ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไถ่โทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 963

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2564 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไถ่โทษ
แบบอักษร

เมื่อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่ม ถ้าสามทุ่มในเมืองหลวง ผู้คนคงยังพลุกพล่านอยู่ แตกต่างจากชนบท ที่นี่สามทุ่มถือว่าดึกมากแล้ว สำหรับคนที่ต้องตื่นเข้าไร่เข้าสวนตั้งแต่เช้าตรู่

“แถวนี้มีที่ไหนพอกางเต็นท์ นอนเล่น ดูดาวสวยๆบ้างไหมครับ”

ผู้ใหญ่ชินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา “มีครับ ลานท้ายหมู่บ้าน แต่ตอนนี้ดึกแล้ว ที่นั่นก็มืด คงไม่สะดวกเท่าไร”

“รบกวนลุงผู้ใหญ่พาผมไปหน่อยได้ไหมครับ ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการต่อเอง เรื่องไฟ ไม่ต้องเป็นห่วง ผมดูแลตัวเองได้” เขายืนยันและขอร้องให้เจ้าของพื้นที่พาไป ส่วนพวกอุปกรณ์ต่างๆเขามีพร้อมมาด้วยอยู่แล้ว

“งั้นก็ได้ครับ แต่ที่นั่นดีอยู่อย่างนะครับ มีทั้งสัญญาณโทรศัพท์และสัญญาณอินเตอร์เน็ต”

“งั้นก็ดีเลย ผมจะได้ติดต่องานกับที่บริษัทด้วย”

“ครับ”

พอมาถึงสถานที่ที่ผู้ใหญ่ชินแนะนำ เขารีบเปิดไฟฉายดวงใหญ่เพื่อให้ความสว่างทันที พร้อมกับลงมือกางเต็นท์ และจุดไฟเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย และเอาไว้ไล่สัตว์ต่างๆที่จะเข้ามาใกล้บริเวณเต็นท์ด้วย โดยมีผู้ใหญ่ชินคอยให้ความช่วยเหลือจนกระทั่งทุกอย่างเรียบร้อย

“ขอบคุณนะครับลุงผู้ใหญ่ เจอกันพรุ่งนี้ ฝันดีครับ” เขาโบกมือให้ผู้ใหญ่ชินที่ขับรถจักรยานยนต์กลับไปแล้ว ส่วนเขาก็กลับมานั่งบนเก้าอี้สนามหน้าเต็นท์ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เพื่อเข้าไปเช็คข้อมูล ความเคลื่อนไหวต่างๆของบ้านเมือง

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊งๆๆๆๆ

เสียงข้อความต่างๆดังขึ้น หลังจากที่เขาไม่ได้เปิดอินเตอร์เน็ตหลายวัน เขากดเข้าป่านทุกข้อความของทุกคนที่ส่งเข้ามา กดตอบกลับบ้างถ้าเรื่องไหนสำคัญ อ่านผ่านๆไปบ้าง แต่มีของหนึ่งคนที่เขาจดจ้องนานเป็นพิเศษ

“เคท” ชายหนุ่มทวนชื่อของอีกฝ่ายเสียงเบา

ข้อความนี้ถูกส่งมาตั้งแต่เมื่อวาน เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะทักเขามาทำไม ในเมื่อไม่เคยเจอกัน ไม่เคยได้คุยกันมานานมากแล้ว และด้วยความที่อยากรู้เขากดตอบกลับเธอไปทันทีเช่นกัน

เขานั่งรอเธอซักพัก ไม่มีสัญญาณของการถูกอ่าน มองนาฬิกา ตอนนี้ที่นี่สี่ทุ่ม ที่โน่นก็น่าจะประมาณสิบโมงเช้า เธอคงกำลังยุ่งอยู่ ถ้าเธอว่างคงตอบกลับเขาเองกระมัง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงปิดสัญญาณอินเตอร์เน็ต แล้วเข้าไปในเต็นท์นอนทันที

“ดีขึ้นหรือยัง” เหมือนฟ้าเอ่ยถามคนที่นอนหนุนมือตัวเองต่างหมอนอย่าง สบายใจเฉิบ

“ยังรู้สึกปวดๆอยู่เลยครับ” เขามองคนที่นั่งสัปหงกประคบแผลให้ตัวเองตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ก็เธอบอกว่าไถ่โทษที่ทำให้แผลเขาปริและบวมแดงขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็เลยไม่ขัดศรัทธา

“พี่ง่วงแล้วนะ” เธอเริ่มงอแง พร้อมกับหาววอดๆยกมือข้างหนึ่งขึ้นเช็ดน้ำตา

เขามองการกระทำของเธอ พร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ ดูแล้วช่างเอ็นดูและน่าสงสารไปพร้อมๆกัน แต่ตอนนี้มันก็ดึกเกินกว่าจะปล่อยให้เธอกลับบ้านพักเองแล้ว และถ้าเดาไม่ผิดพี่พสุธคงไม่ปล่อยให้พี่บัวกลับไปกับเธอแน่นอน

“นอนนี่ก็ได้ครับ สัญญาว่าจะไม่ล่วงเกิน” เขาให้คำมั่นอย่างจริงใจ

“แต่ว่า...” เธอมองไปยังที่นอนอีกฝั่ง ซึ่งเป็นที่นอนของแทนไท ไหนจะกระเป๋าเสื้อของผืนพสุธาอีก

“น้าแทนกับพี่พสุธไม่เข้ามาแล้วละครับ เขาคงหนีไปตั้งแต่ได้ยินเสียงผมครางแล้ว” เขาชันตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วรวบตัวหญิงสาวไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“ตะวันปล่อย จะให้มานอนด้วยกันแบบนี้คนอื่นเขาจะคิดยังไง” เธอพยายามแกะมือของเขาออกจากเอว พร้อมกับดันตัวเองขึ้น

“นิ่งสิครับพี่ฟ้า ดิ้นมากถ้าโดนแผลอีกคงต้องทำแผลกันทั้งคืนแน่” เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมใบหูของเธอ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว