ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มจู่โจมเหยื่อ

ชื่อตอน : เริ่มจู่โจมเหยื่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 209

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2564 16:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มจู่โจมเหยื่อ
แบบอักษร

“รอนานไหมคะ” สาวสวยในชุดสีแดง เดินถือไวน์ชั้นดีราคาแพงพร้อมกับแก้วสองใบเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งเบียดกับเขา แทบจะนั่งตักกันอยู่รอมร่อ จนเขาต้องขยับเล็กน้อย เพื่อจะได้นั่งให้สบายขึ้น 

“ไม่ครับ”

“นายครับ ผมขอไปนั่งข้างล่างนะครับ” มืดเห็นเค้าลางความพึงพอใจที่เจ้าของร้านมีต่อเจ้านายของตน จึงไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ จึงเลือกที่จะลงไปหาอาหารตาข้างล่างดีกว่า

“เดี๋ยวไอ้มืด” สรัญภพยกมือขึ้นเรียกลูกน้อง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะอีกฝ่ายรีบเดินไปแบบไม่เหลียวหลังด้วยซ้ำ

“ดื่มไวน์กับพีชดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพีชรินให้” พีชญาเอนตัวไปข้างหน้าแอ่นอกเล็กน้อย เพื่อหยิบแก้วและไวน์บนโต๊ะรินแล้วส่งให้เขา

“ของซอร์ค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขารับแก้วไวน์มาถือไว้ แต่ยังไม่ดื่ม จนอีกฝ่ายยกขึ้นเพื่อขอชน เขาถึงยกแก้วขึ้นชนกับเธอ แล้วนำแก้วขึ้นจิบเล็กน้อยเป็นมารยาท

 “ตอนนี้คุณทำงานอะไรหรือคะซอร์” หญิงสาวในชุดแดงชวนคุย

“ทำไร่ไถ่นาทั่วไปนี่แหละครับ” เขาตอบกลัวหัวเราะ ยิ่งเห็นสีหน้าเธอที่เปลี่ยนไปยิ่งอยากจะขำ

“เป็นหนุ่มชาวไร่หรือคะเนี่ย” พีชญาฝืนยิ้มแกล้งพูดแซวเขาเล่น

“ครับ ไม่มีที่เป็นของตัวเองหรอก ช่วยนายแม่เขาทำน่ะ”

“อ้อ อยู่แถวไหนหรือคะ เผื่อพีชอยากไปเที่ยว”

“ไร่สุนทรี แถวปากช่องครับ”

“จริงหรือคะ พีชเคยไปเที่ยวแถวนั้นด้วยนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นไร่ของซอร์” ใบหน้าของพีชญาเปลี่ยนไปอีกครั้ง เมื่อได้ยินชื่อไร่ของเขา เพราะไร่สุนทรีไม่มีใครไม่รู้จัก เนื่องจากเป็นไร่ผักและผลไม้ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆของประเทศเลยก็ว่าได้

“ครับ ของแม่น่ะครับ”

“ซอร์ก็” เธอตีต้นแขนเขาเบาๆอย่างมีจริต “คุณเป็นลูกคนเดียว สุดท้ายแล้วก็เป็นของคุณนั่นแหละค่ะ”

“ครับ” เขารับคำ เพราะไม่อยากจะต่อความยาวกับเธอ เขาอยากนั่งดื่มเงียบๆมองนั่นมองนี่มากกว่าที่จะมานั่งเล่าประวัติส่วนตัว อวดฐานะครอบครัวให้ใครฟังแบบนี้ ให้ตายเถอะ เขาเบื่อเพื่อนเก่าเหลือเกินแล้ว

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ไวน์รสชาติดีถูกเปลี่ยนเป็นเหล้าราคาแพง สาวสวยชุดแดงเดินไปๆมาๆระหว่างโต๊ะของเขากับโต๊ะแขกคนอื่นๆ

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกรึ่มๆเล็กน้อยแล้ว แต่ในขณะเดียวกันกลับรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลา แต่พอมองหากลับไม่พบสายตาของใครมองมาที่เขาซักคน ยกเว้นก็แต่สายตาของหญิงสาวในชุดเสื้อเกาะอกสีดำกับกางเกงยีนขาสั้นสีขาวคนนั้น

สรัญภพกระตุกยิ้มมุมปาก เหมือนราชสีห์เจอเหยื่อที่พึงพอใจ เขาลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาเหยื่อที่หมายตาทันที

“สวัสดีครับคนสวย”

กวินทราทำหน้างง อย่าบอกนะว่าเซนอิจิจำเธอไม่ได้ ให้ตายเถอะ เธอเปลี่ยนไปขนาดนั้นเลยเหรอ จำเธอไม่ได้ใช่ไหม แบบนี้ต้องแกร่งให้สะใจหน่อยแล้ว หน่อยอยู่บริษัทใช้งานเธออย่างกับทาส วันนี้แหละ จะเป็นวันเอาคืนของเธอ

“สวัสดีค่ะ” กวินทราช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างมีจริตจะก้าน

“มาคนเดียวหรือครับ” เขาถามขึ้นตามประสาเสือที่ต้องเช็คเหยื่อของตัวเองก่อนเขมือบ

“เห็นใครนั่งด้วยไหมละคะ” เธอไม่ตอบคำถาม แต่ถามกลับให้เขาหาคำตอบเอง

“หึหึ ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมละครับ เอ๊ะ! หรือจะย้ายไปนั่งโต๊ะผม น่าจะสะดวกกว่า” เขามองไปยังโต๊ะที่เพิ่งเดินจากมา และเธอก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว