ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา3

ชื่อตอน : บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา3

คำค้น : โสน อ้อยควั่น กำนัน จักร จักรธร คณิน แม่กลอง สมุทรสงคราม คุณชาย หม่อมราชวงศ์ ย้อนยุค

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 51

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2564 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา3
แบบอักษร

บทที่ 2 ละครโทรทัศน์กับหนังขายยา3 

 

 

       โทรทัศน์ยังเป็นของหายากและราคาแพง ในคลองบางยี่สน บ้านกำนันเอี่ยมเป็นบ้านแรกที่มีโทรทัศน์ วันแรก ๆ ที่โทรทัศน์ถูกส่งมาถึง กำนันถึงกับต้องเปิดประตูที่ซุ้มเอาไว้ เพราะมีผู้ชมยาวเหยียดจากศาลาชานเรือนไปจนถึงบันไดหน้าบ้าน ลามลงไปตามขั้นบันได ที่ต่างชะเง้อชะแง้ดูละครภาพในโทรทัศน์อย่างสนอกสนใจ เสียแต่ว่า การจะขึ้นไปดูละครที่บ้านกำนันเอี่ยมนั้น จะต้องรอให้เจ้าของบ้านเอาหมาไปผูกไว้เสียก่อน เพราะแกเลี้ยงหมาดุไว้เฝ้าบ้านหลายตัว

 

       บ้านต่อมาที่มีโทรทัศน์ ก็คือบ้านนายวงซึ่งอยู่ทางต้นคลองบางยี่สน กล่าวกันว่า นายวงอิจฉาที่บ้านกำนันเอี่ยมซึ่งเป็นอริกันนั้นมีโทรทัศน์ก่อนใคร นายวงถือว่ายอมเสียหน้าไม่ได้ จึงสั่งซื้อโทรทัศน์บ้าง รอคอยอย่างร้อนใจสักราวเดือนหนึ่ง โทรทัศน์ก็ถูกส่งมาที่บ้านนายวง ผู้ชมจึงถูกเฉลี่ยไป

 

       และล่าสุด ร้านโกเปาซึ่งเป็นเรือแพขายของชำสารพัดก็ซื้อโทรทัศน์ ชาวบ้านเห็นว่า การดูละครที่ร้านโกเปานั้นสะดวกที่สุด เพราะเพียงพายเรือไปจอดที่ท่าน้ำก็สามารถดูละครได้เลย ไม่ต้องขึ้นไปบนบ้านให้รบกวนเจ้าของบ้านและหมาของเจ้าของบ้านแต่อย่างใด เสียแต่ว่า เด็กๆ ที่ติดตามมาดูละครด้วย มักจะร้องงอแงขอซื้อขนมทำให้สิ้นเปลืองสตางค์

 

       ตอนนี้ จึงเหลือเฉพาะคนในครอบครัวและลูกจ้างในบ้านกำนันเอี่ยม ที่มาชมละครร่วมกัน

 

       ละครโทรทัศน์นี้เป็นละครสด คือถ่ายทำและออกอากาศทันที บางครั้งนักแสดงมาสาย ทางช่องก็จะมีโฆษณายาวเหยียดเป็นการคั่นเวลา บทละครที่ต้องพูดกันยาวๆ นักแสดงไม่สามารถจำได้หมด ก็จะมีคนหมอบแอบอยู่ใกล้ๆ เพื่อช่วยบอกบทละคร บางครั้งคนบอกบทก็พูดเสียดังจนเสียงออกอากาศมาด้วยก็มี แต่คนดูก็ดูด้วยความตั้งใจและสนุกสนานเหมือนเดิม ไม่ถือเป็นเรื่องผิดพลาดอะไร

 

       ระหว่างการดูละคร ผู้ชมไม่มีใครพูดคุยกันสักคนเดียว ต่างนั่งกันเงียบกริบ ตั้งใจจดจ่อดูตัวแสดงกันถ้วนหน้า จนกระทั่งตัดเข้าสู่โฆษณานั่นแหละจึงหันมาพูดคุยกันทีหนึ่ง

 

       “พี่โสนรู้ไหม วันพระหน้าจะมีหนังขายยาที่วัดบางยี่สนละ” เจ้าเปียหันมารายงานลูกพี่ด้วยสายตาแวววาว มันชอบติดตามเธอไปดูหนังเพราะเป็นของแปลกใหม่ และโสนก็ใจดี มักจะซื้อขนมเลี้ยงพวกมันด้วย

 

       “หนังขายยาแก้ปวดฟันหรือไง” หัวโจกแกล้งถามเสียงเนือยๆ ทั้งที่ในใจนึกสนุกเช่นกัน

 

       “คราวนี้ขายโอวัลติน” เจ้าจุกลูกคู่เจ้าเปียชิงตอบ คราวนี้เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมเด็กๆ จึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เพราะระหว่างที่หนังถึงฉากสนุก คนฉายหนังซึ่งควบหน้าที่เป็นคนพากย์และคนขายไปพร้อมกัน จะหยุดฉายหนังเพื่อขายเครื่องดื่มจนหมดหม้อเสียก่อน จึงจะยอมฉายต่อไป เจ้าพวกทโมนไม่ค่อยได้กินโอวัลตินบ่อยนัก เพราะเป็นของแพงและสิ้นเปลือง เมื่อพวกมันคิดว่าจะได้มีโอกาสดูหนังฟรีๆ แถมได้กินเครื่องดื่มอร่อยๆ น้ำลายแทบจะหยดอยู่แล้ว

 

       “หนังเรื่องอะไรล่ะ” ลูกพี่แกล้งวางฟอร์มซักไซ้ไปเรื่อยๆ ยั่วลูกน้อง ไม่ยอมตัดสินใจสักที จนลูกน้องชักจะร้อนใจ

 

       “เรื่องเชลยศักดิ์จ้ะ” บรรดาสายสืบหนังขายยาแข่งกันตอบ

 

       “หนังเก่าแล้วนี่ ปีก่อนก็ดูไปแล้วนี่นา”

 

บรรดาลูกน้องส่งเสียงประท้วงกันใหญ่ ราวกับว่าอยากไปดูหนังอย่างที่สุด ต่างจากคราวก่อน ที่มีรถขายยาแก้ปวดฟันมาฉายหนังเรื่องเชลยศักดิ์ของอัศวินภาพยนตร์เรื่องเดียวกันนี้แหละ ทีแรกพวกมันก็เห่ออยากไปดูหนังเช่นปกติ แต่พอรู้ว่าโสนซื้อยาฆ่าแมงกินฟันติดมือกลับมา แถมจับทุกคนมาอุดฟันด้วยสำลีชุบน้ำยาเหม็นๆ นั่น ก็ร้องไห้กันระงมไปทั่วบ้าน หลังจากนั้นก็ขยาดการดูหนังขายยาไปพักหนึ่ง

 

        “ไปสิ” โสนหัวเราะ แล้วตั้งเงื่อนไข “แต่ถ้าใครจะไป ต้องห้ามหยุดเรียน ต้องทำการบ้านให้เสร็จ แล้วก็ไม่ดื้อด้วย”

 

       บรรดาลูกน้องรับคำกันเซ็งแซ่ ก่อนจะเงียบเสียงลงเมื่อโฆษณาถ่านไฟฉายตรากบจบลง และละครเริ่มเล่นอีกครั้ง

 

.......................................................................... 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว