค่ะ

เพื่อจะทำให้ทันจิโร่คุงสบายใจขึ้น

ฉันไม่มีอะไรนะคะ

ฉันก็ด้วย

กลับมาแล้วฉันจะฝึกเรื่องการหายใจให้นะ

ร้านยังไม่เปิดนะครับ

ทันจิโร่คุงเองหรอมีอะไรหรือเปล่าล่ะ

กาแฟดำเหมือนเดิมนะ

อยู่กันแค่สองคนเรียกฮาจิมะเถอะ

ตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ

รู้ไหมตั้งแต่เธอลาออกนะลูกค้าถามหาเธอด้วยล่ะ

อะนี้กาแฟดำที่เธอสั่งนะ

แต่เหมือนลูกค้าจะชอบรสชาติของเธอมากกว่านะ

นี่ทันจิโร่

เธอน่ะมีอะไรที่อยากจะพูดออกมารึเปล่า

หึหึ เธอนะเป็นคนที่มักจะร่าเริงอยู่ตลอดเวลา

เวลาเศร้าจึงดูออกได้ง่ายยังไงล่ะ

ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ

เธอน่ะเป็นพี่ชายที่ดีคนหนึ่งเลยล่ะ

ทะเลาะกันสินะ

แต่ดูจากสภาพของเธอตอนนี้แล้วคงไม่ใช่เรื่องที่จะให้อภัยกันง่ายๆสินะ

นี่ทันจิโร่

จำคำของฉันไว้นะ

ชีวิตของมนุษย์ทุกคนต่างมีทั้งความสุข ความเศร้า ความสิ้นหวัง

แต่ถ้าตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดถ้าจิตใจของเรา

ยังคิดที่จะสู้ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นอุปสรรคใดเราก็จะผ่านมันไปได้

จำคำนี้ให้ขึ้นใจนะทันจิโร่

รับนี่ไปสิ

เงินเดือนครั้งก่อนของเธอน่ะ

ได้สิ

ไม่เป็นไรหรอกเก็บเงินส่วนนั้นไว้เถอะ

ว่างๆก็แวะมาได้ทุกเมื่อนะ