facebook-icon

1like = ล้านกำลังใจ 💗

ชื่อตอน : BAD LOST 2 แนะนำตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2564 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD LOST 2 แนะนำตัว
แบบอักษร

“ไอ้รัม ถ้าเดียร์รู้...”

 

“คนอื่นเดียร์ยังไม่รู้ แล้วมึงคิดว่าคนนี้เดียร์จะรู้เหรอวะ” ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ตลอดเวลาที่สองปีที่เขาคบกับลิเดียร์มาเธอไม่เคยหึงหวงหรืองี่เง่าเลยสักครั้ง เหมือนกับที่เขาก็ไม่เคยแบบนั้นเช่นกัน

 

“เพราะมึงไม่เคยกินผู้หญิงมหาลัยตัวเองอย่างเปิดเผยไง...มึงก็รู้เพื่อนแฟนมึงอยู่ที่นี่เยอะ”

 

“ใครบอกว่ากูจะกินเด็กคนนั้นอย่างเปิดเผย?” รัมหันมองปาร์คด้วยสายตาราบเรียบ ถ้าหากว่าไม่ใช่ลิเดียร์ทุกคนที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยจะรู้ดีว่ามันจะเป็นความลับไปจนวันตายเลยก็ว่าได้

 

“ไอ้รัม...” ปาร์คพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ เขาไม่รู้จะห้ามเพื่อนตัวเองยังไง เมื่อรัมตั้งใจและแน่วแน่ที่จะกินเหยื่ออย่างไอยูโดยไม่ลังเลใจ

 

“มึงชอบเด็กคนนั้น?”

 

“กูไม่ได้ชอบ แต่กูไม่อยากให้มึงทำลายความสดใสของน้อง”

 

“ไม่ได้ชอบก็ดี” รัมทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะหยัดตัวลุกจากโซฟาตัวหรูแล้วเดินตรงหมายจะเข้าไปหาเด็กสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกล แต่ใบหน้าและความน่ารักของเธอโดดเด่นกว่าใครในที่นี้

 

พรึ่บ! ยังไม่ทันที่เขาจะเดินถึงตัวอีกฝ่าย ข้อมือของเขาถูกรั้งไว้ด้วยมือเล็กของหญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีดำที่หน้าอกล้นออกมาจนเกือบทั้งเต้า

 

“สวัสดีค่ะ”

 

“สวัสดีครับ” ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งกลับไป เมื่อหญิงสาวเริ่มเดินเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

 

“ฉันสนใจ...”

 

“ผมก็สนใจคุณเหมือนกัน...” ร่างสูงรั้งเอวคอดเข้ามาใกล้ก่อนจะโน้มกระซิบประชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

“...ผมรัมแล้วคุณ?”

 

“ฟ้าใสค่ะ”

 

“อีกสักพักไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่าไหมครับ” รัมปล่อยมือออกจากเอวคอดก่อนจะถามขึ้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม

 

“ได้ค่ะ แล้วฟ้าจะรอนะคะ” หญิงสาวเลื่อนมือลูบแผงอกแกร่งเบาๆ เธอส่งสายตาอย่างเชิญชวนแล้วจึงหันหลังเดินไปทางห้องน้ำ รัมได้แต่มองตามแผ่นหลังบางไปด้วยความถูกใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเดินเข้ามาหาเหยื่อที่เขาหมายปองต้องแต่แรก

 

“น้องครับ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มทำให้ไอยูหยุดการกระทำของตัวเอง แล้วเงยหน้าเงยอีกฝ่ายท่ามกลางแสงไฟสลัว

 

“คุณลูกค้าต้องการอะไรเหรอคะ” รอยยิ้มหวานบางๆ ที่ปรากฎบนใบหน้าของไอยูทำให้รัมรู้สึกถูกใจเป็นอย่างมาก

 

“โต๊ะนั้นขอเหล้ากับน้ำแข็งเพิ่มครับ”

 

“ได้ค่ะ อีกสักครู่จะเอาไปเสิร์ฟที่โต๊ะนะคะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็หันหลังเตรียมเดินเข้าไปด้านในเพื่อจะเข้าไปเตรียมเครื่องดื่มตามที่ลูกค้าสั่ง

 

“พี่ชื่อรัม...”

 

“คะ?”

 

“พี่ชื่อรัมอยู่ปีสี่ คณะเดียวกับเรา” คนตัวสูงรีบแนะนำตัวเองก่อนที่อีกฝ่ายจะงุนงงไปมากกว่าเดิม

 

“อ่าสวัสดีค่ะ” ไอยูรีบก้มหัวเล็กน้อยทำความเคารพรุ่นพี่หนุ่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานอย่างเป็นมิตร

 

“เราชื่อไอยูใช่ไหม”

 

“ใช่ค่ะ พี่รู้จักฉันด้วยเหรอคะ”

 

“รู้จักสิ” ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มเล็กน้อย เพียงแค่ไอยูได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อนั่น เธอก็แทบจะใจเต้นไม่เป็นส่ำ

 

“ค่ะ...” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าการที่เธอการที่ได้เห็นคนหน้าตาดีในระยะประชิดแบบนี้ มันไม่ค่อยดีต่อหัวใจเธอสักเท่าไหร่

 

“ไปทำงานต่อเถอะ พี่จะรออยู่ที่โต๊ะ...” พูดจบรัมก็หันหลังเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเองทันที โดยที่สายตาของเขายังคงจ้องมองเด็กสาวตลอดเวลา

 

@หลังเลิกงาน

 

“ยูกลับก่อนนะคะพี่คิง” ร่างบางเอ่ยบอกรุ่นพี่หนุ่มหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

“รอก่อนสิ เดี๋ยวพี่ไปส่งขอปิดร้านก่อน”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ หอยูอยู่ใกล้แค่นี้เอง”

 

“แต่มันดึกแล้วมันอันตราย”

 

“ยูอยากเดินลดน้ำหนักด้วย” เธอรู้สึกเกรงใจที่จะต้องให้รุ่นพี่หนุ่มไปส่งบ่อยๆ เกือบทุกวันที่คิงมักจะอาสาไปส่งเธอตลอด

 

“ตัวเล็กเท่ามดยังจะลดน้ำหนักอีก”

 

“แหะๆ” ปากเล็กหัวเราะออกมาแห้งๆ เมื่ออีกฝ่ายส่งเสียงรู้ทันและดุเธอทางสายตา

 

“ถ้ามีอะไรไม่ดีก็โทรมาหาพี่นะ”

 

“ขอบคุณค่าาาา~” ไอยูพูดออกมาพร้อมกับท่าทีสดใส แล้วจึงโบกมือลารุ่นพี่หนุ่มก่อนจะเดินออกมาจากผับ เท้าเล็กเดินมาตามทางเพื่อกลับหอพักของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล ความมืดทำให้เธอต้องรีบจ้ำอ้าวเดินอย่างรวดเร็ว

 

“ไอยู”

 

“พี่รัม...” หญิงสาวชะงักเท้าเดินแล้วหันไปมองด้านข้างที่มีรถยนต์คันหรูเคลื่อนเข้ามาจอด

 

“เดินกลับบ้านเหรอ”

 

“ใช่ค่ะ พอดีหอยู...ขอโทษค่ะ หอฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่” เธอเผลอแทนตัวเองอย่างเคยชิน ปกติเวลาที่เธอพูดกับคนที่โตกว่าเธอมักจะแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นจนติดปาก

 

“แทนตัวเองแบบนั้นน่ารักดี พี่ไม่ถือ...”

 

“...ขึ้นรถมาสิ เดี๋ยวไปส่ง” รัมปลดล็อกรถยนต์คันหรูของตัวเองแล้วเปล่งเสียงนุ่มทุ้มแต่เป็นการออกคำสั่งกลายๆ

 

“ไม่เป็นไรค่ะ หอยูอยู่ใกล้แค่นิดเดียวเอง”

 

“รีบขึ้นมา มันดึกแล้ว”

 

“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับเสียงอ่อนเมื่อได้ยินเสียงเข้มของรัม เธอรีบอ้อมมาอีกฝั่งแล้วเปิดประตูหย่อนตัวนั่งลงบนเบาะหนังราคาแพงของเขาทันที

 

##พี่รัมจะพาน้องไปส่งหรือพาน้องไปทำอะไรคะ!!! แม่ฟรอยด์เกียมไม้เรียวแล้ว 😡

แค่คนละหนึ่งคอมเมนท์ หนึ่งไลค์ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนมากขึ้นนะคะ🙏

**สามารถกด 🌟 ดาวเป็นกำลังใจให้ไรท์ได้นะ ถือว่าเป็นค่าขนม อิอิ 😆

💙💙💙💙💙💙💙💙

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว