ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.5

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.5
แบบอักษร

D.O.5 

“หึๆ เมื่อวานกลับมาดึกซะขนาดนั้น คงไม่ได้ไปทำตัวเหลวไหลหรอกนะ” 

มือบางของนับดาวที่กำลังตักแกงจืดใส่ชามชะงักเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงพรทิพย์เหน็บเธอ แต่ร่างบางก็ตักกับข้าวต่อไปโดยไม่พูดอะไร  

เมื่อคืนเธอเริ่มรู้สึกตัวตอนที่พิมนภาขับรถมาส่งเธอที่บ้านพอดี ยังดีที่เธอดื่มไปไม่มากทำให้ตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าได้ทัน แต่ก็ต้องเหนื่อยใจกับเหตุการณ์เดิมๆ 

“เมื่อคืนฟ้าเห็นพี่นับถูกผู้ชายอุ้มขึ้นรถด้วยค่ะ” พรฟ้าเอ่ยบอกไป เมื่อคืนเธอเห็นทุกเหตุการณ์แต่เลือกที่จะบอกไปไม่หมด 

“แกนี่มันแรดจริงๆนะนังนับ แต่ก็อย่าให้ท้องไม่มีพ่อล่ะฉันอายคนอื่นเขา” พรทิพย์พูดขึ้นอย่างเชื่อคำพูดของพรฟ้า 

“นี่แกไปนอนกับผู้ชายมาเหรอนับ” นพดลเอ่ยถามนับดาวด้วยความเกรี้ยวกราดไม่คิดว่าลูกสาวเขาจะทำตัวแบบนี้ 

“นับไม่ได้ทำนะคะพ่อ” เสียงหวานเอ่ยบอก น้ำตาซึมเมื่อพ่อบังเกิดเกล้าของเธอก็เหมือนจะเชื่อคำพูดของสองแม่ลูกนั่น 

“งั้นพี่จะบอกว่าฟ้าโกหกเหรอคะ แล้วผู้ชายที่อุ้มพี่เมื่อคืนที่ฟ้าเห็นเขาเป็นใครเหรอคะ” 

“เอ่อคือว่า...” เสียงหวานเอ่ยติดขัดเธอก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าใครอุ้มเธอ 

“นี่แกทำตัวแบบนั้นจริงเหรอ ฉันเลี้ยงแกไม่ดีหรือไงแกถึงได้สำส่อนขนาดนี้” นพดลต่อว่านับดาว 

“ไม่ใช่นะคะพ่อนับไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้น” นับดาวอธิบายเสียงสั่น 

“คงจะสำส่อนไม่เลือกนะสิเนี่ย” พรทิพย์เอ่ยยิ้มเยาะ ถูกใจที่นพดลต่อว่านับดาว 

“นับอธิบายไปคงไม่มีประโยชน์ แล้วแต่พ่อจะเชื่อเลยค่ะ” นับดาวเอ่ยเสียงสั่นพยายามกลั้นไม่ให้ร้องไห้ออกมา มือเล็กหยิบกระเป๋าทำงานแล้วก้าวออกจากบ้านทันที ทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้า มือบางปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างเบามือ เธอต้องเข้มแข็งกว่านี้นะนับดาว หญิงสาวบอกกับตัวเอง เท้าเล็กก้าวขึ้นไปยังรถเมล์เพื่อไปทำงานเหมือนเช่นเคยทุกวัน  

 

 

บ้านอนันต์ภิวัตน์ 

“วันนี้เข้าบริษัทวันแรก ทำให้ดีล่ะไอ่เสือ” ภาคภูมิเอ่ยบอกภาคินขณะทานอาหารเช้า เขารู้ว่าภาคินนั้นเก่งแต่ก็ไม่อยากให้ประมาท เพราะยังมีผู้บริหารอีกหลายคนที่ยังไม่ค่อยยอมรับภาคิน 

“คุณพ่อไม่ต้องห่วงหรอกครับ นายคินน่ะเก่งอยู่แล้ว”  วาคินเอ่ยด้วยความมั่นใจในตัวน้องชาย 

“หึๆ เอาเป็นว่าผมจะตั้งใจทำงานก็แล้วกันนะครับ”  ภาคินเอ่ยเสียงเข้ม 

“นายจะไปพร้อมฉันเลยมั้ยนายคิน” วาคิมเอ่ยถามน้องชาย 

“เดี๋ยวผมเอารถไปเองครับ”  

“งั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นผมจะรีบกลับมานะ” วาคิมหันมาคุยกับแพรนิต 

“ค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ” เสียงหวานของแพรนิตเอ่ยบอกสามี 

“โอ้ยย มดเต็มบ้านแล้วเนี่ย” ภาคินเอ่ยแซวพี่ชาย 

“งั้นหาสะใภ้ให้แม่อีกคนซิ” เกศมณีเอ่ยบอกภาคิน 

“คุณแม่คงต้องรออีกนานเลยแหละครับ” 

“นายยังไม่เจอคนที่ใช่มากกว่านายคิน” วาคิมบอก 

“ก็คงงั้นมั้งครับ” 

  

เอ็นพีวี กรุ๊ป 

เมื่อพี่น้องแห่งตระกูลอนันต์ภิวัตน์มาถึงบริษัท พนักงานต่างซุบซิบกันเรื่องความหล่อที่กินกันไม่ลงระหว่างสองพี่น้อง แต่ทั้งคู่หาสนใจไม่ ก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วกดไปยังชั้นห้องทำงานของผู้บริหารทันที เมื่อถึงที่หมายแล้วก็ก้าวออกมาด้วยความมั่นใจ 

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องทำงานของวาคิมก็พบว่าเลขาทั้งสองของเขาก็รออยู่แล้ว 

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” เสียงหวานของนารีและนับดาวเอ่ยทักเจ้านาย 

“อืม นี่ภาคินจะมารับตำแหน่งรองประธานกรรมการบริษัท” วาคิมเอ่ยบอก 

“สวัสดีค่ะท่านรอง” เสียงหวานทั้งสองเอ่ยอีกครั้ง 

“ครับ” ภาคินรับคำ พร้อมมองร่างบางที่เขาเจอที่ผับเมื่อคืน ไม่น่าเชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้  

“นายคิน นี่นารีเลขาฉัน ส่วนนี่นับดาวเลขานาย”  

นับดาวไม่กล้าสบตาคมของภาคินโดยตรง ทำไมเธอจะจำผู้ชายเมื่อคืนไม่ได้ล่ะ คนที่มองเธอแปลกๆที่ผับเมื่อคืน แล้วเขาก็ดันมาเป็นเจ้านายเธอเนี่ยนะ 

“ฝากตัวด้วยนะคะท่านรอง” นับดาวเอ่ยบอก 

“เรียกผมภาคินก็พอ ไม่ต้องเรียกท่านรอง” เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดัน 

“เอ่อ ค่ะคุณภาคิน” เสียงหวานตอบรับ 

“ไปนายคินเดี๋ยวฉันพาไปดูห้องทำงาน” วาคิมเอ่ยบอกพร้อมพาภาคินไปยังห้องทำงานของชายหนุ่มที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง 

 

เมื่อวาคิมออกไปจากห้อง ภาคินก็ถือโอกาสสังเกตห้องไปพรางๆ ถือว่าเป็นห้องที่กว้างพอใช้ได้ตกแต่งอย่างมีสไตล์สมกับเป็นห้องทำงานของรองประธานกรรมการบริษัท สงสัยต้องขยันทำงานให้พ่อเขาภูมิใจแล้วแหละ เมื่อคิดดังนั้นมือหนาก็กดอินเตอร์โฟนไปหาเลขาด้านนอกทันที 

“ขอสรุปยอดขายของบริษัทย้อนหลังห้าปีก่อนบ่ายนี้ด้วย” เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดัน 

“ก่อนบ่ายเหรอคะ” เสียงหวานปลายสายเอ่ยถาม 

“ใช่คุณมีปัญหาอะไรรึเปล่า” 

“เอ่อ ไม่มีค่ะเดี๋ยวดิฉันจะรีบทำให้ค่ะ”  

“อืม ตอนนี้ขอกาแฟแก้วหนึ่ง ไม่ต้องใส่น้ำตาล” เสียงเข้มเอ่ยออกไป 

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” 

เมื่อสิ้นเสียงเข้มของภาคินแล้วนับดาวก็รีบไปชงกาแฟให้เจ้านายทันที สรุปยอดขายย้อนหลังห้าปีก่อนบ่ายงั้นเหรอ เธอจะทำทันมั้ยเนี่ย 

เมื่อชงกาแฟให้ชายหนุ่มเสร็จมือบางก็ยกแก้วกาแฟเดินตรงไปยังห้องทำงานของภาคินอย่างระมัดระวัง มือเล็กเคาะประตูก่อนเบาๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว