ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.6

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.6
แบบอักษร

D.O.6 

เมื่อชงกาแฟให้ชายหนุ่มเสร็จมือบางก็ยกแก้วกาแฟเดินตรงไปยังห้องทำงานของภาคินอย่างระมัดระวัง มือเล็กเคาะประตูก่อนเบาๆ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

“เข้ามา”  

เมื่อเสียงเข็มเอ่ยบอกมือบางจึงค่อยๆดันประตูเข้าไป เท้าเล็กก้าวไปยังโต๊ะที่ภาคินนั่งอยู่ มือเล็กค่อยๆวางกาแฟลงอย่างเบามือ 

“กาแฟค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออกไป 

“ขอบคุณ” ร่างสูงที่ตรวจเอกสารอยู่เอ่ยโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองนับดาว  

“ค่ะ”  

เมื่อเห็นว่าเจ้านายเธอไม่ต้องการอะไรแล้วร่างบางจึงหันตัวก้าวออกจากห้องรีบไปจัดการเอกสารที่ภาคินต้องการทันที 

 

11.45 น. 

“เอ้ เขาจะหิวข้าวยังเนี่ย” นับดาวที่ทำงานอยู่พึมพำออกมาเมื่อเห็นว่าเวลาใกล้มื้อเที่ยงแล้ว ไม่รู้ว่าคนข้างในห้องจะหิวข้าวรึยัง เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางจึงลุกขึ้นเพื่อจะเข้าไปถามคนข้างใน 

ยังไม่ทันได้เคาะ ประตูก็ถูกเปิดจากคนข้างในซะก่อน นับดาวตกใจจนร่างบางเซไปปะทะกับอกแกร่ง หัวใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นเมื่อได้กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆของภาคิน 

“อุ้ย ขอโทษค่ะ” เสียงหวานรีบเอ่ยขอโทษ  

มือเล็กพยายามดันตัวเองออกมาแต่ก็ต้องตกใจเมื่อคนตัวโตกลับตวัดเอวบางเข้าชิดร่างหนามากขึ้น ภาคินดันร่างเล็กเข้ามาในห้องมือหนาจัดการปิดประตูห้องลง 

“หึๆ อ่อยหรือไง ถ้าใช่เธอทำสำเร็จ” เสียงเข้มเอ่ยด้วยเสียงเยียด แกล้งเซเข้ามาปะทะกับอกของเขาคงเป็นแผนอ่อยของเจ้าตัวล่ะซิ 

“เอ่อ คุณพูดอะไรคะ” นับดาวถามออกไปอย่างงวยงง ไม่เข้าใจสิ่งที่ภาคินพูด 

“หึๆ”  

ภาคินหัวเราะในคอแกร่งเบาๆ มองร่างเล็กในอ้อมกอดที่ทำหน้าใสซื่อ 

“อย่าพยายามทำตัวใสซื่อเลย”  

“ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูดค่ะ แล้วอีกอย่างกรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ” นับดาวเอ่ยเสียงสั่นด้วยความกลัว ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนถึงเนื้อถึงตัวเธอแบบนี้มาก่อนเลย 

“จะให้ปล่อยจริงๆเหรอ ตั้งใจมาอ่อยซะขนาดนี้” ภาคินเอ่ยยั่ว จ้องปากเล็กที่แดงระเรื่อ ทำไมเขาอยากจะจูบปากเล็กนั่นจังวะ อยากจะรู้ว่าจะหวานแค่ไหน  

“ดิฉันว่าคุณภาคินคงเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะค่ะ” เสียงหวานพยายามอธิบาย 

“หึๆ งั้นเหรอ” 

“อื้ออ”  

เมื่อพูดจบภาคินก็ก้มลงชิมปากเล็กนั่นทันทีโดยที่นับดาวไม่ทันตั้งตัว มือหนารั้งท้ายทอยคนตัวเล็กไว้ ลิ้นหนาดุนดันเข้าไปในโพรงปากเล็ก ดึงดูดลิ้นเล็กไปมาอย่างช่ำชอง คนตัวเล็กจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ ไม่จริงน่าคงไม่ใช่จูบแรกหรอกมั้ง ภาคินคิด 

เมื่อเห็นว่านับดาวเริ่มหายใจติดขัดภาคินจึงถอนจูบอย่างอ้อยอิ่งเพื่อให้นับดาวได้หายใจเอาอากาศเข้าไป จากนั้นภาคินก็ก้มลงจูบปากหวานนั่นอีกครั้ง ด้วยความติดใจความหวานที่ได้รับ มือเล็กของนับดาวพยายามจะดันคนตัวโตออกแต่ก็ทำไม่ได้ สมองเธอเริ่มขาวโพลนไปหมด...... 

ภาคินดันร่างเล็กที่เหมือนสติจะไม่อยู่กับตัวชิดกับผนัง มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อทำงานที่เจ้าตัวใส่มาทีละเม็ดจนสุดแถว มาถึงขนาดนี้แล้วเขาห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ 

“อื้ออ”  

เสียงหวานครางออกมาเมื่อมือหนาไล้เข้ามาในเสื้อซับของเธอ และบีบเคล้นอกสวยที่มีบรากันอย่างเบามือ 

“หึๆ”  

ภาคินถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง ตาคมจ้องร่างเล็กด้วยความหื่นกระหาย จากนั้นก็ประกบจูบปากเล็กอีกครั้ง ปากหนาเลื่อนลงมาไซร้คอระหงจูบซับเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมายังเนินอกนุ่มที่โผล่พ้นบราออกมา มือหนาดันบราสวยขึ้นจนเห็นอกอวบสวย ปากร้อนประกบเข้าไปดึงดูดอกนุ่มทันที 

“อื้ออ คุณภาคินปล่อยฉันนะ” ร่างบางเริ่มได้สติอีกครั้งเมื่อภาคินเขาไปดูดดึงหน้าอกเธอ แก้มนวลแดงระเรื่องเมือคิดถึงสิ่งที่เขาทำกับเธอ 

“อื้ออ” เสียงหวานครางอีกครั้งเมื่อคนตัวโตขึ้นมาประกบจูบเธออีกครั้งแต่มือหนายังคงบีบเคล้นอกของเธออยู่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ยทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้ 

ติ๊ด ติ๊ด ๆๆ 

ภาคินจำต้องหยุดการกระทำทั้งหมดเมื่อมือถือของเขาดังขึ้น มือหนาล้วงหยิบมือถือในกางเกงกดรับสายด้วยความหงุดหงิด 

“นี่นายคิน ฉันรอนายนานละนะ” วาคิมเอ่ยว่าน้องชายเมื่อเขารับสาย 

“เดี๋ยวผมรีบไปครับ” เสียงเข้มเอ่ยบอกแล้วกดวางสายทันที ตาคมมองร่างบางที่หันหลังให้เขาด้วยอาการสั่นๆ 

มือเล็กสั่นลนลานติดกระดุมเสื้อด้วยความรีบร้อน แก้มนวลแดงระเรื่อหัวใจเต้นแรงกับเหตุการณ์เมื่อครู่  

“ก่อนออกไปเชคสภาพตัวเองด้วย”  

เสียงเข้มเอ่ยบอกด้วยความดุดันแล้วก้าวออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง นี่ถ้าวาคิมไม่โทรตามเขาไปกินข้าว ทุกอย่างคงจะเลยเถิดไปมากว่านี้ เพราะเขาเองไม่สามารถหยุดตัวเองได้เลยเมื่อสัมผัสร่างนุ่มนิ่มนั้น หึๆทำให้เขาหลงได้ขนาดนี้คงผ่านมาเยอะแล้วซิท่า ภาคินคิด 

ใบหน้าเล็กค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาเมื่อแน่ใจว่าภาคินออกไปแล้ว มือเล็กปาดน้ำตาที่เอ่อออกมาอย่างไม่รู้ตัว แวบหนึ่งเธออยากจะลาออกไปเลย แต่เมื่อคิดว่าจะต้องหาเงินไว้ใช้ แล้วอีกอย่างงานที่เงินดีขนาดนี้ก็หาไม่ได้ง่ายๆ  

นับดาวไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงทำกับเธอแบบนี้ แต่ที่น่าเจ็บใจคือเธอเองก็เผลอไปตอบสนองและใจเต้นแรงกับสัมผัสของเขา ทำไมกันนะเธอถึงใจเต้นแรงกับคนอย่างเขาได้ ทั้งที่พึ่งเจอกันแท้ๆ 

เมื่อสติกลับมาครบแล้วนับดาวรีบไปทำงานที่ภาคินสั่งไว้ต่อโดยไม่กินข้าวเที่ยง แต่กินแค่แซนวิสที่ติดกระเป๋าไว้เท่านั้น ถ้าไม่เสร็จก่อนบ่ายเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เธอไม่ขอเสี่ยงกับคนอย่างภาคินดีกว่า  

“เห้อ เสร็จสักที”  

เสียงหวานเอ่ยออกมา เมื่อดูเวลาแล้วเหลืออีกตั้งสิบนาทีจะถึงบ่ายโมง ร่างบางจึงลุกไปชงโอวัลตินดื่มแก้หิวไปพรางๆก่อน  เมื่อชงเสร็จก็กลับมายังโต๊ะทำงาน ร่างบางตาโตเมื่อเห็นว่าร่างสูงของภาคินกลับมาแล้ว และตอนนี้เขาก็ยืนอยู่ที่โต๊ะของเธอ 

“งานที่สั่งไปเสร็จหรือยัง” เสียงเข้มเอ่ยเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น 

“เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวดิฉันเอาเข้าไปให้ค่ะ” 

“อืม”  

พูดเสร็จภาคินก็เดินเข้าไปยังห้องทำงานทันทีโดยไม่มองร่างบางเลย นับดาวมองตามด้วยความงุนงงที่เขายังคงวางตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เหมือนกับเธอเลยที่เอาแต่ก้มหน้างุดไม่กล้ามองหน้าเขา แต่ก็ดีแล้วแหละที่เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเองก็จะทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นเหมือนกัน 

“สรุปยอดขายย้อนหลังห้าปีของบริษัทค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกพร้อมวางเอกสารไว้บนโต๊ะของภาคิน 

“อืม” เสียงเข้มเอ่ยแค่นั้น แล้วหยิบเอกสารมาอ่านโดยไม่สนใจร่างบางที่เขายังไม่ลืมความหอมหวานจากร่างนุ่มนิ่มนั่นเลย 

เมื่อแน่ใจว่าภาคินไม่ต้องการอะไรแล้วร่างบางรีบก้าวออกจากห้องเขาทันที นับดาวถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อกลับมายังโต๊ะทำงานแล้ว  

 

ภาคินอ่านเอกสารที่ร่างบางเอาเข้ามาให้อย่างละเอียด ร่างสูงยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับงานที่เขามอบให้นับดาว เอกสารที่เธอทำมาถือว่าละเอียด เรียบร้อยเนื้อหาครบตามที่เขาต้องการ  

“แม่ง” เสียงเข้มสบถกับตัวเองเมื่อไม่สามารถลบภาพร่างเล็กที่น่าขย้ำของนับดาวออกไปจากความคิดได้เลย ไหนจะตากลมโตเหมือนกวางน้อยที่แตกตื่นยามเขาสัมผัส แค่เพียงได้สัมผัสทุกส่วน ร่างกายเขาก็ตื่นไปหมดเลย แม่งเอ้ย เขาไม่สามารถลืมได้จริงๆ 

 

*********************** 

มีนักอ่านคนหนึ่งคอมเมนต์ว่า ลุ้นไป....... แจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมันทำให้ไรท์นึกได้ ว่าลืมอัพนิยายหนิหว่า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว