facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

องศาสีเทา (อาสา(ไม่)สมัคร)

ชื่อตอน : องศาสีเทา (อาสา(ไม่)สมัคร)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2564 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
องศาสีเทา (อาสา(ไม่)สมัคร)
แบบอักษร

"แล้วเราจะไปเป็นพี่เลี้ยงสอนนักเรียนที่ไหนหรอครับ?" 

หนึ่งในห้าของนักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุดของระดับชั้น 

ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย 

 

"ไม่ได้ไปที่ไหนไกลหรอก ก็สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตรงข้ามโรงเรียนนี่เอง ใกล้ๆ" 

ครู ตอบคำถามนั้น 

 

"แต่ถ้าเป็นช่วงเย็น ผมติดเรียนพิเศษนะครับ ครู" 

อีกหนึ่่งคนในกลุ่มนักเรียนทั้งห้าคน รีบบอกออกมาก่อน 

 

"ไม่มีปัญหา เพราะเราจะใช้ช่วงเวลาชั่วโมงแนะแนว 

เป็นช่วงเวลาที่เราไปสอนให้กับพวกเค้า ทางครูใหญ่ก็อนุมัติมาแล้วด้วย 

และทุกคนจะได้คะแนนพิเศษจากกิจกรรมนี้ด้วยนะ" 

ครู อธิบายเพิ่ม 

ซึ่งคำอธิบายนี้ ราวกับมนต์สะกด ทำให้หมดคำถามอื่นอีกต่อไป 

เพราะทุกคนก็เห็นว่า เค้าเองไม่ได้เสียเวลาไปเปล่า 

แถมยังได้คะแนนพิเศษ ส่งผลต่อเกรดและอนาคตของเค้าเอง 

 

ผิดกับ โอ 

ซึ่งยืนฟังอยู่เงียบๆมาตั้งแต่ต้น 

เค้าเองไม่ได้รู้สึกว่าเป็นการเสียเวลากับการไปสอนเด็กวัยเดียวกันในสถานกำพร้า 

แต่กลับมองอีกมุมว่า 

มันเป็นโอกาสที่เค้าจะได้รู้จักและเข้าใจโลกอีกโลกหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามโรงเรียนของเค้า 

โลกอีกใบที่เค้ามักจะมองไปด้วยความสนใจอยู่เสมอ 

ว่าข้างในโลกใบนั้น 

จะเป็นเหมือนสังคมในโลกของเค้า 

โลกที่เรียกว่าโรงเรียนของเค้าหรือเปล่า 

โลกที่ต่างคน ต่างแข่งขันกันเพื่อให้ได้คะแนนดีๆ 

เพื่ออนาคตดีๆ 

โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างนั้นจริงหรืิอเปล่า 

 

และอีกมุมหนึ่ง 

โอเอง ก็ไม่ได้รู้สึกยินดีกับคะแนนพิเศษที่จะมอบให้ 

เค้ามองว่ามันเป็นเหมือนเหยื่อล่อซะมากกว่า 

ล่อให้เด็กๆที่มองเรื่องคะแนนเป็นส่วนสำคัญของชีวิต 

ยอมทำตามโดไม่มีเงื่อนไข หรือมีคำถามอะไรอีกต่อไป 

 

"งั้นถ้าทุกคนไม่มีคำถามอะไรแล้ว 

เดี๋ยวครูนัดหมายไปอีกครั้งนะ 

ว่าเราจะเริ่มต้นเมื่อไหร่ แต่คิดว่าคงเร็วๆนี้แหละ" 

สิ้นเสียงของครู นักเรียนก็ยกมือไหว้ลา 

พร้อมเดินกลับออกมาจากห้องพักครู 

 

นิช เดินมาสะกิดพร้อมกับกระซิบถาม โอ ด้วยความสงสัย 

 

"โอ เราไม่ค่อยอยากไปทำกิจกรรมบ้าบออะไรนั่นเลยอะ!!!" 

นิช พูดกึ่งบ่นออกมาให้เพื่อนของเค้าฟัง 

ส่วน โอ เอง ที่ได้ฟัง ก็หันมามองคนที่พูดด้วยความสนใจ  

แต่ยังไม่ทันที่เค้าจะได้ตอบอะไรออกไป 

นิช ก็ชิงพูดต่อออกมาซะก่อน 

 

"ดีนะ!!! ที่ยังให้คะแนนพิเศษ ไม่งั้นเราคงไม่ไปเด็ดขาด!!" 

นิช บอกออกมา 

ส่วน โอ เอง ก็มองไปยังเพื่อนร่วมชั้นของเค้า 

โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกไป 

แต่ก็อดคิดอยู่ในใจไม่ได้ 

ว่าเพื่อนคนเค้าเป็นคนเช่นไร 

 

----- 

 

ในช่วงเวลาเรียน 

ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า 

ชั้นเรียนที่มีสภาพไม่เหมือนกับชั้นเรียนที่ควรจะเป็น 

สภาพชั้นเรียนที่ใครอยากทำอะไรก็ทำ 

ไม่ใช่แค่เพียงนักเรียน แม้กระทั่งครูผู้สอนก็สอนอย่างขอไปที 

เพราะทั้งครูและนักเรียน ต่างมีแนวคิดที่ไม่แตกต่างกันมากนัก 

คือ เพียงขอให้มันจบไปทีละวัน เท่านั้น 

เรื่องของอนาคต ไม่ใช่เรื่องที่แต่ละคนสนใจและอยู่ในหัว 

 

"โหยยยยย!!!" 

แดง หาวยาว ราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน 

ในขณะที่ แชมป์ก็มองตามเพื่อนของเค้าด้วยความสนใจ 

 

"เมื่อคืนไม่ได้นอนหรอ?" 

 

"นอนดิ แต่อยากนอนอีก อยากนอนทั้งวันไปเลย ไม่รู้จะเรียนไปทำไม?" 

 

"นายไม่อยากมีความรู้หรอ?" 

แชมป์ ถามเพื่อนของเค้า 

 

"โอ๊ย!!! ความร้งความรู้นะ ไม่รู้จะเอาไปทำไม!! 

เอาของกินดีกว่า อย่างน้อยก็ช่วยให้เราไม่หิว" 

แดง เขี่ยหนังสือเล่น อย่างไม่สนใจ 

 

"สมัยตอนที่เราอยู่ใต้สะพานลอยนะ 

หิวจนเข็ด มันน่ากลัวนะความหิวเนี่ยะ!!!" 

แดง พูดเปรยออกมา 

 

"แล้วตอนนั้น นายหิว นายทำไงหรอ?" 

แชมป์ ถามด้วยความอยากรู้ 

 

"เราก็ไปเก็บของที่เค้าทิ้งกินบ้าง ไม่ก็ไปขอเค้ากินบ้าง  

โอ๊ย!!! ไม่อยากพูดถึงเลยวะ!!!" 

เสียงของแดง 

บ่งบอกถึงความยากลำบากในการใช้ชีวิตของเด็กชายตัวน้อยผิวสีดำแดง 

 

ส่วนด้านหน้าชั้นเรียน  

ครูผู้สอนก็สอนไป โดยไม่ได้สนใจว่าจะมีใครสนใจฟังบ้างหรือเปล่า 

เพราะนักเรียนในห้องเรียน บางคนก็ฟัง บางคนก็นั่งหลับ 

บางคนก็นั่งทำอะไรของตัวเองไปอย่างไม่ได้สนอก สนใจอะไรทั้งนั้น 

 

"วันนี้ เอาแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน 

เอ่อ!!! ครูมีเรื่องจะแจ้งนักเรียนทุกคนด้วยว่า 

อาทิตย์หน้าจะมีเพื่อนๆอาสา จากโรงเรียนตรงข้ามศูนย์ฯของเรา 

มาทำกิจกรรมอาสาสอนหนังสือที่ศูนย์ฯของเราด้วย  

ถ้าใครสนใจ ลงชื่อได้นะ ที่ครู" 

 

"...................." 

เงียบ 

ไม่มีเสียงตอบรับอะไรทั้งสิ้น 

ราวกับเสียงลมที่พัดโชยผ่านเข้าหูซ้าย ทะลุหูขวาไปเพียงเท่านั้น 

 

"ไม่มีใครสนใจเข้าร่วมเลยหรอ?" 

คำถามของครู ถามซ้ำออกมาอีกครั้ง  

ราวกับว่า ต้องการได้ยินเสียงของนักเรียนบางคนในชั้นเรียนตอบรับออกมาบ้าง 

แต่แล้วก็เหมือนเช่นเดิม 

ไม่มีคำตอบหรือเสียงตอบรับอะไรออกมาแม้แต่น้อย 

 

"งั้น ถ้าไม่มีใครสนใจเป็นพิเศษ ครูจะจัดให้บางคนไปเข้าร่วมกิจกรรมนะ 

ส่วนเป็นใครบ้าง เดี๋ยวมาบอกในชั่วโมงเรียนครั้งหน้า เป็นอันเข้าใจกันนะ" 

สิ้นเสียงของครู 

คราวนี้ มีเสียงร้องโอดครวญดังลอยตอบกลับมา 

ต่างคน ต่างโอดครวญและภาวนาขออย่าให้เป็นตัวเค้าที่ถูก 

 

...จัดไปร่วมกิจกรรม.. 

 

ซึ่งมีความหมายเท่ากับคำว่า 

 

....บังคับ... 

 

นั่นเอง 

 

"โหยยยย!!!!! ขออย่าให้ซวย โดยจัดไปกับเค้าด้วยเหอะะะะะ................." 

เสียงของแดง ร้องออกมาเบาๆแบบพอได้ยินกันเพียงสองคน 

ระหว่าง แดง กับ แชมป์ 

จนแชมป์ต้องหันไปถามด้วยความอยากรู้ 

 

"กิจกรรมอะไรหรอ??? ที่ครูเค้าบอกนะ" 

แชมป์ หันไปถามเพื่อนของเค้า 

ที่นั่งหลับตา อธิษฐานให้ตัวเองรอดจากกิจกรรมครั้งนี้ 

 

แดง ลืมตาขึ้นแล้วหันหน้ามามองเพื่อนของเค้า พร้อมกับอธิบายให้ฟัง 

"ก็จะมีพวกเด็กนักเรียนที่เรียนเก่งๆจากโรงเรียนตรงข้ามศูนย์มาสอนพวกเราอะ 

เอาจริงๆนะ พวกมันก็ไม่ได้อยากมาสอนพวกเราเท่าไหร่หรอก 

แต่ที่พวกมันทำไป คงเพราะเหมือนจะได้สิทธิ์พิเศษบางอย่างจากโรงเรียน 

แถมโรงเรียนก็ได้หน้า ศูนย์เราก็ได้หน้า 

เห็นยืนถ่ายรูปกันหน้ายิ้มแฉ่ง" 

แดง เล่าให้ฟัง 

แม้เค้าเองจะเพิ่งเข้ามาอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า ศูนย์ฯ ได้ไม่นานนัก 

แต่ด้วยความเป็นคนหูไว ตาไว 

ก็เลยรู้อะไรเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้อยู่ไม่น้อย 

 

"ได้ยินมาว่า โครงการได้เงินสนับสนุนด้วยนะ 

แต่คงหล่นหายไปอยู่ตรงไหนบ้างก็ไม่รู้มั้ง เป็นอันรู้กันวะ อิอิอ" 

แดง เล่าให้ฟัง ตามข้อมูลที่เค้ารู้มา 

อันที่จริง โครงการที่ภาพลักษณ์ภายนอกดูสวยงาม 

แต่เบื้องหลัง เบื้องลึก ยังมีอะไรแอบซ่อนอยู่อีกมากมาย 

รวมถึงยังมีประโยชน์แอบแฝงเอาไว้ให้กับคนแค่บางกลุ่มเท่านั้น 

โดยใช้โครงการเหล่านี้มาเป็นภาพสวยงามบดบังความเน่าเสียที่แอบซ่อนอยู่ภายใน 

 

"เราดูจากสีหน้านายแล้ว สงสัยครั้งนี้ นายจะรับโชค ได้รับเลือกแน่ๆ" 

แชมป์ แกล้งอำเพื่อนของเค้าออกไป 

ในขณะที่ตัวของคนที่ถูกอำสะดุ้งโหย่งด้วยความตกใจ 

 

"เฮ้ย!!! อย่าปากเสียดิวะ!!!! 

ถ้าเราโดนเลือก ก็ขอให้นายโดนเลือกไปกับเราไปด้วย" 

แดง ร้องออกมา 

 

"ได้ ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเกิดเราโดนเลือก นายก็ต้องไปกับเราด้วย โอเคปะ?? แฟร์ๆ" 

แชมป์แกล้งยื่นข้อเสนอกลับ 

ส่วนแดง ขยุบขยิบตา ราวกับกำลังคิดว่า 

เค้าจะขาดทุนหรือกำไรมากกว่ากันในข้อเสนอนี้ 

 

"โอเค ถ้างั้นเป็นอันตกลง 

แต่ทางที่ดีที่สุด คือ ไม่ถูกเลือกจะดีที่สุด 

สงสัยต้องไปไหว้ศาล ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อน  

ขอให้ลูกช้าง เห้ย!! ไม่ใช่ดิ ลูกแดงและลูกแชมป์แคล้วคลาดด้วยเถิดดดดดดด" 

แดง แกล้งยกมือขึ้นประนม เพื่ออธิษฐานตามที่ขอ 

ในขณะที่ แชมป์เองก็มองตามอย่างขำๆในอาการของเพื่อนของเค้า 

 

"ทำตามดิวะ เราจะได้รอดไปด้วยกัน" 

แดง หันมา บอกกึ่งบังคับให้แชมป์ทำตาม 

ส่วนแชมป์ก็แกล้งทำตามอย่างขำๆ 

 

----- 

 

สัปดาห์ถัดมา 

ครูประจำชั้นเข้ามาในชั้นเรียน พร้อมกับประกาศรายชื่อของคนที่ถูกจัดให้ไปเข้าร่วมกิจกรรม 

ครูค่อยๆประกาศออกมาทีละรายชื่อ 

พร้อมกับเสียงร้องด้วยความดีใจของคนที่ไม่ถูกเรียกชื่อ 

และเสียงร้องโอดครวญของเจ้าของชื่อนั้นที่ถูกเรียก 

 

"และสำหรับสองคนสุดท้ายที่ต้องเข้าร่วมกิจกรรมคือ...... 

 

.....เด็กชายแดง.... 

 

"โอ๊ยยยยยย!!!!!!" 

เสียงร้องดังลั่นกว่าใครของแดง 

ดังขึ้นเมื่อสิ้นสุดเสียงประกาศนั้น 

เพราะมันคือชื่อของเค้า 

ชื่อของคนที่ต้องเข้าร่วมกิจกรรมด้วยความไม่เต็มใจ 

 

"...แม่งงงงง!!!! ทำไมถึงซวยขนาดนี้วะะะะะะ!!!!!" 

แดง ร้องบ่นออกมาอย่างเหลืออด 

 

"นี่ขนาดไปยกมือไหว้ขอกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วนะ ยังไม่รอดเลยยย!!!!" 

แดง ยังคงบ่นกระปอด กระแปดต่อ 

ส่วนแชมป์เองก็หัวเราะขำกับอาการของเพื่อนของเค้า 

 

"โชคดีนะเพื่อนแดง ตั้งใจเรียนนะ ฮ่าาา" 

แชมป์ หัวเราะออกมาอย่างถูกใจ 

 

"แม่งเอ๊ยยยยย!!!!! แต่อย่าเพิ่ง ยังเหลืออีกคน 

ขอให้เป็นนายด้วยเหอะว้าาาาาา!!!!!" 

อีกครั้ง  

ที่แดงพูดพร้อมร้องออกมา 

ราวกับขอให้มันเป็นจริงตามที่เค้าปรารถนา 

 

"ไม่มีทางเป็นเราอยู่แล้ว ถ้าเป็นเราก็ถือว่าซวยที่สุดแล้วละ 

หนึ่งในสี่สิบคนเชียวนะ ฮ่าาาา" 

แชมป์ หัวเราะออกมาอย่างย่ามใจ 

เพราะในใจของเค้าคิดว่า  

ยังไงก็ตามแต่ 

เค้าคงไม่ได้เป็นคนที่เป็นเจ้าของชื่อสุดท้ายนั้นอย่างแน่นอน 

 

"และสำหรับคนสุดท้ายคือ....." 

เสียงของครูประกาศ 

ท่ามกลางความลุ้นของนักเรียนทุกคน 

 

"แชมป์ครับครู" 

แดงลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมตะโกนชื่อเพื่อนของเค้าออกไป 

ในขณะที่แชมป์เองก็รีบฉุดดึงให้เพื่อนของเค้าลงมานั่ง 

 

"เฮ้ยยย!!!! อย่าซี้นำซิวะ" 

แชมป์ รีบบอกออกไป 

ในใจของเค้าเอง 

ก็ไม่อยากให้เป็นชื่อของเค้าสักเท่าไหร่ 

 

ส่วนครูที่ยืนอยู่หน้าชั้น 

ก็มองมาที่อาการของเด็กชายทั้งสองคนด้วยความสงสัย 

พร้อมกับพูดออกไปอย่างประหลาดใจว่า 

 

"เด็กชายแดง รู้ได้ไงเนี่ยะ!!!!!!" 

 

------- 

ความคิดเห็น