ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แต่งงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 184

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2564 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แต่งงาน
แบบอักษร

สรัญภพอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงเดินลงมาข้างล่าง เห็นมารดานั่งรับประทานอาหารอยู่เพียงลำพัง ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ เพราะบ้านหลังนี้มีเพียงเขากับแม่เท่านั้น

“แม่มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” เขาเอ่ยถามขึ้นในขณะที่มือกำลังดึงเก้าอี้ออกจากใต้โต๊ะ เพื่อเตรียมรับประทานอาหารเช้า ซึ่งที่เห็นตอนนี้คือข้าวต้มทะเลที่หอมยั่วน้ำลายเหลือเกิน “ข้าวต้มน่ากินจัง ฝีมือกะเพราแน่นอนเลยแบบนี้”

“ตาซอร์” มารดาเรียกเขาเสียงเรียบ

“ครับแม่” เขาขานรับพร้อมกับมองหน้ามารดา

“แม่อยากให้เราเลิกนิสัยเจ้าชู้ พาผู้หญิงไม่รู้หัวนอนกลับมาที่บ้านได้แล้ว”

“แต่มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ครับ ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่เคยมาเรียกร้องอะไร จบแล้วคือจบ ที่สำคัญผมป้องกันตลอดเวลา ไม่มีทางพลาดแน่นอน” เขายืดอกยืนยันอย่างมั่นใจ

“แล้วถ้าเกิดพลาดละ”

“แม่ก็จะมีลูกสะใภ้และหลานสมใจอยาก”

“ซอร์!” เขาเรียกชื่อลูกชายเสียงดัง “อยากให้แม่หัวใจวายตายใช่ไหม”

“แม่คร้าบบบบ ผม...” เขาเงียบลง แล้วถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เมื่อเห็นน้ำตาของผู้ให้กำเนิด 

“โอเคครับ เลิกแล้ว ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ไม่มีอีกแล้วครับ ผมสัญญา” เขาให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ดีมาก ถ้าอยากมีเมีย กะเพราก็เป็นตัวเลือกที่ดีนะ แม่สนับสนุน”

“ไม่ค่ะ” กะเพราหรือกชนันท์ เด็กสาวอายุ 23 ปี ที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยปฏิเสธคนเป็นมารดาเสียงแข็ง ในขณะที่กำลังนั่งประทานอาหารด้วยกันบนโต๊ะหินอ่อนด้านหลังครัว

“แม่จะให้กะเพราแต่งงานกับพี่ซอร์ไม่ได้นะคะ กะเพราไม่แต่ง อี๋” เพราะเธอเห็นพฤติกรรมของสรัญภพตั้งแต่เด็กจนโต ไม่มีทางที่เธอจะนึกพิศวาสเขาได้แน่นอน ถ้าแค่เคารพแบบพี่ชายเธอพอรับได้ แต่ถ้าต้องได้เขาเป็นสามีเธอยอมเป็นโสดจนตายดีกว่า

“แต่คุณนายเขาว่ามาแบบนี้ แม่ก็ไม่กล้าขัด” มารดาของหญิงสาวที่เป็นคนสนิทของคุณนายสุนทรีพูดขึ้นอย่างลำบากใจ

“แม่ขา แต่นี่มันชีวิตของกะเพราเลยนะคะ ที่สำคัญกะเพรากับพี่ซอร์เราไม่ได้รักกัน” เธอเข้าไปกอดแขนออดอ้อนมารดา

“อยู่ด้วยกันก็รักกันเองนั่นแหละ”

“ไม่เด็ดขาดค่ะ กะเพราไม่แต่ง แล้วพี่ซอร์ก็ไม่มีทางแต่งกับกะเพราแน่นอน”

“ผมไม่แต่ง ยังไงก็ไม่แต่ง” สรัญภพปฏิเสธเสียงแข็ง อะไรกัน จู่ๆ จะให้เขาแต่งงานกับเด็กในบ้านที่นับถือกันเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา แค่เห็นหน้ายายกะเพราจอมแก่นก็หมดอารมณ์แล้ว ขืนแต่งกันไปมีหวังเขาโดนอีกฝ่ายบ่นเป็นแม่คนที่สองแน่นอน

“แต่แม่คุยกับป้ากานต์แล้วนะ”

“คุยได้ก็คุยใหม่ได้ เดี๋ยวผมไปคุยกับป้ากานต์เอง” เขากินข้าวต้มคำสุดท้ายเสร็จ ยกน้ำขึ้นดื่ม พร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ซอร์ หยุด แล้วนั่งลงเหมือนเดิม” คุณนายแม่พูดขึ้นเสียงขรึม เขาจึงจำเป็นต้องนั่งลงเหมือนเดิมตามคำสั่งของอีกฝ่าย

“สัปดาห์หน้ามีประชุมผู้ประกอบการผลไม่แปรรูปที่เชียงใหม่ แม่จะให้ซอร์กับกะเพราไปประชุมด้วย”

“ทำไมผมต้องไปกับกะเพราล่ะครับแม่ ผมไปกับไอ้มืดก็ได้” เขาเริ่มโอดครวญอีกครั้ง

“ไอ้มืดมันฟังภาษาอังกฤษออกไหมละ กะเพรานั่นแหละดีแล้ว” สุนทรียื่นคำขาด

“แม่ครับ”

“เอาละ แม่จะไปดูงานที่โรงงานซักหน่อย ซอร์จะเข้าสวนใช่ไหม แม่ฝากดูด้วยนะ” สุนทรีไม่ฟังเสียงโอดครวญของลูกชาย แต่กลับสั่งงานเพิ่มเข้าไปอีก

“เฮ่อ” สรัญภพทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หมดอาลัยตายอยาก เหนื่อยใจกับความเผด็จการของคุณนายแม่สุนทรีเหลือเกิน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว