ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ท่องราตรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 169

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2564 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ท่องราตรี
แบบอักษร

“ไอ้พี่ซอร์!” กชนันท์ตะโกนไล่หลังคนทะเล้น “แบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าทิ้ง ไอ้พี่บ้าเอ้ย ใครได้เป็นผัวซวยไปทั้งชาติ”

“คืนนี้นายซอร์จะไปไหนครับ” มืดถามในขณะที่กำลังขับรถกระบะสี่ประตูแบบยกสูงให้คนเป็นนายที่กำลังนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์แบบสมาร์ทโฟนอย่างเมามัน

“ไปเที่ยวดิว่ะ กว่าจะมีโอกาสได้ออกมาท่องราตรีแบบนี้ มันใช่เรื่องง่ายซะที่ไหน” เขาตอบทั้งที่ยังกดเกมในมือ

“ที่ไหนละครับนาย มืดจะได้พาไปถูก”

“เอ๊ะ! ไอ้นี่ ก็ที่เดิมดิว่ะ หรือเอ็งมีที่ใหม่จะพาข้าไป”

“ถ้าเราไปที่เดิมนายแม่ของนายก็จับได้สิครับว่าเราไป อย่าลืมนะครับว่าคุณนายมีสายอยู่ที่ร้านนั้นด้วย” มืดอธิบายขยายความ

“เออว่ะ แล้วเราจะไปไหนกันดีวะมืด” เขาปิดโทรศัพท์แล้วเงยหน้าถามลูกน้องคนสนิทอย่างจริงจัง

“ผมมีร้านใหม่แนะนำ เพิ่งเปิดใหม่เลยนาย หรูหราหมาเห่ามาก รับรองไม่มีสายของนายแม่แน่นอน” มืดนำเสนออย่างภาคภูมิใจ

“แน่ใจนะ”

“100 %”

“โอเค ไปกันเลย”

เมื่อหาร้านที่ต้องการได้แล้ว สองหนุ่มก็มุ่งหน้าไปทันที สรัญภพเปิดมือถือขึ้นอีกครั้ง เพื่อเล่นเกมที่ค้างไว้ต่อ

กวินทรานั่งอยู่หน้ากระจกในห้องพักของโรงแรมสุดหรูที่เจ้านายเป็นคนออกค่าที่พักให้ตลอดการพักร้อนของเธอในครั้งนี้

วันนี้เธอจะออกไปท่องราตรี หลังจากที่ไม่ได้ออกท่องโลกกลางคืนหลายปีติดต่อกัน ตั้งแต่เริ่มทำงานกับคนเคร่งเครียดอย่างเซนอิจิ คืนนี้แหละ เธอจะปลดปล่อยความเครียดให้สุดเหวี่ยงไปเลย

หญิงสาวในชุดเสื้อเกาะอกสีดำ กางเกงยีนขาสั้นสีขาว รองเท้าส้นเข็มสูงเกือบห้านิ้ว ผมยาวหยักศกเล็กน้อยถูกปล่อยให้คลุมไหล่ ริมฝีปากสีแดงเข้ม การแต่งหน้าจัดจ้านจนจำเค้าเดิมเกือบไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าสาวแว่นหนาจะกลายร่างเป็นแม่แมวยั่วสวาทแสนเซ็กซี่ได้ขนาดนี้

“ร้านดีเหมือนกันนะ เอ็งรู้จักได้ยังไงมืด” สรัญภพยืนมองร้านใหญ่โตตรงหน้าอย่างชื่นชม

“ก็ร้านคุณพีช เพื่อนเก่านายไงครับ”

“พีช?” สรัญภพทำหน้างง จำไม่ได้ว่าเขาเคยรู้จักคนชื่อพีชตอนไหน

“เพื่อนเก่านายสมัยเรียนมัธยม คนสวยๆ สวยมากๆ” มืดอธิบายเพิ่มเติมแต่มันก็ไม่ได้ช่วยรื้อฟื้นความทรงจำเขาซักนิด

“ซอร์ นั่น ซอร์ใช่ไหม” สาวสวยในชุดสีแดงสั้นเสมอหูกับรองเท้าส้นสูงเดินออกมาจากภายในร้าน พร้อมกับตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงดังลั่น

สรัญภพยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เพราะเขาจำไม่ได้ซักนิดว่าผู้หญิงสวยๆตรงหน้าคือใครกัน

“เราพีชไง” อีกฝ่ายแนะนำตัวเอง

“พีช?”

“คนนี้อ่ะ” เธอเปิดภาพถ่ายในโทรศัพท์ให้เขาดู ซึ่งเป็นภาพของเธอใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลาย “จำไม่ได้ก็ไม่แปลกเน่อะ”

ใช่! ถ้าเขาจำไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก เพราะเธอในตอนนี้สวยราวกับนางฟ้าจำแลง ส่วนเธอในตอนนั้น ก็นั่นแหละ สวยอยู่ สวยในแบบของเธอ

“ฮ่าๆ จำได้แล้ว พีชนั่นเอง นี่ร้านพีชเหรอ หรูหราดีนะ” เขามองไปยังอาคารทรงแปลกตาตรงหน้าอย่างชื่นชม ในฐานะที่เขาเคยเรียนวิศวกรรมมาก่อน ตอนสมัยปริญญาตรี ร้านของเธอจัดว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่ดูดีมีสไตล์จนต้องชื่นชมคนสร้าง

“ขอบใจจ๊ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ วันนี้อยากกินอะไรตามสบายเลยนะ เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง ไม่ได้เจอกันนาน” พีชญาเกาะแขนเขาแล้วพาเดินเข้าไปด้านในอย่างสนิทสนม เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปสนิทกับเธอตอนไหน

สรัญภพเลือกนั่งโซนวีไอพีบริเวณชั้นสองของร้าน เพราะไม่อยากแออัดกับกลุ่มนักท่องราตรีด้านล่าง

“เอ็งไปรู้จักพีชได้ยังไงไอ้มืด” เขากระซิบถามลูกน้องในขณะที่พีชญากำลังลุกขึ้นไปหยิบเครื่องดื่มมาให้

“ติดตามในโซเชียลครับ” อีกฝ่ายตอบออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

“เห็นคนสวยเป็นไม่ได้เลยนะเอ็ง” เขายกมือขึ้นเคาะหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ แล้วนั่งพิงโซฟามองไปยังชั้นล่าง ที่นักท่องเที่ยวเริ่มทยอยเดินทางเข้ามาจับจองที่นั่งจนโต๊ะใกล้หมดเต็มทีแล้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว