ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3 ช่วยงาน

คำค้น : ทิน , พี่ลม , นิยาย yaoi , นิยาย y , นิยายวาย , ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2559 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 ช่วยงาน
แบบอักษร

3 ช่วยงาน

     หลังจากกลับมาได้หลายวัน ผมด็ยังคงเหนื่อยกับการมีพวกรุ่นพี่มาเวิ่นเว้อตลอด เดี๋ยวนี้พวกพี่มันให้พวกผมมาตึกวิศวะหลังเลิกเรียนทุกวันละ จนบางคนในคณะนี้คงจะจำพวกผมกันได้แล้วแหละ

     แต่วันนี้คงต้องแปลกใจกันหน่อยล่ะ เพราะผมจะไม่ไป

     พี่โยธินพี่รหัสของผมโทรมาบอกให้มาช่วยงานที่ชมรมหน่อย ผมที่เป็นเด็กดีก็ไม่ขัดอะไร และกำลังจะไปเริ่มงานวันนี้นี่แหละ

     เป็นเหมือนงานจัดนิทรรศการเล็ก แต่ต้องใช้เวลาในการจัดสถานที่นานหน่อย เพราะคนของชมรมนี้ค่อนข้างน้อย และเพื่อความเพอร์เฟคอันสมบูรณ์แบบ การรับจัดทำตั้งแต่เนิ่นๆ จึงเป็นเรื่องที่ดีมาก

     และที่วันนี้ผมไม่ไปหาพวกพี่มันผมก็ไม่ได้บอกหรอกนะ บอกแค่ไอ้พัน ไม่รู้มันจะไปตึกวิศวะหรือป่าวนะถ้าผมไม่ได้ไปด้วย แต่พวกพี่มันคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง

      “พี่โย หวัดดีครับ”

      “มาละหรอ พอดีเลย กำลังจะหาคนไปช่วยจัดบอร์ดหน่อย”

      “เดี๋ยวผมไปทำให้ครับ” ผมยิ้มแล้วไปทำงานตามคำสั่ง ที่ผมสุภาพกับพี่โยก็เพราะพี่เขาเป็นคนสุภาพ แถมยังใจดีกับน้องรหัสอย่างผมมากๆ อีก พี่เขาเป็นเหมือนผู้ชายในฝฝันของผู้หญิงหลายๆ คนเลยล่ะ น่าอิจฉาจังแฮะ

     Rrr ~

     โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมสั่นนิดๆ น่าจะเป็นไลน์เข้ามา ผมละจากบอร์ดแล้วเปิดดู

[  SaiLom : มึงอยู่ไหน                                           ]

[                   เลิกรึยัง?                                             ]

[                  ทำไมยังไม่มา                                     ]

     เป็นพี่ลมที่ส่งข้อความมา สงสัยไอ้พันไม่ได้ไปแหงๆ

[                               ผมอยู่ช่วยงานที่ชมรม : TIN ]

[  SaiLom : แล้วมึงจะเลิกกี่โมง                           ]

[                                         คงเลิกเย็นน่ะพี่ : TIN   ]

[                                           คงไม่ได้ไปนะ            ]

     ผมดับหน้าจอเตรียมจะเก็บแต่พี่มันส่งข้อความมารัวๆ

[  SaiLom : มึงอยู่ไหน                                           ]

[                  เดี๋ยวกูไปรอ                                       ]

     ห้ะ? จะมารอผมเนี่ยนะ?

[                                          ไม่ต้องหรอกพี่ : TIN   ]

[                                                 ผมเลิกเย็น           ]

      “เห้ย! ไอ้น้องคนนั้นน่ะ อย่ามัวแต่เล่นโทรศัพท์ รีบๆ ทำงานเข้า!” ผมสะดุ้ง มีรุ่นพี่คนหนึ่งผ่านมาเห็นพอดี ผมรีบขอโทษแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง

     โทรศัพท์ผมยังสั่นรัวๆ ไลน์ยังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แต่ผมด็ไม่ได้สนใจ คงเป็นพี่ลมมันโวยวายใส่มาอ่ะ แต่ก็บอกไปแล้วนี่ว่าไม่ต้องรอน่ะ

      “ทิน ไปช่วยพี่จุดซุ้มหน่อยสิ”

      “ครับ” ผมละจากงานเก่าแล้วเดินตามพี่โยธินไป

      “น้องทิน มีเพื่อนมาหาน่ะ” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินยิ้มแย้มมาบอกผม

      “เพื่อน?” ไอ้พันหรอ? มันจะมาทำไมอ่ะ?

     ผมออกไปหน้าอาหาร มองคนที่มาหาผมถึงกับตกใจ?

      “พี่ลม!

      “เออ กูเอง”

      “พี่มาทำไมเนี่ย ผมทำงานอยู่นะ”

      “ก็กูบอกว่าจะรอมึงไง ไลน์ไปก็ไม่ตอบนะมึงน่ะ”

      “ก็บอกว่าไม่ต้องมา...”

      “เออ! กูก็มาแล้วเนี่ย จะบ่นทำไมวะ”

     แล้วใครให้พี่มาโว้ยยยย

      “แล้วพี่รู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่?”

      “ไลน์ไปถามไอ้พันไง มันก็ไม่มา เห็นบอกจะไปหาสาวอะไรของมันมั้ง”

      “มันเนี่ยนะ?”

     ไอ้พันไปมีสาวที่ไหนวะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

      “เห้ยไอ้น้อง! มาช่วยทำงานได้แล้วเห้ยยยย” ตายละหว่า พี่ประธานมาตามแล้วไง

      “ครับๆ! ผมไปละ อาจจะเลิกเย็นด้วยพี่จะกลับไปก่อนก็ได้นะ”

      “กูบอกว่าจะรอก็คือรอไง” พี่มันยังยืนยันคำเดิม ผมถอนหายใจให้กับความดื้อของพี่เลย

      “ตามใจพี่ละกัน”

     ในเมื่ออยากจะรอก็รอไป แล้วอย่าให้ได้ยินว่าบ่นนะ...

     ผมวิ่งไปช่วยงานกับพี่โยธินต่อ “เพื่อนหรอ?”

      “เอ่อ.. คงงั้นครับ แหะๆ” ผมตอบกำกวม

     จะว่าเพื่อนก็เกือบใช่ แต่ไปทางรุ่นพี่ซะมากกว่า แต่ก็ไม่ได้เคารพเป็นรุ่นพี่จริงจัง เป็นเหมือนๆ คนที่รู้จักกันแต่ก็สนิทเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป...

     งงไหม? ...ผมก็งง? เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ คิดไปก็ปวดหัว

      “อ๋อ..” พี่โยพยักหน้ารับแล้วสั่งงานผม “งั้นทินมาช่วยส่งของให้พี่หน่อยมา”

      “ครับ”

 

     วันนี้จะเรียกว่าเลิกเกือบดึกเลยก็ว่าได้ เลิกเกือบหนึ่งทุ่มได้ แทบโรยเลยผม พี่ประธานเขาก็บอกนะที่ให้ทำกันจนดึกกจนดื่นนี่ก็เพราะจะได้เสร็จทันวันงาน เห็นเหตุผลแล้วผมก็หายเหนื่อย ไอ้ผมก็ไม่คิดติดขัดอะไรในชีวิตประจำวันหรอก แต่ถ้าไม่ติดว่ามีคนรออยู่ ผมก็คงไม่คิดกระวนกระวายแบบนี้หรอก

      “แฮ่กๆ รอนานไหมพี่” เห็นสีหน้าหงิกๆ ของพี่มันแต่ไกลเลยทำให้ผมรีบวิ่งไปหาพี่ลมที่นั่งรออยู่โต๊ะหินหลังอาคาร

      “นานโครต! นี่มึงกะจะนอนค้างที่นี่เลยใช่ไหม”

      “แล้วจะรอผมทำไมเล่า”

     รอแล้วบ่นเนี่ยรอทำไม ใครใช้ให้พี่รอละโว้ยยยย

      “ก็ตอนแรกกูกะจะให้มึงไปช่วยเลือกหนังสือหน่อย”

      “หนังสือ”

     หนังสืออะไร?

      “อื้ม แต่มึงก็เลิกซะดึกเชียว”

      “หนัง...”

      “แต่ช่างมันเถอะ ไว้ไปวันหลังก็ได้” พี่ลมตัดบทคำถามผม “แล้วมึงกลับยังไงอ่ะ”

      “ก็... กลับปกติแหละ” แต่ไม่เคยกลับตอนนี้แหะ ไม่รู้รถเมล์จะยังมีอยู่ป่าว

      “ดึกแล้วมึงจะกลับยังไง เดี๋ยวกูไปส่ง” พี่มันอาสาแกมบังคับยังไงไม่รู้

      “มะ ไม่ตะ...”

      “ไม่อะไร กูอุตสาห์อยู่รอจนดึกละ แค่ไปส่งมึงแปบเดียวมันก็คงไม่ดึกไปกว่านี้หรอก” พี่มันเล่นบ่นยาวจนไม่รู้จะซึ้งหรือจะรู้สึกผิดดีเนี่ย

     แต่ไม่! ครั้งนี้ผมไม่ผิดสักหน่อย พี่มันอยากรอเองนี่หว่า...

      “แต่ไม่ตะ”

      “ไปเหอะน่า!” พี่มันสั่งแล้วเดินนำหน้าไป ผมยืนไหล่ตกมองคนตรงหน้า

     เหอะน่า... ขัดใจพี่ลมได้ซะที่ไหนล่ะ ไอ้ทินเอ้ย...

 

      “แล้วพรุ่งนี้มาทำงานอีกป้ะ” พี่ลมถามก่อนผมจะลงจากรถ

      “อื้อ ทำอีกสองวัน”

      “งั้นมึงก็ต้องเลิกดึกทุกวันเลยอ่ะดิ!?” พี่มันทำเสียงตกใจ ผมนี่แทบผงะ พี่มันจะตกใจทำไม

      “แค่สองวันพี่ไม่ใช่ทุกวัน”

      “เฮ้อออ นี่กูต้องไปนั่งรอมึงอีกแล้วหรอเนี่ย...”

      “หือ? พี่จะมาอีกหรอ?”

      “ก็...” พี่มันอ้ำอึ้งจนผมขมวดคิ้ว

      “พี่จะมาทำไม พี่ก็เห็นว่าผมเลิกดึกแล้วจะไปทำไมอีก เดี๋ยวเสร็จสองวันผมก็ไปหาที่ตึกวิศวะแล้ว...”

      “ก็กูจะไปอ่ะ มึงมีปัญหารึไงวะ”

      “อะ...”

      “ไม่รู้แหละ กูจะไป มึงมาต้องพูดเลย แล้วอย่าให้กูรอนานล่ะ ลงไปเลยไป” ผมก็อ้าปากจะโต้แต่พี่มันจัดมาชุดใหญ่ไล่ผมอีก ไหงมาโกรธผมซะงั้น

     โอ้ย มึน

      “ทิน”

      “คะ ครับ”

      “นั่นเพื่อนทินใช่ไหม” พี่โยธินถามผมที่กำลังแบกลังของ

     พอหันตามไปก็เห็น... พี่ลมคนเดิม

     มาจริงๆ ด้วยแหะ

      “อ่าครับ”

      “คนเดียวกับเมื่อวานใช่ไหม”

      “ใช่ครับ” ผมพยักหน้า

      “อืม อ่า ไปเถอะๆ ท่าจะหนัก” พี่โยปัดบอกที่เห็นผมยืนถือของอยู่นาน และผมก็ทำงานต่อไป

 

      “อ้าว มาละหรอ” พี่ลมเงยหน้าจากการเล่นโทรศัพท์รอผมแล้วเก็บมันเข้าไป ผมเห็นแล้วอยากเปะปาก

      “ไม่เบื่อรึไงมานั่งรอผมเนี่ย” มันคาใจผมอยู่ในอกจนต้องถาม

      “ไม่น่าถามเลย ก็นั่งรอมึงตั้งหลายชั่วโมงนะ” คำตอบของพี่มันทำเอาผมอารมณ์เสีย และด้วยความรู้สึกนี้มันทำให้ผมต้องเดินหน้าขี้หน้าพี่มัน

     ถ้าเบื่อแล้วจะมาทำไมวะ

      “เห้ย! มึงจะไปไหน!” พี่ลมมันวิ่งตาม ผมก็เดินหนีไม่พูดไม่ฟังพี่มัน

     หมับ! พี่มันฉุดแขนรั้งผม

      “มึงเดินหนีกูทำไมเนี่ย!” ผมก้มหน้าพยายามหายใจเข้าออกฟุดฟิดระงับอารมณ์ ไม่ยอมพูดยอมจาอะไรกับพี่มันทั้งนั้น เพราะตอนนี้ผมอาจจะพูดอะไรไม่เข้าหูพี่มันแน่ๆ

      “...”

      “มึงเป็นเป็นอะไร”

     ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน...

     เพราะอะไรที่ผมต้องหัวเสียกับคำตอบของพี่มัน...

     เพราะอะไรที่พี่มันพูดเหมือนกับฝืนทำ...

     เพราะอะไรที่พี่มันต้องมาทำอะไรแบบนี้...

     และเพราะอะไรที่หัวใจผมรู้สึกเหมือนถูกบีบ...

      “......”

      “ไอ้ทิน”

      “ก็พี่นั่นแหละ!

      “ห้ะ?”

      “ถ้าพี่ไม่อยากมาแล้วจะพี่จะมาทำไมวะ!” ผมเผลอทั้งขึ้นเสียงทั้งพูดหยาบ มันมักจะเป็นแบบนี้เวลาที่ผมโกรธ

      “กูไม่ได้บอกว่าไม่ได้อยากมาสักหน่อย”

      “ก็พี่บอกว่าเบื่อ...”

      “มึงโกรธกูเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?” พี่มันยืนกอดอกเค้น

     นั่นสิ... ทำไมผมต้องโกรธพี่มันด้วย แล้วทำไม ทำไมตามันร้อนๆ

      “กูยังไม่ได้พูดว่าเบื่อเลย และกูก็ไม่ได้ไม่อยากมาด้วย”

      “ก็พี่ฝืนทำ...”

      “กูไม่ได้ฝืนทำ! กูเต็มใจมาต่างหาก มึงจะคิดมากทำไม” พี่มันพูดดักจนผมสะอึก

     ในใจเหมือนถูกคลายออก...

      “พี่หมายความว่ายังไง”

      “กูเป็นคนอยากมาเองมึงก็รู้ ขนาดมึงห้ามกูก็ยังมา แล้วมึงจะมางอนว่ากูฝีนอะไร”

      “มะ ไม่ได้งอน!” ผมเงยหน้าปะทะปฏิเสธ

      “ไม่ได้งอนแล้วจะเดินหนีกูทำไม แถมยังทำตัวงอแงด้วย”

     เออ หลักฐานเต็มที่เถียงไม่ออกเลย

      “ผมเปล่า...”

      “แหนะ ยังจะเปล่าอีก ไอ้ขี้แงเอ้ย”

     ฮึ่ยยยยย พี่มันล้อผม ไม่น่าเสียท่าเลยยยย

      “เดี๋ยวเถอะ”

      “ทำไม? มึงจะทำอะไรกูววววว ฮ่าๆๆๆ” พี่มันหัวเราะเยาะแถมยังขยี้หัวผมเล่นอีก

      “อื้อ! อย่า...”

      “เลิกงอแงได้แล้วน่า เดี๋ยวกูไปส่ง” พี่ลมส่งยิ้มที่ชอบทำเป็นประจำมาจนผมเบะปาก

     แพ้รอยยิ้มพี่ลมทุกทีเลย...

     ให้มันได้อย่านี้สิ ไอ้ทินเอ้ยยยย

     อารมณ์ที่ขุ่นมัวในตอนแรกเริ่มจางลง พอรู้ว่าพี่มันไม่ได้เบื่อหรือฝืนใจจะมาทำอะไรแบบนี้ผมก็โล่งอก นึกว่าพี่มันต้องมาเหนื่อยทำอะไรที่ไม่เต็มใจเพื่อผม แต่ที่บอกว่าเต็มใจนั่น...

     เต็มใจอะไร? ทำไมพี่ถึงอยากทำแบบนี้นะ...

      “พรุ่งนี้มึงเลิกเหมือนเดิมป่าววะ”

      “อะ เอ่อ ไม่น่าเลิกดึกหรอก คงได้กลับเร็วแล้วละ” ผมที่คิดอะไรอยู่ก่อนหน้านี้ต้องหยุดคิดมาตอบพี่ลม

      “งั้นพรุ่งนี้มึงก็ไปกับกูได้แล้วสินะ”

      “หืม?”

      “อ้าว ทำเป็นลืมนะมึง กูชวนไปห้างอยู่เมื่อวานนี้ไง จำไม่ได้หรอ” พี่มันพูดฉุดผมนึกขึ้นคิดขึ้นได้

      “อ๋อ ใช่ที่ให้ไปช่วยเลือกซื้อหนังสืออะไรใช่ไหม?”

      “อะ เออ ใช่ๆๆ” พี่มันเลิกลัก “งั้นพรุ่งนี้มึงไปกับกูนะ”

      “อื้อ” พยักหน้า พี่ลมขับมาส่งผมถึงหอพอดี

     พี่มันขับรถออกไปแล้ว เห็นรถแล่นออกไปผมก็ดันนึกอะไรได้

     ลืมถามพี่ลม ว่าทำไมถึงอยากมาส่งเรานัก เหตุผลอะไรที่พี่มันต้องทำอย่างนี้...

     หรือเพราะ... พี่มันอยากมาส่งเราจริงๆ หรอ

     ไม่มั้ง ไม่มีทาง...

     ช่างเถอะ! พี่ลมก็ขึ้นๆ ลงๆ อย่างนี้แหละ ชอบสั่งนู่นสั่งนี่ ชอบทำอะไรตามใจตัวเองอยู่แล้วนี่ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีเหตุผลอยู่ตลอดนั่นแหละ

     พอๆๆๆ ขึ้นห้องไปอาบน้ำดีกว่าเรา ไม่อยากคิดมากล่ะ

 

2BeCon

ความคิดเห็น