email-icon Twitter-icon

เวย์เนอร์ . . ไม่ใช่คนอ่อนโยน จิลล์ . . ไม่ใช่คนเจ้าน้ำตา วิธีรักของไฟกับไฟ ถ้าอ่านเรียบร้อยแล้ว ช่วยกดไลค์ กดติดตาม กดแชร์นิยาย ให้เราด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :)

50% - CHAPTER 3 สัญญาครอบครัว

ชื่อตอน : 50% - CHAPTER 3 สัญญาครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 125

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2564 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
50% - CHAPTER 3 สัญญาครอบครัว
แบบอักษร

 

- 50% - 

 

CHAPTER 3 

สัญญากับครอบครัว 

 

 

- JILLVANI - 

12 : 17 AM At Weth’s Mansion 

( บ้านเล็กของเวย์เนอร์ ) 

  

         “ ( จุ๊บ ) . . . ฉัน . . ฉันไม่อยากหยุดเลยให้ตายเถอะ ” ระหว่างที่ผมกำลังเคลิ้มไปกับอารมณ์ร้อนแรงจากเราทั้งคู่ที่สร้างมันมาด้วยกันก่อนหน้านี้ ทว่าอยู่ๆ คนที่กำลังคร่อมกอดจูบผมไม่ห่างก็ผละจูบออก ก่อนจะกดจูบย้ำลงบนซอกคอผม และพูดประโยคที่ผมยังไม่อยากได้ยินออกมา 

 

         “ อืออ ~ ไม่จำเป็นต้องหยุดนี่ครับ ( จุ๊บ จุ๊บ ) ไม่หยุดนะครับ . . นะ ” ผมยอมรับว่า ผมยังอยู่ในภาวะอารมณ์ร้อนแรงแบบนี้ครั้งแรกในชีวิต ผมรู้ตัวว่า ตัวเองกำลังเป็นคนอีกคนที่ผมเองก็เพิ่งรู้ว่าเป็นได้ ผมยกมือทั้งสองข้างกอดคอเขาเอาไว้พร้อมทั้งพลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมบนตัวเขาไว้ก่อนจะโน้มตัวลงนอนทับช่วงบนเขาไว้ เพื่อกดจูบและขอเขาออกไปอย่างไม่กลัวอายหากนึกย้อนกลับมา 

 

         “ หึ ( จุ๊บ ) อย่าเพิ่งง่ายตอนนี้คนสวย . . มา ลุกได้แล้ว บ้านกำลังจะมีแขกสำคัญ และเราไม่ร่วมโต๊ะไม่ได้ด้วยสิคนสวย ” คนใต้ร่างกดจูบมาหา และพลิกตัวผมลง ก่อนหน้านี้เขาถอดชุดคลุมกำมะหยี่เนื้อหนานิ่มสีน้ำเงินเข้มบนตัวผมให้ด้านหน้าแหวกออกอย่างล่อแหลม ในตอนนี้กลับเป็นคนกำชับชุดเดิมบนตัวผมให้กลับมาแน่นมิดชิดอย่างใจแข็ง ก่อนจะพลิกกลับให้ผมนอนราบแล้วเขาก็ลุกยืนแล้ว เพื่อจะดึงให้ผมลุกยืนตาม 

 

เขาทำอย่างนี้ได้ยังไงเนี่ย ! ทั้งที่ภายใต้ชุดคลุมชุดนี้ . . ผมไม่มีแม้กระทั่งชั้นในสักชิ้นเดียว ! 

 

         “ งื้อออ ~ คุณจะหยุดจริงๆ เหรอครับ ผมตั้งใจง่ายให้คุณเลยนะ . . อีกอย่างคุณก็ . . . แล้วด้วย ” ผมยังไม่ยอมลุกนั่งหรือยืนอะไรทั้งนั้น ผมแค่นอนนวยอยู่กับเตียง และยกมือจับอ้อนเขาเอาไว้ อีกอย่างผมก็เห็นชัดเจนว่าเขากำลังรู้สึกอะไรอยู่ หน้าผมถึงร้อนไปหมดตอนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็อยากอ้อนให้เขามากอดผมต่ออีกอยู่ดี 

 

         พอลองคิดอีกที . . ตอนนี้ผมทำตัวง่ายเกินไปรึเปล่านะ แต่ว่าผมอยากอยู่ใกล้เขา ผมก็ต้องพูดตามความจริงมันถูกต้องที่สุดแล้ว  

 

“ ใช่ ฉันโคตรอยากฟัคเธอจนปวดไปหมดแล้ว แต่ฉันก็จะหยุดจริงเหมือนกัน . . หึ หมาน้อยใจง่ายลุกมาไปแต่งตัวแต่งหน้าได้แล้ว ” เขายักยิ้มนิดหน่อยก่อนจะยอมรับออกมาอย่างไม่อายปากว่าเขารู้สึกอะไร และเขายังคงดึงมือผมให้ลุกยืนตาม แต่ผมไม่ต้องการตอนนี้ ! 

 

“ โงยย ! ต่อไปผมจะไม่ง่ายให้คุณแล้ว ข้อหาทำผมอายแบบนี้ ” ผมดึงมือกลับก่อนจะหันพลิกตัวคว่ำหน้าลงหันหลังให้เขาทันที เพราะเขากำลังขัดใจผม . . และทำให้ผมรู้สึกอายขึ้นมาหน่อยแล้วที่โดนปฏิเสธเรื่องที่เหมือนว่าเขาต้องการมาตลอด 

 

“ อย่าโกรธสิคนสวย . . ( จุ๊บ ) นุ่มนิ่มดีชะมัด หึ ” ผมได้ยินเสียงเขาพูดมาก่อนที่เตียงจะยวบลงเพราะน้ำหนักตัวของเขาที่นั่งลงมาด้านหลังผม แน่นอนเขามันคนบ้ากาม ! 

 

“ โงย ! อย่านะ ! อ๊ะ ! อย่ามาลวนลามผมนะ ! คนเถื่อน ! ” เพราะทันทีที่เขานั่งลงบนเตียง มือหนาของเขาก็จับคลึงสะโพกผมก่อนจะนอนกลับประกบด้านหลังผมมาอีกครั้ง ทำให้ผมดิ้นจากเขายากกว่าเดิม แต่ก็นั่นล่ะ ผมไม่ได้อยากห่างจากเขาจริงๆ เลยทำแค่พูดไปอย่างนั้นเอง 

  

หมับ ~ 

  

“ พี่ไม่ใช่คนเถื่อน ( จุ๊บ ) อย่างอนพี่เลยนะครับคนสวย ” พอเขากอดผมได้สนิทตัว ปากหยักของเขาก็กดมาบนหัวผมอีกครั้ง ก่อนจะพูดสุภาพออกมาจนผมไม่อยากจะเชื่อว่า คำพูดพวกนี้เป็นของเขาจริง 

 

“ พูดเพราะผมก็ไม่หายหรอก เพราะมันไม่ใช่คุณ ” แน่นอนเมื่อผมกำลังไม่พอใจที่เขากล้าขัดใจผม ผมก็พร้อมที่จะพูดขัดประโยคเขาออกไปทันทีเลยเหมือนกัน 

 

“ ขอโทษ แต่ตอนนี้ไม่ได้ เวลาที่เรามีมันยังไม่เหมาะสม . . . หึหึ เธองอนฉันเรื่องนี้ได้ยังไงกัน คนบ้ากามอย่างฉันไม่ใช่รึไงที่ต้องโกรธเธอเรื่องทำนองนี้ ( จุ๊บ ) ” น้ำเสียงเขาอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ แต่ด้วยประโยคถามอย่างแปลกใจในพฤติกรรมของผมที่เขาน่าจะไม่ได้คิดไว้ก่อนมีให้เขาเห็นก็ทำเอาผมชะงักไปเหมือนกัน 

 

“ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ” เขากอดผมจากด้านหลังเอาไว้แนบอกเงียบไปเพราะอะไรผมไม่รู้ แต่ที่ผมเงียบ . . เพราะผมแปลกใจในพฤติกรรมใหม่ของผมอย่างจริงจัง 

 

ตั้งแต่เกิดมา . . ผมไม่เคยต้องการใครในรูปแบบนี้มาก่อน ถึงขั้นให้ท่าแบบนี้ยิ่งแล้วเข้าไปใหญ่ . . แค่จูบของผมที่มีเขาเป็นคนแรกยังทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้ แล้วถ้า . . . เขาทำมากกว่านี้ล่ะ ผมคงสามารถเปลี่ยนเป็นคนบ้าได้เพราะเขาแน่นอน 

 

ผู้ชายที่ชื่อว่า เวย์เนอร์ คนนี้ . . เขาเป็นผู้ชายอันตรายต่อใจ ต่อร่างกายของผมชะมัด 

 

ผมไม่รู้ . . ไม่รู้ว่าทำไมผมอยากใกล้ อยากให้คุณทำ . . เอ่ออ ผมหมายถึง พอผมจูบคุณเมื่อกี้ ผมก็รู้สึกว่า ผมไม่อยากให้คุณห่างออกไปไหน . . ผมอยากให้คุณจูบ ให้คุณกอด และ อยู่แบบนี้ ผมรู้นะครับว่ามันเร็วเกินไปมากๆ แต่ผม . . ผมหาเหตุผลที่ต้องยั้งตัวยั้งใจไม่เจอเลยนี่ครับ ” พอพยายามคิดในหัวไปมาคำตอบผมมันก็เท่าที่บอกเขาออกไปเท่านี้ ผมกอดแขนข้างนึงของเขาที่ใช้กอดผมมาจากด้านหลังเอาไว้แน่นด้วยความรู้สึกแปลกไปหมด . . ผมกำลังเป็นอีกคน แต่ก็เป็นทางที่ดีขึ้น . . ล่ะมั้ง? 

 

ตอนนี้ผมไม่รู้ . . . ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร 

 

ทั้งที่ความจริงแล้ว ผมเป็นคนต้องการเหตุผล หรือ เมื่อต้องลงมือทำอะไรใหม่ ผมมักต้องรู้เหตุ รู้ผลก่อนเสมอถึงจะเอาตัวเองเข้าไปในเรื่องนั้น แต่กับผู้ชายคนนี้ . . . สมองผมมันว่างเปล่า ประมวลผลอะไรออกมาก็เหมือนจะใช้เป็นข้อมูลไม่ได้เลย แต่ใจผมมันกลับ . . เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาทุกครั้งที่ได้รู้จักเขามากขึ้นเรื่อยๆ แค่เขายอมยืนใช้ไดร์เป่าผมให้แห้ง หรือ แค่ออกไปหาซื้อครีมบำรุงให้ . . ใจผมมันก็แทบทะลุ 

 

“ หึหึ เธอกำลังติดฉันซะแล้วสิ และดูเหมือนฉันจะเจอคนที่แม่เคยบอกไว้แล้วจริงๆ ( จุ๊บ ) ” ทว่าคนที่อยู่ด้านหลังผมกลับตอบออกมาอย่างอารมณ์ดีซะอย่างนั้น แต่ไม่รู้สิ ผมรู้สึกชอบที่เขาจุ๊บ เขากอดผมอยู่ตอนนี้มากเลย และเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วด้วย 

 

“ คนที่คุณแม่หมายถึงคือแบบไหนเหรอครับ ? ” ผมถามคำถามกลับไปทันทีเมื่อเขาพูดจบ คนที่คุณแม่ของเขาพูดถึงจะเหมือนผมรึเปล่านะ 

 

คนที่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เหตุผลว่าทำไมฉันถึงอยากเห็นอยู่ในสายตาตลอด อยากทำให้ยิ้ม อยากง้อให้หายโกรธ ไม่ว่าจะทำอะไรก็น่ามอง และอยากปกป้องอยู่ตลอดเวลา . . สงสัยจะเป็นเธอซะแล้วล่ะมั้ง ” คนด้านหลังผมเขาพูดขณะที่กอดผมเอาไว้ มือข้างที่ผมกอดอยู่เขาก็ขยับขึ้นลงเบาที่หน้าอกผม 

 

“ ห้ามสงสัย ! สงสัยไม่ได้แล้ว ผมไม่ให้คุณสงสัย . . คนที่คุณไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลว่าทำไมมากมายแบบนั้นจะต้องเป็นผมเท่านั้น ” แต่พอเขาพูดเหมือนยังไม่แน่ใจว่าคนที่มีความหมายดีแบบที่คุณแม่เขาเคยพูดไว้จะเป็นผมรึเปล่า ผมถึงรีบดิ้นหันตัวกลับไปมองหน้าพร้อมออกปากกับเขาทันทีว่า คนในความหมายนั้นคือผมเอง ! เพราะถ้าเขากล้าให้คนอื่นมาเป็น ผมได้ลงมือทำร้ายเขาแน่ ! 

 

“ รับบทเจ้าหญิงเอาแต่ใจเหรอเรา . . หึ ลุกดีกว่ามา เธอแต่งตัวแต่งหน้าตอนนี้ยังทันเวลา แม่ฉันเตรียมของที่เธอจำเป็นต้องใช้มาให้แล้วในห้องแต่งตัว ” คุณเวย์ของผมเขายิ้มรับผมทันทีที่ผมสั่งเขาด้วยเสียงไม่พอใจแบบนั้น เขายกมือมาวางบนแก้มผมก่อนจะใช้นิ้วโป้งไล้บนริมฝีปากผมก่อนจะลุกนั่งอีกครั้ง 

 

“ ไม่อยากแต่ง ” แน่นอนผมไม่ได้ทำตาม ผมยังคงนอนมองหน้าเขาอย่างต้องการดื้อแพ่งกับเขาอีกสักหน่อย 

 

“ อย่างนั้นก็ตามใจ แต่ถ้าฉันจะไปหาคะ . . ” 

  

ตุบ ! 

  

         “ อยากมีปัญหาใช่มั้ยหา ?! . . โงย ! ผมไม่พอใจคุณ และมากๆ ด้วย รู้เอาไว้เลยนะ ! ” แต่พอประโยคที่เขาไม่ทันพูดจบ แต่ผมก็เดาได้ไม่ยาก เขาคงต้องพูดแน่ว่าจะไปหาคนใหม่ เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เคยพูดมา ผมไม่สนใจว่าเขาจะพูดหยอกหรืออะไร แต่ที่แน่นอนคือผมเหวี่ยงหมอนใบโตไปโดนเขาเต็มๆ ก่อนจะรีบว่าและหนีเข้าห้องแต่งตัวใหญ่ของเขามาทันที 

  

ปึง !! 

  

         “ เร็วเข้าล่ะคนสวย ” 

 

         “ หมั่นไส้ ! เงียบไปเลยนะ ! ” พอผมเข้ามาห้องแต่งตัวที่เห็นแล้วว่าจริงอย่างเขาบอกไว้ คือ กล่องเสื้อผ้า ชุดเครื่องสำอางพื้นฐานที่ผมใช้ แม้ยี่ห้อจะตรงบ้างไม่ตรงบ้าง แต่ก็ถือว่าครบพร้อมมากพอให้ผมดูดีเหมือนทุกวันปกติที่ผมแต่งให้ตัวเอง . . ผมไม่อายที่จะแต่งหน้า เพราะผมก็แค่แต่งหน้าตามแบบฉบับปกติของผู้ชายทั่วไป 

 

         “ ทะ . . ทำไมมันเยอะแบบนี้นะ O///O?! ” แต่เมื่อสำรวจของใช้ เสื้อผ้าว่าครบแล้วตามต้องการ และสายตาผมก็เริ่มเห็นเงาสะท้อนของตัวผมเองในห้องแต่งตัวที่มีอยู่เต็มห้อง เนื่องจากเจ้าของห้องใช้กระจกเป็นประตูตู้เสื้อผ้ามากมายของเขา 

 

เขาบ้าไปแล้ว ! รอยแดงจากรอยจูบของเขา คนบ้านั่น . . เต็มคอ เต็มหน้าอกผมไปหมดเลย !!! 

 

         โงยยย ! ทำรอยจูบบนตัวผมขนาดนี้ ทำมาเป็นหวงตัว ไม่ยอมเอ . . . โงย ไม่ยอมทำรัก แต่กลับปฏิเสธผมแบบนั้นได้ยังไง . . คอยดูเถอะ ผมจะยั่วเขาให้ตบะแตกให้ได้ !  

 

 

 

 

* * * * * 50% * * * * * 

หายไปนานมากต้องขอโทษด้วยนะคะ งานประจำช่วงที่ผ่านมาเยอะมากเลยค่ะ จะทยอยมาเร็วกว่านี้นะคะ 

ขอบคุณนะคะที่ยังรอ หวังว่าจะยังมีคนรอนะคะ :) 

ขอซัก 5 COMMENT นะคะ :) 

องศาเหนือ 

ความคิดเห็น