ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บังเอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 158

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2564 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเอิญ
แบบอักษร

“พี่ซอร์!” กชนันท์ตะโกนเรียกอีกฝ่ายเสียงดัง พร้อมกับวิ่งตามเขาไป แต่กลับถูกชายชุดดำที่โผล่มาจากไหนไม่รู้เข้ามาขัดขวางไว้ จนกระทั่งเขาเดินพ้นสายตาของเธอไป

ความสงสัยของเธอไม่ได้ถูกทำให้กระจ่าง จนกระทั่งเดินกลับเข้ามาในห้องสัมมนา กลับเห็นสรัญภพนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงยีนตัวเดิม หาใช่ชุดสูทสีแดงเลือดนกไม่

“พี่ซอร์” เธอเรียกชื่ออีกฝ่าย พร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเขา

“หืม ว่าไง”

“พี่ซอร์อยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ ไม่ได้ลุกไปไหนรึ” เธอถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยทันที

“พี่จะไปไหนได้เล่า ก็นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่กะเพราเดินออกไปเข้าห้องน้ำแล้ว” เขาตอบ แต่ก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ

“แล้วคนที่กะเพราเห็นคือใคร” เธอรำพันกับตัวเอง แต่เขาก็ยังหูดีได้ยินด้วย

“คือใคร”

“ไม่รู้ แต่หน้าเขาเหมือนพี่มาก เหมือนยังกะเป็นคนเดียวกัน ตอนแรกกะเพราคิดว่าเป็นพี่ แต่ไม่ใช่”

“เพ้อแล้วกะเพรา ในโลกนี้จะมีใครหล่อเท่าพี่อีก” เขาพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“เห่อะ จะอ้วก ต่อให้เหลือพี่เป็นผู้ชายคนเดียว กะเพราก็ไม่เอาทำผัวหรอก” กชนันท์ตอกกลับอย่างเจ็บแสบ

“เห่อะ เธอก็ไม่มีวันได้เป็นเมียพี่หรอก ยายติ๊งต๊อง” เขาผลักศีรษะเธอเบาๆ ใครจะเอาคนที่ตัวเองคิดว่าเป็นน้องสาวมาตลอดท้เมียได้ลงคอ เขาคนหนึ่งแหละที่ไม่ทำ

เซนอิจิกลับเข้ามานั่งบนเก้าอี้ในห้องสัมมนาอีกครั้ง ข้างๆเขาก็คือเลขาส่วนตัวที่แสนเพอร์เฟ็ก หมายถึงงานของเธอนะที่เพอร์เฟ็ก ส่วนรสนิยมการแต่งตัวนั้น เขายกให้เธอเป็นผู้นำอยู่แล้ว รสนิยมนำอายุน่ะนะ

“คุณเซนคะ” กวินทราผู้ซึ่งนั่งตัวตรงแต่เบี่ยงตัวเพียงเล็กน้องมาทางเขา

“ครับ”

“ขออนุญาตนะคะ” เธอเอ่ยขออนุญาตก่อนจะจับเนกไทของเขาขยับเล็กน้อย “เนกไทคุณไม่เรียบร้อยค่ะ ”

“อ้อ ขอบคุณครับ” เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเป็นการขอบคุณเธอ ก่อนจะขยับเก้าอี้ให้เข้าที่ เพื่อเริ่มสัมมนาต่อ

ระยะเวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงเวลายุติการสัมมนา เมื่อมีการกล่าวลา กล่าวขอบคุณและปิดงานเรียบร้อยแล้ว เซนอิจิกับกวินทรารีบเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเขามีภารกิจที่จะต้องทำต่อ นั่นคือตามหาคนในรูปถ่ายของพ่อ แต่งานนี้เขาไม่ได้บอกเลขาส่วนตัว เพราะตั้งใจจะตามสืบด้วยตนเองช่วงสามวันที่ยังอยู่ประเทศไทย ในสามวันนี้เขาอนุญาตให้กวินทราลาพักร้อนได้นั่นเอง

“ถ้ามีงานด่วน คุณแจ้งผมผ่านโกสินทร์นะ”

“รับทราบค่ะ”

“เจอกันที่ญี่ปุ่น” เขาพูดกับเธอเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะก้าวยาวๆจากไปในทันที

ส่วนเธอก็เดินไปอีกทาง จากวันนี้ไปอีกสามวันเป็นเวลาพักผ่อนของเธอ จะเที่ยวให้อิ่มเลยคอยดู ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วเดินออกไปข้างนอกเพื่อเรียกแท็กซี่กับที่พักของตนเอง

“พี่ซอร์จะไปไหน” กะเพรายืนเท้าสะเอวมองคนเป็นพี่ชายที่เหมือนจะหนีเธอไปเที่ยว แล้วปล่อยให้เธอกลับบ้านคนเดียวอีกแล้ว

“ยุ่งน่า แล้วไม่ต้องรีบกลับไปฟ้องคุณนายแม่เลยนะว่าพี่ทิ้ง อยู่เที่ยวซักสองสามวันก่อนค่อยกลับ” เขาสั่งความ ซึ่งมันเป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ถ้าไปไหนแล้วต้องหิ้วยายตัวเปี๊ยกไปด้วย

“อะไรอ่ะ จะทิ้งเค้าอีกแล้วเหรอ”

“ไม่ได้ทิ้ง แต่ไว้เจอกันหน้าไร่ในอีกสามวันนะจ๊ะ” เขาขยี้ผมของเธอ แล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องทันที

“ไอ้พี่ซอร์!” กชนันท์ตะโกนไล่หลังคนทะเล้น “แบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าทิ้ง ไอ้พี่บ้าเอ้ย ใครได้เป็นผัวซวยไปทั้งชาติ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว