facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Let me be yours : Part 10 [100%] 18+

ชื่อตอน : Let me be yours : Part 10 [100%] 18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2564 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Let me be yours : Part 10 [100%] 18+
แบบอักษร

Let me be yours 10 

 

"นี่ใครใช้ นาย? " 

โจเซฟลองถามหยั่งเชิงก่อนเผื่อว่าเขาจะเข้าใจผิดไป ทั้งที่ความจริงมันก็เห็นอยู่ทนโท่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ทว่าเขารับไม่ได้ มันเหมือนถูกสบประมาทโดยเด็กน้อยของเขาเอง ทั้งที่เคยสัมผัสด้วยตัวเองมาแล้วแท้ๆ ทำไมถึงไม่รู้! 

นาธานมองคนถามด้วยสีหน้างุนงง "ของนายสิ! ฉันต้องใช้ของแบบนั้นไปทำไม" 

ของเขา? 

เป็นครั้งแรกที่โจเซฟน้ำตาตกในให้กับความใหญ่โตที่แสนภาคภูมิใจของตัวเอง 

เด็กแสบต้องได้เรียนรู้ว่าเรื่องนี้เขาคิดผิดไปถนัด! 

โจเซฟแกะกล่องหยิบถุงยางอนามัยออกมาชิ้นหนึ่งพร้อมด้วยขวดเจลหล่อลื่น กลับมาหานาธานอีกครั้ง ประคองเม่นแคระลุกขึ้นนั่งลงบนตักเขาซึ่งหันหลังพิงหัวเตียง ก้มลงมองชายเสื้อยืดย้วยปิดส่วนอ่อนไหวสีชมพูวับแวม 

มือใหญ่ยื่นห่อถุงยางอนามัยให้เด็กแสบ เจ้าตัวใช้ดวงตากลมมองกลับมาด้วยความไม่เข้าใจ 

"นายเป็นคนซื้อมาก็ใส่ให้ฉันหน่อย" 

คราวนี้กลายเป็นเด็กแสบอ้ำอึ้งมือไม้เก้กัง สายตามองต่ำลงไปยังเป้ากางเกงตุงที่อยู่ห่างจากสะโพกเขาเพียงคืบ นาธานไม่เคยจับตรงนั้นของโจเซฟเลย! แม้จะเคยสัมผัสด้วยส่วนอื่นของร่างกายมาแล้วก็เถอะ แต่มันคนละเรื่องกับการใช้มือ 

ใบหน้าร้อนผ่าววูบวาบ ไม่ใช่รังเกียจ ไม่เลยสักนิด แต่ครั้งนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหนูนั่นแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน หัวใจพลันเต้นระส่ำด้วยความขลาดอายอย่างไม่สมเป็นตัวเอง ยกมือสั่นเครือขึ้นรับซองสีเงินมาถือไว้ ลอบมองคนตัวใหญ่ทีหนึ่ง อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเร่งเร้าให้เขารีบลงมือ 

เจ้าเม่นแคระกระแอมไอเรียกความมั่นใจ ลงมือถอดกระดุมกางเกงยีนก่อนเป็นอันดับแรก รูดซิปลงช้าๆ เสียงไอครั้งที่สองพลันดังขึ้นอีกครั้งแถมยังดังมากกว่าเดิม 

บ้าไปแล้ว!  

ขนาดแค่มองผ่านบ๊อกเซอร์ เจ้าหนูใหญ่ยักษ์นี่จะเข้ามาในตัวเขาได้อย่างไร?! 

นาธานลอบกลืนน้ำลายดังอึก แววตาตื่นตระหนกเหลือบขึ้นมองโจเซฟอีกครั้ง ฝ่ายนั้นแย้มรอยยิ้มเย็นมองมาเหมือนกำลังยื่นศาลท้ารบ เจ้าตัวดีพลันเกิดความฮึกเหิมอย่างเด็กแสบผู้ชื่นชอบการแข่งขัน เกี่ยวขอบบ๊อกเซอร์สีเข้มลงทันควัน ตอนนั้นเองที่เขาได้เห็นความใหญ่โตเต็มๆ ตา มันทั้งอวบหนาความยาวยังน่าทึ่ง แตกต่างจากของตัวเองโดยสิ้นเชิง 

"รออะไรล่ะ นายซื้อมาให้ฉันก็ลองใส่ดู" คำกล่าวเยาะของโจเซฟแหบกระเส่าเต็มที เขาเกือบจะใช้ความอดทนทั้งชีวิตไปกับวินาทีนี้หมดแล้ว 

นาธานสูดลมหายใจเข้าลึกพลางสะกดจิตตัวเองให้ใจกล้าพร้อมกันไปด้วย ฉีกซองสีเงินหยิบของข้างในออกมา วางมันแปะลงบนส่วนใหญ่โตที่เวลานี้ขับของเหลวสีใสออกมาจำนวนมาก เขารู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่มันค่อนข้างลื่นนิดหน่อย สองมืองุ่มง่ามเงอะงะตั้งหน้าตั้งตาทำภารกิจของตัวเอง แทบลืมไปแล้วว่ามันคือจุดยุทธศาสตร์ของใครอีกคน 

โจเซฟกัดฟันกรอด คำรามเบาๆ ในลำคอครั้งแล้วครั้งเล่า ฝ่ามือนุ่มนิ่มยุ่มย่ามอยู่กับแก่นกายเขาเหมือนกำลังทำการทดลอง ส่วนคนทรมานอยู่ทางนี้! 

หารู้ไม่ว่าเม่นแสบเองก็เหงื่อตกไม่ต่างกัน 

มันใส่ไม่ได้!!  

แม้จะพยายามรูดลงมาจากส่วนหัวจนโจเซฟขมวดคิ้วยุ่งกัดฟันดังกรอดหลายครั้ง มันก็หุ้มส่วนปลายไม่มิด เขายืดจนตึงเสียจนถ้ามากกว่านี้มันก็คงขาดออกจากกัน 

"ทำไมล่ะ" 

"ก็เพราะว่ามันเล็กไปน่ะสิ! " สักทีสิน่า!! โจเซฟเค้นเสียงลอดไรฟัน บ่งบอกว่ากำลังหัวเสียเต็มทีแล้ว "นายคิดว่าของฉันจะใส่ขนาดเล็กสุดได้หรือไง" 

"มีขนาดด้วย?! " 

นึกอยู่แล้วเชียว!!  

"ต้องมีอยู่แล้วสิ ใช่ว่าคนทั้งโลกจะมีไอ้นั่นเท่ากันหมด ดูอย่างของฉันกับของนายสิเท่ากันไหม ทำไมไม่ดูให้ดีเสียก่อนที่จะซื้อมาเล่า" 

"ใครมันจะไปมีอารมณ์พินิจพิจารณาของแบบนี้ในที่สาธารณะล่ะ! หยิบได้ฉันก็วางบนเค้าน์เตอร์ให้เข้าคิดเงินแล้ว ความผิดนายนั่นแหละที่ใหญ่เกินไป" 

โจเซฟถอนหายใจ คว้าถุงยางที่ใช้การไม่ได้โยนออกไปให้พ้นตัว 

"งั้นจะทำต่อให้จบอย่างที่พูดไว้ตอนแรกไหม ถ้าไม่ฉันจะได้...." 

"ทำ! " เด็กแสบตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด มาถึงขนาดนี้แล้วเขาไม่มีทางถอยหลังกลับเด็ดขาด อีกอย่างคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือโจเซฟ มีอะไรต้องกลัว "ไม่ใส่ของแบบนี้ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ฉันไว้ใจนาย" 

เด็กใจกล้ากำรวบท่อนเนื้ออวบหนาเอาไว้ด้วยสองมือ ค่อยๆ ขยับรูดขึ้นลงช้าๆ เรียกเสียงครางต่ำด้วยความพึงพอใจจากอีกคน ความไว้ใจที่เจ้าเม่นน้อยวางลงบนมือเขา ทำเอาสายตาคมดุอ่อนแสงลงจนกลายเป็นความอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว โจเซฟขยับตัวถอดเสื้อยืดออก ปล่อยให้เม่นน้อยลูบคลำบรรเทาความทรมาน ตัวเองหันไปคว้าหยิบเจลหล่อลื่น ทว่าเมื่อหันกลับมาเจ้าตัวดีกำลังโน้มใบหน้าลงต่ำหวังจะทำแบบเดียวกันให้ มือใหญ่เชยคางมนขึ้นมาได้ทันเวลาและกดจูบลงบนริมฝีปากสีแดงสด 

"เอาไว้คราวหน้า ตอนนี้ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว" 

โจเซฟประคองเด็กแสบนอนหงายลงบนเตียงอีกครั้ง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจากร่างบาง จับเรียวขาขาวตั้งฉากแยกออกจากกันด้วยท่วงท่าเป็นธรรมชาติมากที่สุด 

"ไม่ต้องกลัว แค่ไว้ใจฉันอย่างที่นายพูด" 

นาธานเม้มปากแน่น พยักใบหน้าน้อยๆ สายตาจดจ่ออยู่กับฝ่ามือใหญ่อย่างรอคอย เฝ้ามองเขาบีบเจลหล่อลื่นใส่นิ้วมือตัวเอง สองขาแยกออกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่ออำนวยความสะดวกให้ เนื้อตัวสั่นไหวยามความเย็นชื้นวนไล้รอบช่องทางปิดสนิท 

"อย่าเกร็งนะ ถ้าฝืนแล้วนายจะเจ็บ" 

"อืม" 

นาธานรับคำเบาๆ รับรู้ได้ว่านิ้วสากของโจเซฟพยายามแทรกตัวเข้ามา เจลเย็นเฉียบทำหน้าที่ของมันได้ดีมาก เพราะเขาไม่เจ็บเลยสักนิด เพียงแค่รู้สึกแปลกๆ ด้วยความไม่คุ้นเคยเท่านั้น และเขารู้ว่าโจเซฟกำลังทะนุถนอมเขาอยู่เช่นกัน ความกลัวจึงถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นใจ 

โจเซฟสร้างความคุ้นเคยให้นาธานด้วยการขยับเข้าออกตื้นๆ เมื่อผนังอ่อนนุ่มเริ่มคลายตัวเปิดรับเขาจึงกดลึกขึ้น สืบเสาะหาจุดหมายที่จะทำให้ทุกอย่างง่ายดายกว่าเดิม งอนิ้วโค้งขึ้นในจังหวะหนึ่งเจ้าเม่นแคระพลันผวาเฮือกร้องครางเครือด้วยความตกใจ 

....ตรงนี้ละ 

"จะ....โจ ตรงนี้ งือออ ตรงนี้มันแปลกๆ อ๊ะ! นายอย่าย้ำสิ" 

กลางกายอ่อนนิ่มของนาธานเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งเพราะปลายนิ้วของโจเซฟ ทว่านอกจากคนตัวโตกว่าจะไม่ฟังยังกดย้ำๆ อยู่ตรงนั้นหลายครั้งหลายครากระทั่งนาธานรู้สึกได้ว่ามันไม่ได้มีแค่นิ้วเดียว 

ตั้งแต่เมื่อไหร่?! 

ลมหายใจหอบหนักหน่วงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว สองมือจิกผ้าปูที่นอนแน่น แรงเสียดสีทำให้ตรงนั้นร้อนผ่าวไปหมด นาธานกำลังถูกแผดเผาด้วยความเสียวซ่าน ถึงกระนั้นอะไรบางอย่างกลับบอกเขาว่ามันยังไม่พอ 

อยากได้มากกว่านี้ 

ดวงตาเว้าวอนฉ่ำปรอยมองคนตรงหน้า เสียงใกล้สะอื้นเต็มที "เข้ามาเถอะ เร็วเข้า....จะไม่ไหวแล้ว" 

โจเซฟกัดฟันทนรอช่วงเวลานี้อยู่เช่นนั้น เขาใช้อีกมือบีบเจลหล่อลื่นใส่ส่วนแข็งคัด ลูบขยับเตรียมความพร้อมให้ตัวเองก่อนจะถอนนิ้วออกจากช่องทางสีหวาน ความว่างเปล่าทำให้มันบีบรัดตัวน้อยๆ อย่างเชื้อเชิญ โจเซฟจัดให้ตามที่ร้องขอ จ่อตัวตนกดเข้าดินแดนเร้นลับเชื่องช้าทว่าหนักแน่น ป้อนตัวเองให้เด็กแสบได้กลืนกิน 

เสียงครางเครือดังผะแผ่วขณะโจเซฟค่อยๆ กดส่วนหัวเข้ามา นาธานรู้สึกเหมือนว่าเนื้อตัวกำลังจะปริแตกจวนเจียนระเบิดก็ไม่ปาน ตัวตนของโจเซฟใหญ่กว่านิ้วเขากี่เท่าเพิ่งรับรู้ได้ก็ตอนนี้เอง 

"หายใจนาท" 

เด็กแสบผ่อนลมหายใจตามคำปลอบประโลม มือใหญ่ของโจเซฟช่วยปลุกเร้าส่วนอ่อนนุ่มด้านหน้า ทุกอย่างจึงไม่ยากอย่างที่มันควรจะเป็น กระทั่ง.... 

"หมดแล้ว" เม่นน้อยหน้าแดงเถือกกับถ้อยคำรายงานของคุณครู 

"จะขยับแล้วนะ" 

"อืม" เสียงตอบรับเบาหวิว ทว่าเขาไม่รู้ว่าการขยับโยกของโจเซฟจะราวกับคลื่นพายุคลุ้มคลั่งโหมกระหน่ำเช่นนี้ 

"อ๊า.... อ๊ะ ช...ช้า ช้าหน่อย โจ! อย่าโดนตรงนั้น! อื้อ!! " 

หลังจากนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเปล่งถ้อยคำน่าอายอะไรออกไปบ้าง รับรู้เพียงทุกการเคลื่อนไหวกระแทกกระทั้นของโจเซฟ ทุกครั้งที่เขาบดขยี้จุดที่ลึกที่สุดทำเอาแทบขาดใจ น้ำตาเม็ดโตหยดไหลลงข้างแก้มอย่างสุดกลั้น แต่มันไม่ได้เกิดจากความเสียใจ เจ้าน้ำหยดใสถูกกลั่นมาจากความเสียวซ่านเกินทานทน นาธานคว้าลำคอของคนที่กำลังโน้มตัวลงมาใกล้ ไล้ปลายลิ้นเช็ดหยดน้ำใสทั้งที่จังหวะไม่สะดุดด้วยซ้ำ สองมือกอดเกี่ยวเกาะรัดเนื้อตัวระอุอุ่นเหมือนดั่งขอนไม้ช่วยชีวิตชิ้นสุดท้าย ก่อนที่พายุจะซัดสาดกวาดต้อนเขาไปจนถึงดวงดาวพร่างพราย ความสุขสมมาเยือนกะทันหันด้วยความรุนแรงเกินพรรณนา 

นาธานกรีดร้องเสียงดังลั่น พ่นของเหลวขาวขุ่นใส่แผ่นอกของคนทั้งคู่ ช่องทางด้านหลังบีบรัดระรัวนำพาโจเซฟกัดฟันกรอดเร่งจังหวะในช่วงสุดท้ายปลดปล่อยระลอกใหญ่ในส่วนที่ลึกที่สุดของเจ้าเม่นแคระในเวลาไล่เลี่ยกัน ก่อนทิ้งตัวลงบนแผงอกเล็กซึมซับความเสียวซ่านอิ่มเอม เสียงใจเต้นกระหน่ำสอดประสานอยู่อย่างนั้นหลายนาที 

นี่มัน....เรื่องมหัศจรรย์ชัดๆ 

โจเซฟขยับพลิกกายเพื่อให้เด็กแสบทาบทับบนตัวเขาแทนทั่งที่ยังเชื่อมประสานกันอยู่ ทว่าไม่มีใครคิดที่จะผละออกไป เนิ่นนานทีเดียวกว่านาธานจะค้นหาเสียงตัวเองเจอ 

"นี่คือเซ็กส์จริงๆ สินะ ยอดเยี่ยมขนาดนี้เลย" เส้นเสียงแหบพร่าเสียจนเจ้าตัวเกือบไม่เชื่อว่าเป็นเสียงของตัวเอง 

โจเซฟคิดเช่นเดียวกันว่าเซ็กส์ครั้งนี้ยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่เขาไม่คิดโพล่งมันออกมาดังๆ 

นาธานก็ยังคงเป็นนาธานอยู่วันยังค่ำ 

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีเข้ม ยกฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าเล่นไปมา 

"เจ็บหรือเปล่า" 

"เหมือนจะแสบนิดๆ แต่เพราะนายยังอยู่มันเลยไม่เจ็บเท่าไหร่" 

ยังอยู่ในที่นี้ หมายถึง 'อยู่' จริงๆ ให้ตายสิ 

ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นขยี้เส้นผมนุ่มด้วยความระอาใจ พลิกตะแคงเพื่อถอนตัวออกจากช่องทางโอบรัดอุ่นร้อนของอีกฝ่ายเสียที ไม่อย่างนั้นหากล่าช้ากว่านี้เขาจะถอนมันไม่ออกไปอย่างน้อยอีกหนึ่งชั่วโมง 

"ไปล้างเนื้อล้างตัวได้แล้ว ก่อนที่โยลันดาจะกลับมา" 

ตอนท่อนเนื้อใหญ่โตถอดถอนออกไปให้ความรู้สึกประหลาด จนเจ้าตัวดีส่งเสียงครางเบาๆ 

ดวงตาพร่าเลือนเหมือนตกอยู่ในม่านหมอกครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งจบลงไป ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะสะโพกกลมกลึงถูกหยิก 

"ไม่ต้องเคลิ้ม" ท่อนแขนแข็งแรงช้อนตัวเด็กแสบขึ้น อุ้มท่าเจ้าสาวไปส่งถึงห้องน้ำ เสียงขลุกขลักปะปนด้วยเสียงร้องครางหวิวจากด้านใน ไม่ถึงสิบนาทีก็ออกมาด้วยเนื้อตัวสะอาดสะอ้านทั้งสองคน 

เจ้าเม่นแคระสีหน้าอิ่มเอิบจากบริการทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมของโจเซฟ แม้ขาจะสั่นไปบ้างก็เถอะ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย เขาค่อยๆ หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้นวมตรงโต๊ะทำการบ้าน มองโจเซฟจัดการที่นอนให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมอย่างที่มันควรจะเป็น 

"อยู่กินมื้อเย็นด้วยกันก่อนนะ อย่าเพิ่งกลับเลย" 

"อืม ฉันมีเรื่องจะคุยกับแม่นายเหมือนกัน" 

คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ เสียงท้ายประโยคสูงขึ้นกว่าปกตินิดหน่อยเพราะตื่นเต้น "เรื่องอะไร เรื่องของเราเหรอ" 

โจเซฟเพียงเหล่มองเจ้าเม่นแสบทีหนึ่ง และหันกลับไปดึงผ้าปูที่นอนให้ตึง "วันมะรืนบาร์จะเปิดแล้ว ฉันอยากชวนเธอไปงานเปิดร้าน" 

เรื่องนี้เอง "ฉันไปด้วย! " 

"แล้วก็จะคุยเรื่องการฝึกงานของนายด้วย" 

คราวนี้เด็กแสบกระโดดพรวดไปเกาะแขนโจเซฟหน้าระรื่นอย่างไม่เจียมสังขาร เสียงครางเพราะความระบมจึงตามมาติดๆ "อูย....” 

โจเซฟขมวดคิ้วแน่น เอ็ดเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง พลางประคองเด็กน้อยของเขานั่งลงบนปลายเตียง “ระวังหน่อยสิ ฉันอุตส่าห์ไม่ทำให้เป็นแผลแล้วนะ” 

แต่มีหรือที่เด็กแสบจะสนใจ “ฉันขอฝึกเป็นบาร์เทนเดอร์นะ" 

"เริ่มจากในครัวก่อนเด็กน้อย หลังจากนั้นค่อยพิจารณาตามพฤติกรรม" 

รอยยิ้มพลันหุบลงทันควัน แต่ก็เอาเถอะ บุคคลมีชื่อเสียงในหลายๆ ด้านต่างก็เริ่มต้นจากศูนย์ทั้งนั้น ดีแค่ไหนแล้วที่โจเซฟไม่ให้เขาเริ่มจากขัดพื้นล้างห้องน้ำ 

เจ้าเม่นแคระคิดไปโดยหารู้ไม่ว่านั่นก็คือหนึ่งในความรับผิดชอบของตัวเองเช่นกัน ไม่อย่างนั้นอาชีพบาร์เทนเดอร์อาจจะถูกล้มเลิกตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น 

 

 

 

TBC. 

>>>> 

เรียบร้อยโรงเรียนโจเซฟ เอ๊ะ หรือว่านาธาน? 

ยั่วเขาจนถูกจับกินจนได้นะเด็กแสบบบ 

สาแก่ใจเธอแล้วใช่ไหม!! >< 

ปล.ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคอมเม้นเช่นเคยค่า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว