ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 สามี

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 598

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2564 17:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 สามี
แบบอักษร

ตะวัน...ชื่อของเขาปรากฏขึ้นทันทีที่เธอกดค้นหา  

“จัสมินนางแบบชื่อดังย่องเข้าโรงแรมไปหานักธุรกิจหนุ่มกลางดึก” พาดหัวข่าวในเพจดังที่ชวนให้คนกดเข้าไปอ่าน 

Paparazzi ถ่ายภาพของตะวันที่เดินเข้าไปในโรงแรมเมื่อคืนนี้และภาพของนางแบบสาวที่เดินทางไปกลับจากโรงแรมด้วยรถยนต์ของตะวันที่มีเกริกเป็นคนขับ เนื้อข่าวบอกว่าสามีของเธอและนางแบบสาวทั้งคู่เข้าพักที่โรงแรมด้วยกันห้องเดียวกัน  

ถึงแม้จะเข้าและออกโรงแรมในเวลาที่แตกต่างกัน แต่ภาพที่ถูกถ่ายมาก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่อ่านข่าวเชื่อแล้วว่าทั้งคู่นัดพบและใช้เวลาร่วมกันทั้งคืนที่นี่ 

เพราะฝ่ายหญิงเป็นนางแบบชื่อดังแถมยังติดอันดับสาวเซ็กซี่ในทุกๆ โพลทำให้ข่าวนี้ได้รับความสนใจมาก จำนวนคนกดไลก์และคอมเมนต์สูงเกินหลักพัน แต่ไม่มีแม้แต่คอมเมนต์เดียวที่จะพูดว่าตะวันแต่งงานแล้ว เพราะนอกจากคนในครอบครัวและคนใกล้ชิดแล้วภรรยาอย่างเธอก็แทบไม่มีตัวตนในโลกของเขาเลย 

คุณอำภาที่หันมาเห็นว่าอัยย์กำลังทำอะไรอยู่ก็หน้าเสียแล้วรีบพูดปลอบใจ “อย่าไปอ่านเลยค่ะคุณ ข่าวมันมั่วจะตาย คุณอย่าไปสนใจเลยนะคะ โรงแรมใหญ่ขนาดนั้นมีคนเข้าออกวันหนึ่งเป็นร้อยเป็นพันจะมาหาว่าไปด้วยกันได้ยังไง” คุณอำภาจงใจละความจริงที่ว่าผู้หญิงคนนั้นเข้าออกโรงแรมโดยมีเกริกเป็นคนดูแล 

มือที่ถือโทรศัพท์ของอัยย์สั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ควบคุมมันได้ในทันที อัยย์วางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปยิ้มให้เธอเล็กน้อย “คุณอำภาไม่ต้องกังวลนะคะ อัยย์สบายดี” เพื่อเป็นการยืนยันคำพูดของตัวเอง อัยย์ก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

ยิ่งอัยย์นิ่งเท่าไหร่เธอก็ยิ่งสงสาร แต่ถ้าเจ้าตัวไม่พูดเธอก็ทำอะไรไม่ได้ 

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วอัยย์ก็แต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอก 

“คุณรอหน่อยนะคะ เดี๋ยวให้คนไปตามคนขับรถให้” 

“ไม่ต้องค่ะ อัยย์ขับเองได้” 

“ได้ยังไงคะ เดี๋ยวเป็นลมไปอีก ตัวคนเดียวใครจะดูแล” 

“ทานข้าวแล้วไม่เป็นลมหรอกคะ เดี๋ยวพอตรวจเสร็จอัยย์จะเลยไปที่อื่นด้วยเลย” 

คุณอำภาชะงักแล้วเอียงหน้าถาม “ไปไหนคะ? ไปหาคุณตะวันเหรอคะ” น้ำเสียงที่ถามในประโยคหลังนั้นตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อคิดว่าอัยย์จะไปหาตะวัน แต่คุณอำภาก็ต้องผิดหวังเมื่ออัยย์ส่ายหน้าแล้วบอกว่าจะไปหาทนาย เพื่อคุยเรื่องงานเท่านั้น..... 

 

 

 

ที่บริษัท 

ตะวันกำลังนั่งประชุมอยู่กับผู้บริหารของบริษัท วันนี้ท่านประธานอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยเรียบเฉย ตอนนี้ดูนิ่งและน่ากลัวเหมือนเสือที่จ้องจะจับเหยื่อจนทำให้พนักงานที่กำลังพรีเซนต์มีเหงื่อซึมเต็มหลัง  

แน่นอนว่าทุกคนได้อ่านข่าวแล้วและคาดเดาได้ไม่ยากว่าท่านประธานจะอารมณ์เสีย แล้วก็เดาไม่ผิดจริงๆ 

“ต่อไปจะเป็นรายงาน การวิเคราะห์..........” 

ทั้งห้องประชุมนั้นเงียบสงัดในทันทีเพราะเสียงโทรศัพท์ของตะวันที่สั่นอยู่บนโต๊ะ  

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาทุกคนที่เข้าประชุมรวมถึงตะวันด้วยจะต้องปิดเสียงและห้ามรับสายเด็ดขาดจนกว่าการประชุมจะแล้วเสร็จ 

ทุกคนต่างคาดว่าเขาจะตัดสายทิ้งหรือคว่ำโทรศัพท์ลงอย่างที่เคยทำ แต่ตะวันกลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกดรับ 

ท่านประธานรับโทรศัพท์ในห้องประชุม............. 

เรื่องแค่นี้ทำเอาทุกคนในห้องตาเหลือกแล้วหันมามองหน้ากันเหมือนกับจะให้คนข้างๆ ช่วยยืนยันว่าไม่ได้ตาฝาดไป แล้วทุกคนก็ต้องแปลกใจหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นตะวันรับสายแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป 

หลังจากนั้นไม่นานเกริกที่เดินตามออกไปก็เดินกลับเข้ามาในห้อง  

“คุณตะวันมีธุระด่วน ขอยกเลิกการประชุมวันนี้ก่อนนะครับ” 

หรือวันนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกนะ ท่านประธานถึงได้แหกกฎที่ตัวเองตั้งไว้ ไม่ใช่แค่รับโทรศัพท์ แต่ถึงขั้นออกจากห้องประชุมกลางคันแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นนะ.... 

เสียงซุบซิบถามไถ่ดังไปทั่วห้อง 

“มีใครพอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?” 

“ไม่รู้แต่น่าจะเรื่องผู้หญิง” 

“รู้ได้ไงว่าเรื่องผู้หญิง?” 

“ก็เสียงคนโทรมาเป็นผู้หญิงน่ะสิ” 

“คุณตะวันจะไปที่ไหนครับ?” เกริกที่อยู่ในลิฟต์ด้วยค่อยๆ ถามอย่างระมัดระวังเพราะไม่รู้ว่าเจ้านายอยู่ในอารมณ์ไหน 

“ไปหาทนาย” 

ทนายคนไหนวะ?..........  

ถึงจะอยากรู้มากกว่านี้ แต่สีหน้าของตะวันก็น่ากลัวเสียจนเขาไม่กล้าอ้าปากถาม 

กว่าเกริกจะรู้จุดหมายปลายทางก็เป็นตอนที่เข้าไปนั่งอยู่ในรถแล้ว  

ตะวันที่นั่งเบาะหลังไขว่ห้างแล้วประสานมือไว้บนเข่า ตาทั้งสองข้างของเขานั้นปิดอยู่ราวกับเจ้าตัวกำลังพักผ่อน 

แต่เปล่าเลย เขากำลังพยายามทำจิตใจให้สงบต่างหาก สมองของเขายังวนเวียนอยู่กับคำพูดของคุณอำภา 

“เธอขับรถออกไปเองค่ะ บอกว่าหลังจากตรวจเสร็จแล้วจะไปคุยเรื่องงานกับคุณทนาย ดิฉันก็กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุหรือไปเป็นลมที่ไหนอีก แต่เธอก็ยืนยันว่าจะไปคนเดียว” 

ตะวันแอบหวังว่าคนที่โทรมาจะเป็นอัยย์......แต่ก็ไม่ใช่ 

เขาไม่กลับบ้านทั้งคืน เธอก็ไม่แยแส ความโกรธทำให้เขาบอกเกริกให้เรียกจัสมินมาหา แม้จะรู้ว่ามีความเสี่ยงที่จะเป็นข่าว แต่เขาก็ไม่สนใจเพราะอยากจะรู้ว่าอัยย์จะทำยังไง ถ้าเห็นเขามีข่าวกับผู้หญิงคนอื่น 

แต่เธอก็ไม่สนใจ...เขาไม่ควรคาดหวังอะไรจากเธอสินะ 

ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายสร้างกำแพงและขีดเส้นให้กับความสัมพันธ์ สุดท้ายก็กลายเป็นเขาเองที่รู้สึกโมโหเมื่ออัยย์ทำตามคำพูดของเขาจริง 

แค่ได้ยินว่าอัยย์ไปโรงพยาบาลเองแล้วยังจะไปไหนต่อไหนทั้งๆ ที่อยู่ในสภาพนั้นก็ทำให้เขาทนนิ่งต่อไปไม่ไหวจนต้องแล่นออกมาจากห้องประชุมแบบนั้น 

 

 

 

การหาหมอเสร็จลงอย่างรวดเร็ว อัยย์ทั้งโล่งใจและดีใจที่ได้รู้ว่าลูกในท้องสบายดี พอได้ออกมาข้างนอก หัวใจของเธอก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้น 

เธออยากจะหาอะไรทำจะได้เลิกคิดถึงแต่เรื่องของตะวัน  

“แกอีกแล้วเหรอ?” 

เสียงบาดหูที่ดังแว่วเข้ามาทำให้อัยย์ต้องหันไปมองแต่มันก็ทำให้เธอต้องปวดหัวทันที 

พี่สาวอดีตสามีทั้งสองคนที่กำลังจะเดินเข้าไปในตึกเดียวกับเธอ มองมาด้วยสายตามุ่งร้ายจนอัยย์เริ่มรู้สึกกังวล ถ้าเกิดมีเรื่องกันแบบครั้งที่แล้วเธอและลูกในท้องอาจจะเป็นอันตรายได้ สัญชาตญาณทำให้อัยย์เอากระเป๋าที่ถืออยู่มาบังหน้าท้องไว้  

“ร่อนไปทั่วเมือง ไปที่ไหนก็เจอ เกะกะลูกตาชะมัด”  

อัยย์เริ่มลังเลที่จะเดินเข้าไปในตัวตึกเพราะกลัวว่าจะไปปะทะกันในลิฟต์อีก  

เสียงของอุษานั้นดังเสียจนทุกคนที่อยู่แถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว 

อัยย์มองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางเดินเลี่ยงแต่ก็ถูกพวกเธอมาขวางเอาไว้  

“หนีทำไมล่ะ ไม่เก่งแล้วเหรอหรือว่าอาย กลัวคนจะรู้ว่าเป็นผู้หญิงแบบไหน” 

น่าจะเป็นโชคร้ายของอัยย์ที่ชั้นล่างของตึกมีการจัดบูธแนะนำสินค้าทำให้สิ่งที่อุษาพูดนั้นมีผู้ชมจำนวนไม่น้อยเลย 

อัยย์รู้สึกเหมือนตัวเองจนมุม จะหนีไปทางไหนก็ลำบาก แถมยังมีสายตาของคนมองจ้องมา ถ้าอยู่ในสภาพปรกติเธอคงไม่ลังเลที่จะตอบโต้หรือจัดการกับพวกเขาแล้ว แต่เพราะเป็นห่วงลูกเธอจึงจำเป็นต้องอดกลั้นไว้ อัยย์พยายามถอยออกห่างจากพวกเธอแล้วป้องกันท้องไว้ 

ผู้คนที่รุมล้อมบวกกับบรรยากาศที่ตึงเครียดทำให้เธอเริ่มหายใจยากขึ้นเรื่อยๆ อาการวิงเวียนเริ่มจู่โจมจนอัยย์ต้องถอยไปพิงผนังตึก แข็งใจไว้อัยย์...เธอจะปล่อยให้ตัวเองเป็นลมที่นี่ไม่ได้ 

ในช่วงเวลาวิกฤตนี้คนแรกที่เธออยากจะเห็นหน้าก็คือตะวัน แต่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะเขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่กับนางแบบคนนั้น 

ถ้าเพียงแต่มีใครอยู่เคียงข้างเธอ..... 

เริ่มมีเสียงผู้คนดังมาจากอีกด้านแต่อัยย์ไม่ได้หันไปให้ความสนใจเพราะแค่พยายามพยุงตัวให้ยืนตรงๆ เธอก็ทำได้ยากแล้ว 

 

ด้านหน้าตึกมีรถยุโรปสีดำแล่นเข้ามาจอด ผู้ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำ หน้าตาหล่อเหลาเดินลงจากรถทำให้เกิดเสียงกระซิบพูดคุยไปทั่ เพราะเพิ่งเมื่อเช้านี้เองที่ใบหน้าของเขาปรากฏเป็นข่าวไปทั่ว 

สีหน้าของเขานั้นเย็นชา ปราศจากความสนใจต่อสายตาของผู้คนที่ต่างจับจ้องมาที่เขา ตะวันขยับสูทแล้วเดินผ่านผู้คนที่รีบแหวกทางให้เข้าไปในตัวตึก 

เงาดำๆ ที่เห็นอยู่หางตาทำให้อัยย์ต้องหันหน้าไปมอง สายตาคมๆ ของตะวันที่มองมาทำให้หัวใจเธอเต้นรัว  

เธอไม่แม้แต่จะฝันว่าตะวันจะมาจริงๆ 

ราวกับมีเรด้าตะวันหันมาเห็นเธอทันที เขาขมวดคิ้วแล้วรีบสาวเท้ายาวๆ เข้ามาหาอัยย์ที่ขากำลังอ่อนแรงและเริ่มย่อตัวลง 

ดวงตาสีเข้มของเขานั้นลึกลับและยากที่จะเข้าใจ แค่ไม่กี่ก้าวเขาก็เดินถึงตัวเธอ ตะวันประคองกอดอัยย์ไว้แนบอกแต่แทนที่จะต่อว่าเหมือนที่เธอคาดไว้ เขากลับก้มลงมาปลอบเธออย่างอ่อนโยน 

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ที่นี่แล้ว”  

ภาพของตะวันที่เข้ามาดูแลอัยย์ทำเอาทุกคนแถวนั้นอึ้งไปตามๆ กัน แม้แต่อุษาและพี่สาวที่ยืนช่วยกันด่าอัยย์เมื่อครู่ก็ปิดปากเงียบ 

ตะวันตบหลังอัยย์เบาๆ “ไม่เป็นไรแล้วนะ”  

อัยย์ที่อดทนอยู่คนเดียวมาพักใหญ่กอดแผงอกกว้างไว้แล้วปล่อยความรู้สึกออกมา “อัยย์กลัว กลัวว่าจะทำให้ลูกเป็นอันตราย ฉันขอโทษ” ความกลัวที่เก็บกักไว้ทำให้เธอร้องไห้ออกมาในอ้อมแขนเขา  

ตะวันถอนหายใจ ผู้หญิงในอ้อมกอดเขาหน้าซีดมาก เท่าที่เขารู้เธอไม่ใช่คนที่ปกป้องตัวเองไม่ได้แต่ที่ต้องหวาดกลัวแบบนี้ก็เพราะเป็นห่วงลูกในท้อง 

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณนะ” มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยแต่เป็นความผิดของเขาเองที่ทำตัวงี่เง่าแล้วปล่อยให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ 

อัยย์เริ่มรู้สึกว่าตัวเย็นขึ้นและกำลังจะเป็นลม เธอเกาะเสื้อสูทของตะวันไว้แล้วหลุดปากเรียกเขาออกไป “สามี” 

แค่ได้ยินคำว่าสามีตะวันก็อุ่นวาบไปทั้งใจ เขารีบช้อนตัวอัยย์ขึ้นมาอุ้มแล้วเดินออกไปด้านนอก เกริกที่จอดรถเสร็จแล้วเดินเข้ามาเจอรีบหันหลังกลับแล้ววิ่งนำเขาไปที่รถ 

ตะวันรีบพาอัยย์ไปที่รถ เขาแทบไม่อยากปล่อยมือจากเธอเลย ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกทุ่มไปที่ตัวเธอ แม้ว่าจะมีคนมุงดูมากมาย หลายคนถึงกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขาอย่างเปิดเผยแต่ตะวันก็ไม่สนใจ  

แค่ได้ยินว่าสามี ใจของเขาก็แทบบินได้แล้ว.... 

 

อัยย์ถูกผู้ชายอุ้มออกไป อุษากับพี่สาวหันมามองหน้ากัน ถ้าหูไม่ฝาดไปพวกเธอได้ยินอัยย์เรียกผู้ชายคนนั้นว่า “สามี” แม้พวกเธอไม่ได้รับรู้ถึงตัวตนของตะวัน ดูจากการแต่งตัวแล้วเขาคงจะเป็นนักธุรกิจแต่ก็คงจะเป็นธุรกิจเล็กๆ ของตัวเองเพราะเป็นคนประเภทที่คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง จะให้มองว่าคนอื่นมีดีกว่าตนเองจึงเป็นเรื่องที่พวกเธอยอมรับไม่ได้ 

กว่าสองคนพี่น้องจะฉุกใจคิดถึงตัวตนของตะวันก็เป็นตอนที่ตะวันและอัยย์ลับสายตาไปแล้ว 

“อ๋อ...”อุษาลากเสียงยาวแล้วหันไปมองหน้าพี่สาว “ลืมไปเลยฉันเคยเจอผู้ชายคนนี้ที่โรงแรม” 

“เหรอสรุปว่าผู้ชายคนนี้เป็นผัวยัยอัยย์จริงๆ เหรอ?” 

“ก็น่าจะอย่างนั้นนะ เจอมาสองครั้งแล้วนี่ แต่ครั้งก่อนเขาบอกว่าเป็นเจ้าของโรงแรมนะ” 

“หา...โรงแรมอะไรมั่วหรือเปล่า ได้ผัวเป็นเจ้าของม่านรูดหรือเปล่า ผู้หญิงแบบนั้น ผู้ชายดีๆ ที่ไหนจะเอา” 

ขาเผือกที่ยืนอยู่แถวนั้นทนความซื่อบื้อของสองพี่น้องไม่ไหวเลยหันมาบอกเอาบุญ 

“คนนั้นเขาชื่อคุณตะวันค่ะ เป็นเจ้าของโรงแรมน่ะถูกแล้วแต่เป็นโรงแรมใหญ่ ไม่ใช่ม่านรูดนะคะ ไม่ได้เป็นคนรวยแต่เป็นคนโคตรรวยค่ะ ป้าลองเซิร์ชชื่อเขาก็ได้นะคะ เมื่อเช้าเพิ่งมีข่าวกับนางแบบที่ชื่อจัสมินไป” 

อุษาที่ว่องไวกว่ารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาข้อมูลทันที แต่ยิ่งอ่านเธอก็ยิ่งตาโตจนพี่สาวทนไม่ไหวต้องชะโงกเข้ามาดูด้วย 

ยิ่งรู้ตัวตนของตะวันมากเท่าไหร่ ทั้งคู่ก็ยิ่งหน้าเสีย อัยย์น่ะเหรอได้แต่งงานกับเจ้าของกาสิโนที่ต่างประเทศ  

“เป็นไปไม่ได้” เสียงกรีดร้องของคนที่ไม่อยากยอมรับความจริงพ่นออกมา “ผู้หญิงหน้าด้านแบบนั้นน่ะเหรอจะได้ผัวดีขนาดนี้ มันคงทำมารยาสาไถยหรือไม่ก็เล่นของใส่เขาแหละ ไม่อย่างนั้นผู้ชายเขาจะเอาของมีตำหนิแบบนี้มาทำเมียเหรอ” 

อุษาปฏิเสธที่จะรับความจริงว่านอกจากตัวเองแล้ว คนอื่นก็สามารถมีชีวิตที่ดีพร้อมได้เช่นกัน ความโกรธเกลียดที่เกิดจากการเข้าใจผิดทำให้เธอคอยสาปแช่งให้อัยย์มีชีวิตที่ตกต่ำ เธอหันไปมองหน้าพี่สาวที่ตอนนี้ก็มีสีหน้าแย่ไม่ต่างกัน 

ยิ่งนึกถึงรูปร่างหน้าตาของตะวันแล้วพวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกริษยา 

หลอกน้องชายเธอไปคนหนึ่งแล้วยังจะมาหลอกผู้ชายคนนี้อีกเหรอ 

ผู้หญิงสกปรกแบบอัยย์ ไม่คู่ควรที่จะเป็นเจ้าของผู้ชายดีๆ ไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตดีๆ  

โดยเฉพาะชีวิตที่ดีกว่าพวกเธอ.......... 

 

…………………………………………………….... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว