ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักหรืออยากรัก

ชื่อตอน : รักหรืออยากรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2564 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักหรืออยากรัก
แบบอักษร

“นิ่งสิครับพี่ฟ้า ดิ้นมากถ้าโดนแผลอีกคงต้องทำแผลกันทั้งคืนแน่” เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมใบหูของเธอ

เหมือนฟ้านิ่งทันลงทันที ประโยคแสนธรรมของเขา แต่ไม่รู้ทำไมได้ฟังแล้วรู้สึกขนลุกแปลกๆ หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นถี่ระรัวประหนึ่งจะหลุดกระเด็นออกมา

“ใจเต้นแรงจัง” เขายังไม่หยุดพูด “ตื่นเต้นหรือครับ” เขาพลิกตัวเธอนอนหงาย แล้วนอนเอียงหันหน้ามองเธอ

“ปะ เปล่า” เหมือนฟ้าหลับตาลง พร้อมกับเอียงหน้าหนี “นอนสิ”

เขาก้มหน้าลงหอมแก้มเธอเบาๆ “ฝันดีครับพี่ฟ้าของผม” แล้วทิ้งศีรษะลงบนหมอนใบเดียวกัน พร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย

“เด็กบ้า ใครเป็นของนายกัน” เหมือนฟ้าบ่นด่าเขาเสียงเบา ทั้งที่ยังหลับตาอยู่

“งั้นผมขอเป็นเด็กบ้าของพี่เองก็ได้” ก้มหน้าลงจุมพิตกลุ่มผมของเธออีกครั้ง แล้วหลับตาลง พร้อมก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความรู้สึกถึงความสุขที่เต็มเปี่ยม ไม่ต่างจากคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่นอนหลับตา แต่ริมใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“บัวจ๋า” ผืนพสุธาขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กที่นอนหันข้างอยู่ พร้อมกับนิ้วมือที่ค่อยๆลูบไล้และไต่จากสีข้างขึ้นไปยังลาดไหล่

“งืออ หมอ อย่าแกล้งสิ บัวง่วง” เสียงอู้อี้ตอบกลับมา พร้อมกับการขยับตัวหนีอีกเล็กน้อย

“บรรยากาศแบบนี้ใครเขานอนกันจ๊ะเมียจ๋า” เขาค่อยๆจับไหล่บางให้เธอนอนราบกับที่นอน แล้วขึ้นคร่อมทับร่างเล็กทันที

“หมอ นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ เกรงใจเจ้าของบ้านบ้าง” เพราะนึกถึงเรื่องของเหมือนฟ้ากับกล้าตะวันเมื่อช่วงหัวค่ำ ทำให้เธออดที่อายแทนไม่ได้

“มันเป็นเรื่องธรรมชาติจ๊ะที่รัก คนที่นี่เขาเข้าใจดี” เขาก็ยังกะล่อน หาคำพูดที่แสนดูดีมาแก้ต่างได้ตลอด

“คนเจ้าเล่ห์” เธอต่อว่าพร้อมกับดันหน้าของเขาที่เริ่มซุกไซ้รุกรานเธอออก

“เจ้าเล่ห์กับบัวคนเดียวนี่แหละ กลับบ้านคราวนี้ผมจะให้พ่อกับแม่ไปคุยกับครอบครัวของคุณเรื่องของเรา” เขาพูดพร้อมกับก้มหน้าลงขบเม้มลำคอระหงของคนใต้ร่าง

“หมอแน่ใจแล้วหรือคะ”

“ยิ่งกว่าแน่ใจซะอีก” เขาเอ่ยตอบเธอทันที

เธอสบตาเขา ที่มองเธออยู่เช่นกัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เพื่อค้นหาคำตอบ

“ผมรักคุณ”

“หมอ คุณอาจจะแค่อยากรักบัวก็ได้” พูดเองก็เจ็บเอง

“ทั้งรักและอยากรักนั่นแหละ หลงด้วย เรามารักกันเถอะนะคนดี” ระหว่างที่ชวนเธอคุย มือเขาไม่ได้อยู่นิ่งเลยซักนิด เพราะเมื่อเธอรู้ตัวอีกที คืออาภรณ์ด้านล่างถูกเขาถอดออกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว