email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ
แบบอักษร

 ตอนพิเศษ

หลายปีต่อมา

"แด๊ดเร็ว ๆ สิครับ"เสียงแดนเนียลเร่งเร้าเรียกแด๊ดของเขาดังมาตั้งแต่ประตูหน้าบ้านซึ่งเมื่อคืนอาร์ทรับปากว่าจะไปส่งลูกที่โรงเรียนก่อนจะแวะไปทำงานแล้วเมื่อคืนก็อยู่ทำงานจนดึกพอเช้ามาสภาพก็จะดูไม่ค่อยดีนัก...

"ครับ ๆ ใจเย็นก่อนครับ"

"สายแล้วนะแด๊ด"

"มาแล้ว ๆ "

"กระเป๋าครับ"ผมยื่นกระเป๋าให้ทั้งคู่รับของตัวเองไป

"ตั้งใจเรียนนะครับ ฟอด"ผมหอมแก้มแดนเนียลเหมือนที่เคยทำทุกวัน

"แล้วฉันล่ะฉาย"

"ตั้งใจทำงานนะครับ ฟอด"เพื่อไม่ให้น้อยหน้ากันผมจึงเข้าไปหอมแก้มอาร์ทอีกคน

"ไปแล้วนะครับ"

"ครับ"ผมยืนมองรถออกจากบ้านไปจนสุดสายตาแล้วค่อยกลับเข้ามาในบ้าน

ผมขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านมุ่งตรงไปยังห้องของอลัน ค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปเพราะเวลานี้อลันยังนอนหลับอยู่ ลูกชายตัวเล็กของผมโตขึ้นมากแล้วตอนนี้ก็อายุสี่ขวบแล้ว

"อลันครับตื่นได้แล้ว"

"..."

"อลันครับ"

"..."

"อลันครับแด๊ดไปทำงานแล้วนะครับ"

ฟึ่บ!

"มี๊พูดว่าอะไรนะครับ"เมื่อได้ยินประโยคเด็ดเข้าปฏิกิริยาตอบสนองจะไวมากผมลูบหัวเล็กเบา ๆ

"ไม่ขยี้ตาครับ ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปทานอาหารนะครับ"

"แด๊ดล่ะครับไหนว่าจะพาอลันไปด้วย"

"แด๊ดเห็นอลันนอนหลับสบายไงครับเลยไม่อยากปลุก"

"ฮึก..แด๊ดใจร้ายย..ฮืออ"

"โอ๋ ๆ เด็กดีของมี้ไม่ร้องนะครับวันนี้มี้ทำของโปรดไว้ให้อลันด้วยนะครับ"

"ฮึก..."

"ไปล้างหน้าก่อนนะครับเดี๋ยวมี้ลงไปรอข้างล่าง"

"ฮึก...ครับ.."

"ฮึบไว้ครับคนเก่ง ลูกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้งอแงนะครับ ฟอด"ผมปลอบลูกพร้อมกับหอมแก้มก่อนจะลงมาที่ห้องครัว

อลันเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ แถมยังเชื่อฟังอีกด้วย เป็นเรื่องปกติที่อาร์ทไม่ค่อยจะปลุกอลันให้ตื่นขึ้นมาส่งไปทำงานทุกเช้าส่วนมากจะเข้ามาหอมแก้มแล้วก็ออกไปทำงานพอเห็นใบหน้าที่กำลังมีความสุขกับการนอนใครจะกล้าขัดกันเล่า...

อาหารเช้าวันนี้ผมเตรียมพร้อมสำหรับทุกคนไว้แล้วซึ่งผมไม่ต้องทำเองก็ได้เพียงแค่เรียกแม่บ้านมาทุกอย่างก็จะเสร็จเรียบร้อยพอดี แต่ก็นาน ๆ ครั้งผมจะลงมือทำเอง

"หิวแล้วครับ"อลันเดินมาแล้วก็นั่งเก้าอี้ที่ประจำของตัวเอง

"นี่ครับแซนด์วิชกับไข่ตุ๋นวันนี้มีผลไม้ด้วยนะ"ผมวางอาหารสามอย่างตรงหน้าอลัน

"ขอบคุณครับ"

"ทานให้หมดนะครับ"

"ครับ"

ผมกับอลันต่างคนต่างทานอาหารของตัวเองผมมองลูกเป็นระยะ ๆ เพราะลูกเป็นคนบอกผมว่าจะทานเองโตแล้วมี้ไม่ต้องป้อนแล้วนะผมไม่รู้ว่าไปจำแบบนี้มาจากที่ไหนหรือว่ามีคนสอนมาก็ไม่แน่หรืออาจจะเป็นแดนเนียลกับอาร์ท..

ผมเลิกสงสัยเพราะอย่างไรมันก็เป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับอลันและผมเลย ผมมองแก้มน้อย ๆ ที่อัดแน่นไปด้วยผลไม้มือสองข้างก็เต็มไปด้วยผลไม้เช่นกันดีนะไม่กินสองมือพร้อมกันไม่อย่างนั้นคงจะเคี้ยวไม่ทันแน่ ๆ ผมทานในส่วนของตัวเองเสร็จแล้วก็เตรียมล้างจาน

"หมดแล้วครับ"อลันบอกพร้อมกับยิ้มแป้นมาให้ผมแต่สภาพมือกับหน้านี่เลอะพอควรเลยทำเอาผมยิ้มไปกับความน่ารักนั่นเลย

"อลันมาล้างหน้าล้างมือก่อนนะครับ"

"ครับมี้"

"คราวหน้าเราจะต้องไม่ทานให้มันเลอะแบบนี้นะครับ"

"ลันไม่ได้ทาเลอะขนาดนั้นซักหน่อยครับ"เจ้าตัวพูดแล้วก็ยู่ปากน้อย ๆ ให้ผม ทำแบบนี้ไม่รู้หรือยังไงนะว่ามันน่ารักจนอดใจบีบจมูกน้อย ๆ ไปหนึ่งที

"ไม่เลอะก็ไม่เลอะครับล้างมือได้แล้วครับเดี๋ยวมี้จะได้ล้างจานชามให้เสร็จครับ"

"ครับผม"

อลันค่อย ๆ ขึ้นบันไดเล็กที่เอามาเสริมเพื่อความสะดวกในการล้างมือสำหรับเด็กเล็กก่อนจะรีบออกจากห้องครัวไปเพราะว่าเจ้าตัวจะไปเล่นกับพวกพี่ ๆ คนสวนแค่เล่นยังไม่พอยังจะไปช่วยพี่เขาพรวนดินปลูกต้นไม้อีกวัยนี้เป็นวันที่กำลังเรียนรู้แต่ก็ต้องอยู่ในขอบเขตที่ผมกำหนดไว้ด้วย ผมให้อลันเล่นนอกบ้านได้ถึงแค่ช่วงสายเท่านั้นถ้ามากกว่านี้คงได้โดนแดดเผากันพอดี

ผมคว่ำจานใบสุดท้ายก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนที่เอวออกแล้วตากไว้กับราวตากผ้าแค่นี้ภารกิจในตอนเช้าของผมก็เสร็จเรียบร้อย ผมไปยังห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้มีโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ของผมเพิ่มขึ้นมา

ทำไมถึงมีโต๊ะทำงานหรอก็แน่ล่ะผมทำงานถึงจะเป็นงานเอกสารเล็ก ๆ น้อย ๆ จองอาร์ทก็เถอะกว่าจะขอได้เลือดตาแทบกระเด็นตอนแรกผมขอไปทำงานที่โรงแรมด้วยแต่กลับถูกตอบปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยทำไมถึงทำกับผมได้มันน่านัก!!

สุดท้ายอาร์ทมันก็ต้องยอมผมอยู่ดีและงานมันก็ไม่ได้หนักอะไรด้วย อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้ผมว่างงานจนเกินไปเพราะวัน ๆ ทำแค่เลี้ยงลูกงานอื่น ๆ ก็มีคนทำแทนแทบจะทุกอย่างถ้าผมไม่ยืนกรานทำเอง

 

ในช่วงบ่ายผมพาอลันเข้านอนในช่วงกลางวันหลังจากที่เล่นมาจนแบตหมดแล้วสลบคาที่จนผมต้องเช็ดตัวทำความสะอาดให้ก่อนจะอุ้มเจ้าตัวขึ้นไปนอนยังห้องของตัวเอง ผมวางอลันลงเตียงเบา ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอกผมหอมแก้มกลม ๆ ก่อนจะลงไปทำงานของตัวเองต่อ

วันนี้เอกสารเยอะเป็นพิเศษกว่าจะเรียบร้อยก็ปาไปแล้วหลายชั่วโมงผมลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายไปมาเล็กน้อย เหมือนอลันจะยังไม่ตื่นอีกด้วยอีกสักพักถ้าไม่ตื่นผมจะขึ้นไปปลุกเดี๋ยวถึงเวลานอนตอนกลางคืนจะนอนไม่หลับ

ตอนนี้เริ่มเย็นแล้วชักจะหิวซะแล้วสิยังไม่ทันจะไปหาอะไรกินผมก็ได้ยินเสียงรถผมออกไปรับอาร์ทกับแดนเนียลที่หน้าบ้าน

"มี้ครับบบบ"แดนเนียลวิ่งมาแล้วก็กอดผมแน่น

"ว่ายังไงครับ"

"คิดถึงมี้ที่สุดเลยครับบบ"

"มี้ก็คิดถึงแดนครับ"

"อะแฮ่ม สวีทกันไม่เกรงใจแด๊ดเลยนะครับ"อาร์ทพูดขึ้น

"อะไรของแด๊ดอิจฉาผมใช่ไหมครับ"

"หนอยย ไอ้แสบบ"

"เหวอออ ไม่อยู่แล้วครับบ"

พอพูดจาหยอกล้อกันเสร็จทั้งคู่วิ่งไล่จับกันเข้าไปในบ้านทันทีก็ไหนเมื่อกี๊ยังแย่งกันหวงผมอยู่เลย ผมส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเข้าครัวไปเตรียมอาหารนอกจากทำงานในห้องนั่งเล่นก็มีแค่ห้องครัวเนี่ยแหละที่ทำให้ผมมีบทบาทบ้าง...

"ฮึก..แงงง.."

หลังจากที่ผมเตรียมของใกล้เสร็จแล้วจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของอลันดังขึ้นจนผมต้องรีบไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นยังไม่ขึ้นบันไดก็เห็นอาร์ทอุ้มลูกที่กำลังร้องไห้ลงมาหาผมแล้วยื่นอลันมาให้ผมอุ้ม

"ฮืออออ มี๊.."

"ทำไมลูกถึงร้องล่ะเป็นอะไรเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"ผมถามพร้อมกับสำรวจบนตัวลูกแต่ก็ไม่พบอะไร

"มีเรื่องนิดหน่อยแต่ฉันไม่ได้ตั้งใจนะฉาย"

"อึก..ฮืออ"

"แด๊ดทำอะไรลันครับ"

"ก็แค่ฟัดลูกเองแต่ลืมว่าหนวดมันยากมันก็เลยทิ่มแก้มลูก..."อาร์ทสารภาพผิดด้วยสีหน้าหงอย ๆ

"แด๊ดไม่ได้ตั้งใจนะครับ"

"ฮะ..ฮึก..ลันเจ็บ..แด๊ดหอมแรง.."

"แด๊ดขอโทษไม่โกรธแด๊ดนะครับแด๊ดไม่ได้ตั้งใจ"

"กะ..ก็ได้ครับ ฮึก.. แต่แด๊ดต้องสัญญานะว่าจะไม่เอาหนวดมาทิ่มหน้าลัน"

"ครับแด๊ดสัญญา"

กว่าจะเคลียร์ปัญหาได้โชคดีนะที่อลันเป็นเด็กที่โกรธง่ายหายเร็ว เมื่อหยุดร้องแล้วเจ้าตัวก็รีบวิ่งไปหาแดนเนียลที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ ผมหันมามองสามีตัวเองแล้วรับสภาพไม่ได้จริง ๆ หนวดนี่หนาขึ้นมาแล้วแต่ไม่ถึงกับเฟิ้มขนาดนั้น

"ไปโกนออกนะตอนนี้เลย"ผมบอกก่อนจะเข้าครัวต่อแต่ถูกจับมือไว้ก่อน

"โกนให้หน่อยสิครับ"

"แต่ว่าอาหารยัง.."

"นะครับ"

"ก็ได้ให้ไวเลย"

"ขอบคุณครับ"

เมื่อขอสำเร็จเจ้าตัวก็เดินอารมณ์ดีเข้าไปในห้องน้ำทันที ผมถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนแล้วค่อยตามไป ผมเข้าแล้วก็เห็นอาร์ทกำลังทาครีมโกนหนวดไว้รอแล้ว ปกติแล้วผมจะโกนหนวดให้ประจำก็เล่นอ้อนเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ ผมค่อยใช้มีดโกนเลื่อนไปตามกรอบหน้าเบา ๆ ลงมาถึงคางเรื่อย ๆ ทั้งซ้ายและขวา ตรงคางและใต้จมูกใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยดี

"ขอบคุณครับ"

"งั้นเดี๋ยวจะเข้าครัวไปเตรียมอาหารต่อแล้ว"

หมับ

จุ๊บ

"!!! " ผมถูกคว้าที่เอวไปปะทะเข้ากับอกแกร่งก่อนที่อาร์ทจะจูบปากผมเบา ๆ แต่ยังคงค้างไว้อย่างนั้นแถมยังแอบมีดูดริมฝีปากผมด้วย..ยอมรับว่ารู้สึกดีไม่น้อยเลย..

"แด๊ด!!! "

"ห๊ะ..อะไรครับมีอะไรครับ"แดนเนียลกับอลันเรียกอาร์ทพร้อมกันแถมยังยืนต่อหน้าพวกผมอีก..

"แด๊ดทำอะไรมี้"อลัน

"แด๊ดจูบมี้ยังไงล่ะทำออกจะบ่อย"แดนเนียล

"ทะ..ทั้งสองคนไปทานข้าวได้แล้วถึงเวลาแล้ว"

"เนียนเลยนะ"

"ใครบอกให้ทำแบบนี้ต่อหน้าลูก"

"ลูกก็เห็นออกบ่อยนี่"

"ไอ้บ้า ไปแล้ว"

"ช่วยอยู่เขินให้ดูอีกหน่อยสิครับ"

"พอแล้วถ้ายังไม่หยุดนะคืนนี้นอนนอกห้อง!! '

"โธ่ ฉายยยยย

 

 

 

END.

 

 

​  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว