ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักหรือเปล่า

ชื่อตอน : รักหรือเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2564 18:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักหรือเปล่า
แบบอักษร

 เหมือนฟ้าเปิดประตูออกมา เจอกับแทนไทที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาพอดี เธอไม่กล้าสบตาเขา จึงพยายามเดินเลี่ยงเขาแทน

“เดี๋ยวครับคุณหมอ” แทนไทเดินเข้ามาขวางทางหญิงสาวที่เพิ่งออกจากห้องนอนของหลานชาย ด้วยสภาพที่ดูไม่จืดเท่าไรนัก

“หลานผมรังแกอะไรคุณหมอหรือเปล่าครับ”เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้จักนิสัยเจ้าเล่ห์ของหลานชายตัวเองดี

“เปล่าค่ะ เหมือนขอตัวไปเตรียมตัวทำงานก่อนนะคะ” เธอแสร้งหลบตาเขา ก่อนจะเลี่ยงเดินลงบันไดไป

แทนไทมองตามร่างเล็กที่ไหล่สั่นน้อยๆ ดูก็รู้ว่าเธอกำลังกลั้นสะอื้นหรือไม่ก็กำลังร้องไห้อยู่แน่นอน

เขารีบเดินตรงไปยังห้องนอนของหลานชายทันที ซึ่งพอเข้าไปเห็นสภาพที่นอนก็รู้ทันทีว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น “ตะวัน”

“ครับน้าแทน” เขาขานรับน้าชายด้วยน้ำเสียงปกติ ติดจะสดใสร่าเริงด้วยซ้ำ

“นายรักหมอเหมือนเขาจริงๆหรือเปล่า”

“รักสิครับ” คนนั่งอยู่บนที่นอนตอบออกไปอย่างมั่นใจ

“ถ้ารักเขา ก็ไม่ควรรังแกเขาแบบนี้นะตะวัน”

“ผมไม่ได้รังแกเขาซักหน่อย” กล้าตะวันอ้อมแอ้มเถียงคำไม่ตกฟาก

“ถ้าผู้หญิงเขาไม่สมยอม นั่นหมายถึงแกรังแกเขา ถ้าเขาไม่พอใจเกิดแจ้งความข้อหาข่มขืนขึ้นมาก็ย่อมทำได้ คิดดูเอาเองแล้วกัน เรื่องนี้น้าช่วยอะไรแกไม่ได้จริงๆ” แทนไททำได้เพียงเตือนสติหลานชาย ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋า แล้วจัดของใช้ที่จำเป็นใส่กระเป๋าเป้ของตน

กล้าตะวันเริ่มคิดตาม แล้วหน้าสลดลงทันที ก่อนจะเอ่ยถามคนที่เก็บของใส่กระเป๋ามือเป็นระวิง “แล้วน้าแทนจะไปไหนครับ”

“น้าจะไปนิวยอร์กซักอาทิตย์ ฝากดูแลทางนี้แทนด้วยนะ” เขาหันมาตอบคำถามหลานชาย ก่อนจะลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเป้ด้วยไหล่ข้างเดียว

“ไปทำไมครับ”

“ทีน่าไม่สบาย เคทเพิ่งโทรมาบอกว่าลูกร้องหาน้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว น้าต้องรีบไป” แทนไทอธิบายจบก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

เขาได้ยินอีกฝ่ายคุยกับใครบางคนข้างนอก เดาว่าน่าจะเป็นผู้ใหญ่บ้าน หรือไม่ก็ผืนพสุธา ซึ่งแทนไทคงแจ้งอีกฝ่ายเรื่องที่จะไม่อยู่ที่นี่นั่นเอง

เมื่อได้อยู่คนเดียว เขาจึงกลับมาคิดทบทวนประโยคเมื่อครู่ของน้าแทนไท พอคิดทบทวนดีๆแล้ว ใจของเขาตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที เพราะความอยากรักเธอจนทำให้หน้ามืดตามัวรังแกเธอไปแบบนั้น เขาทำพลาดไปอีกแล้วใช่ไหม ที่เธอรีบเดินออกจากห้องไปเมื่อครู่ไม่ใช่เพราะเธอเขินอายอย่างที่เขาเข้าใจ แต่เธอกำลังโกรธเขาต่างหาก!

“ไอ้ตะวัน อีกแล้วนะมึง” เขาก่นด่าตัวเอง พร้อมกับพยายามลุกขึ้นเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกาย

เห็นผ้าขนหนู ขวดน้ำ กล่องยาวางอยู่ใกล้ๆกันยิ่งทำให้รู้สึกผิดกับเธอไปอีก ไม่การละ เขาต้องรีบไปขอโทษเธอให้เร็วที่สุด ก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดและโกรธเขาไปมากกว่านี้

“ตะวันจะรีบไปไหน” ผืนพสุธารีบเดินเข้ามาทักเขาที่เดินขากะเผลก มีไม้ค้ำช่วยพยุงร่างงลงจากบ้านไม้หลังใหญ่ของผู้ใหญ่ชิน

“ไปหาหมอครับ” เขาตอบพี่ชายโดยที่ยังเดินไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่น

“เจ็บแผลเหรอ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” คนไม่รู้เรื่องอาสาด้วยความเป็นห่วงน้องชาย

“ครับ” เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามพี่ชายไปยังรถจักรยานยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“รู้เรื่องน้าแทนหรือยัง”

“รู้แล้ว น้าแทนเพิ่งบอกก่อนจะออกไป”

“อืม” แล้วต่างคนก็ต่างเงียบโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนกระทั่งรถจักรยานยนต์จอดหน้าตึกของโรงพยาบาล

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว