ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ท็อปฟอร์ม

“มานี่ พี่ขอจูบหน่อย คิดถึงใจจะขาด” ธนนท์จูบเธออย่างคิดถึง สำหรับเขาการจูบเธอมันคือพลังอย่างหนึ่งที่ทำให้เขามีแรงทำทุกอย่าง

เขาจูบเธออย่างเร่าร้อน มือทั้งสองปลดเสื้อของเธอออก จนเหลือแต่บราเท่านั้น ส่วนเธอก็ไม่น้อยหน้าจัดการกับเสื้อของเขาเช่นกัน ร่างกำยังบึกบึนตรงหน้าทำเธอขวัญอ่อน

“พี่ธนนท์”

“ครับ?”

“มิลินลืมไปตรงนี้มีกล้องค่ะ”

“ไม่ใช่ปัญหาครับ โซฟาพี่ก็ทำได้”

เขาอุ้มเธอไปนั่งตรงโซฟา โดยนั่งบนตักเขาและเขาก็จัดการดูดยอดถันอย่างหิวโหย จนมิลินครางไม่เผ็นศัพท์ เชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียว

“อื้มมม หวานจังเลยค่ะ” เขาพูดชมคนตรงหน้า

“พี่อยากเข้าไปในตัวน้องแล้ว พี่ขอนะคะ ไม่ไหวแล้ว”

เขาปลดเข็มขัดและรูดซิปลง และจัดการถอดกางเกงของเธอออก ก่อนจะจ่อมันเข้าไปที่ปากถ้ำ

“โอ้วววว แน่นเหมือนเดิม”

“อื้อออออเสียว”

ครืดดดด กริ๊งๆๆๆ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทวอร์ชของเธอดังขึ้น

“คุณแม่โทรมา”

“ฟู่ววว รับก่อนก็ได้ครับ”

“ค่ะ”

เธอกดรับผ่านนาฬิกาของเธอ และฟังเสียงปลายสาย ในขณะที่เขายังโลมเลียเต้าสวยของเขาและแกนกาวยังแช่ค้างอยู่อย่างนั้น

“ลูกขา วันนี้แม่เข้ามาบริษัทนะคะลูก”

“เข้าบริษัท!!!”

“ใช่ลูก ตกใจอะไรกัน นี่แม่กำลังลงจากรถ”

“ลงจากรถ!!!!”

“มิลิน ลูกเป็นอะไร”

“ป่าวค่ะแม่ พอดี เอ่อ พอดีมิลินตกใจน่ะค่ะ คิดถึงคุณแม่พอดีด้วย แหะๆ”

“โอเคลูก แม่กำลังเข้าบริษัท”

เธอรีบกดวาง เขาทั้งสองมองหน้ากันอย่างเซ็งๆ และรีบใส่ชุดกันทั้งคู่ แม้ชุดจะยับไปหน่อย แต่ก็พอพรางตาไปได้

“ไว้แม่น้องกลับ พี่จะจัดการเอาให้น้องลุกไม่ไหวเลย”

เธอมองเขาด้วยความเขิน คนบ้า พูดอะไรก็ไม่รู้

“หวัดดีจ้ะลูก” คุณหญิงอรอินเปิดประตูเข้ามาพร้อมเสียงและพร้อมมม....เพื่อนสนิทอย่างคุณนายมารตี

“คุณแม่!”

“อ้าว ตานนท์ มาอยู่นี่ได้ยังไง”

“เอ่ออ พอดีว่า เอ่ออผมคิดถึงน้องอะครับ แล้วแวะมาคุยเรื่องงานด้วย”

“หืมมมม แม่ล่ะอย่างชอบ แล้วทำไมมาหาน้องทั้งที เสื้อยับขนาดนี้ละคะลูก” คุณมารตีเดินเข้าไปจัดชุดให้ลูกชาย

“แล้วทำไมลูกผมยุ่งแบบนี้ละลูก ไหนๆพี่ธนนท์เขามาหา ลูกกลับผมเพ่ายุ่ง เสื้อยับ แล้วลิปสติกน่ะ ลูกทาแบบถูๆหรอ ทำไมมันไม่เป็นรูปปากเลย นี่แม่นึกว่าหนูไปโดนจูบมานะเนี่ย”

“จูบอะไรคะแม่ไม่มีค่ะ!” เธอพูดรัวจนน่าสงสัย

“แม่แค่หยอกน่า” คุณอรอินหัวเราะ

“แล้วธนนท์ล่ะ วันนี้ทาปากหรอลูก” คุณหญิงมารตีจับที่ปากของลูก

“อื้มม สีเดียวกับหนูมิลินเลยนะเนี่ย”

“อ่อ พอดีว่าผมแต้มๆน่ะครับ ปากผมแห้ง”

จะไม่ไหวแล้วนะ จะไม่ไหวแก้ตัวแล้วนะ

“อ้าวว มิลินทำไมโต๊ะทำงานลูกรกแบบนี้ละคะ เหมือนโดนปัดเลย”

“เอ่ออ งานเยอะอะค่ะแม่ เลยรกไปหน่อย วันนี้เย็นๆ มิลินว่าจะจัดใหม่อะค่ะ แหะๆ”

“ตายแล้วธนนท์ ลูกลืมรูดซิปมาน่ะลูก ดีนะหนูมิลินไม่เห็น ว้ายตายๆ”

ธนนท์รีบรูดซิปขึ้น ก่อนจะปาดเหงื่อของตัวเอง

“อายน้องไหมเนี่ยลูก”

“มิลินลู๊กกก”

“คะแม่”

“ลูกลืมติดกระดุมเม็ดนี้เนี่ย เอ๊ ปกติลูกไม่เคยพลาดนี่นา วันนี้รีบแต่งตัวหรอคะลูก”

“เอ่ออออ ใช่ค่ะ วันนี้มิลินรีบ มิลินตื่นสายค่ะ”

“ตี5 เนี่ยนะ สาย?”

“เอออ ค่ะ สายค่ะแม่ เอ่อ ว่าแต่แม่เถอะค่ะ มาทำอะไรกับคุณน้าหรอคะ”

“แม่จะไปดูเครื่องเพชร แต่ผ่านบริษัทพอดี แม่เลยแวะมา ไม่คิดว่าพี่เขาจะอยู่ด้วย” คุณอรอินยิ้ม

“คอยมาดูแลน้องแบบนี้ดีแล้ว ถ้าไม่มีงานก็มาหาน้องบ่อยๆนะลูกนะ แม่อยากมีหลาน เอ้ยย ไม่ใช่แม่อยากให้ลูกสอนงานหนูมิลินด้วย”

“ฟู่วว ครับแม่”

“งั้นเราไปกันเถอะ ให้ลูกของเราเขาสอนงานกันไปเถอะ” คุณมารตีพูด

“อย่าดื้อนะคะคุณลูกสาว อะไรยอมได้ก็ยอมไปนะลูกนะ”

“เอ่ออ ค่ะแม่”

“ไปนะลูก”

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง

ฟู่วววว

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วขำออกมา

“น้องว่า แม่เรารู้มั้ย”

“พี่ธนนท์ว่าไงอะคะ”

“จะเหลือหรอ เขาแค่จับไม่ได้เท่านั้นเอง”

 

“เธอว่าเป็นตามที่เราคิดมั้ย”

“ชัวร์ ฉันเห็นคอตานนท์มีรอยลิป ส่วนหนูมิลินมีรอยเขี้ยว” มารตีกล่าว

“ลูกชายเธอต้องรับผิดชอบลูกสาวฉันแล้วละ” อรอินตอบ

“อันนั้นแน่นอนอยู่แล้ว ฉันรู้ว่าถ้าทำแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่ยอมให้ลูกของฉันไม่รับผิดชอบแน่ๆ แต่เราค่อยๆปล่อยให้สองคนเรียนรู้ไปเรื่อยๆดีกว่า ให้เขารู้ว่าถ้าทำแบบนี้เขาทั้งสองต้องรับผิดชอบกันยังไง เขาต้องบอกเรื่องนี้ด้วยตัวเขาทั้งสองเอง”

“มารตี เวลคั้มทูมายแฟมนะยะ”

“อร้ายยยย ได้เลย” ทั้งสองกอดกันตามประสา

 

 

 

โอเค คุณแม่ท็อปฟอร์มมาก อยากได้ค่ะแม่ รับสมัครเมียน้อยให้ลูกชายหรือไม่ค่ะ ทำเป็นทุกอย่างเลยค่ะ ไม่ว่าจะบ้านระเบิด ครัวไหม้ น้ำท่วมห้องน้ำ เป็นทุกอย่างค่ะแม่

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น