facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

องศาสีเทา (คนเบื้องหลัง)

ชื่อตอน : องศาสีเทา (คนเบื้องหลัง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
องศาสีเทา (คนเบื้องหลัง)
แบบอักษร

แดง สะดุ้งโหยง 

เมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น 

แม้เค้าจะไม่ได้หันกลับไปมองก็ตามว่าเสียงนั้นเป็นของใคร 

เพราะเค้าจำน้ำเสียงนั้นได้เป็นอย่างดี 

 

"....เชี่ยยยย!!!..." 

แดง อุทานกับตัวเองเบาๆ 

ในสมองของเค้ากำลังคิดว่า  

จะรับมือกับเจ้าของเสียงนั้นอย่างไรดี 

 

ณ เวลานั้น 

การหนี คงไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก 

เพราะฉะนั้น 

การเผชิญหน้าแล้วค่อยๆหาทางออก  

น่าจะดีที่สุด 

 

แดง ทำไม่รู้ ไม่ชี้ หันไปตามเสียงเรียกนั้น 

พร้อมร้องออกมาอย่างประหลาดใจ 

 

"อ๊าวววว!!! อ๊อด เป็นไง มาไงหรออออ???" 

แดงแกล้งตีหน้าซื่อ น้ำเสียงใสใส่ 

 

"อ๊อดกับลูกสมุนอีกสองสามคนเดินเข้ามาใกล้แดงและแชมป์ 

สายตาของอ๊อด มองไปที่เด็กใหม่ซะมากกว่า 

อ๊อดมองสำรวจดูว่า 

เจ้าเด็กใหม่คนนี้ 

มีของมีค่าอะไรติดตัวบ้าง 

โดยไม่ได้สนใจเสียงทักทายของแดง 

แม้แต่น้อย 

 

แชมป์ เอง ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป 

เค้าเป็นฝ่ายรอฟังซะมากกว่า 

ว่า เจ้าตัวหัวโจก จะเปิดประเด็นอะไรใส่เค้าและเพื่อน 

 

"มึง มาอยู่ใหม่หรอวะ??" 

อ๊อด ถามออกมา 

 

"อื่ม" 

แชมป์ ตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

น้ำเสียงที่ไม่สามารถบ่งบอกได้เลยว่า 

เค้ากำลังรู้สึกอย่างไรอยู่ข้างใน 

 

อ๊อด มองสำรวจดูที่แชมป์อีกรอบ 

ณ เวลานั้น 

แชมป์มีเพียงเสื้อยืดกลางเก่า กลางใหม่ กางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะใกล้พัง แค่นั้น 

แทบไม่มีอะไรที่มีค่า น่าสนใจเลยสักชิ้น 

 

"แม่ง ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยสักอย่างหรอวะ??" 

อ๊อด พูดกึ่งบ่นออกมา 

เมื่อไม่เห็นของที่ต้องตา ต้องใจเค้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว 

 

"โอ๊ยยย!! เพื่อนเรามันก็อยู่ใต้สะพานลอยเหมือนเรา 

มันจะมีอะไร จริงไหม??" 

แดง พยับเพยิดให้ แชมป์ เออออ ตามสิ่งที่เค้าพูดออกมา 

แต่ยังไม่ทันที่แชมป์จะพูดอะไรออกมา 

อ๊อดก็ชิงพูดออกมาซะก่อน 

 

"แม่งงง!! จะเอามาเลี้ยงที่นี่ทำไมนักวะ ไอ้พวกเด็กใต้พานลอยอะ  

ข้าวของพอมีค่าอะไร แม่งงง...ก็ไม่มีติดตัวมาสักอย่าง" 

อ๊อด สบถ ด้วยความรำคาน 

 

"โอ๊ยยย!!! พวกเด็กใต้สะพานอย่างพวกเรา  

มันจะมีอะไร แค่มีกินไปวันๆก็เก่งแล้ว" 

แดง แกล้งเสริม เพื่อความสมจริง 

 

คราวนี้ 

อ๊อดหันมามองและพูดกับแดง 

ด้วยสีหน้าและแววตาดุดัน 

 

"อย่าให้รู้นะโว้ย ว่ามีแล้วแอบซุกไว้ 

ไม่งั้นได้เจ็บตัวแน่!!! 

ไปโว๊ย!!!" 

อ๊อด พูดขู่เอาไว้ก่อน  

ก่อนที่เค้าและพวกจะเดินจากไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ 

เมื่อไม่สามารถรีดไถอะไรจากเด็กหน้าไหม่ 

ได้เลยสักอย่าง 

 

"เฮ่ออออ!!! เกือบไปแล้วไหมละ" 

แดง ถอนหายใจออกยาว 

เมื่อเค้าสามารถพาตัวเค้าเองและเพื่อนใหม่รอดจากสถานการณ์นั้นออกมาได้ 

ในขณะที่แชมป์ยังไม่ได้พูดอะไรออกมามากนัก 

เค้ามองตามอ๊อดและลูกสมุนไปจนลับตา 

 

------ 

 

"วันนี้ ครูจะประกาศคะแนนสอบของทุกคนนะ" 

สิ้นเสียงของครูประจำชั้น 

เด็กบางคนก็ร้องบ่นโอดครวญออกมา 

เพราะรู้ชะตากรรมของตัวเอง 

แม้จะยังไม่เห็นคะแนนก็ตาม 

 

"เอากระดาษแจ้งคะแนนสอบไปส่งให้ผู้ปกครองที่บ้านเซนต์รับทราบด้วยนะ" 

ครูพูดกำชับอีกครั้ง 

ครั้งนี้  

เสียงร้องโอดครวญยิ่งดังหนักขึ้นกว่าเดิม 

 

ธีร์ ขยี้หัวตัวเองด้วยความลำบากใจ 

เพราะรู้ในชะตากรรมของตนเองเป็นอย่างดี 

 

"ตายยยแล้วววววว!!!!...." 

ธีร์ ร้องออกมาเบาๆ 

แบบที่พอได้ยินแค่เพียงเค้าและโอ 

 

ครูประกาศเรียกชื่อนักเรียนทีละคน 

จนมาถึง  

 

...ธีร์พล.. 

 

"คร้าบบบบ" 

ธีร์ขานรับ 

พร้อมกับลุกขึ้น เดินออกไปรับกระดาษแจ้งคะแนนนั้น 

เค้าแทบไม่อยากมองด้วยซ้ำ 

เพราะรู้แน่อยู่แก่ใจ 

ว่าคะแนนของเค้าจะได้ประมาณเท่าไหร่ 

 

ไม่ผิดจากที่เค้าคาดไว้ 

คะแนนที่ได้ 

ทำให้อันดับของเค้าแทบจะเป็นอันดับเกือบท้ายสุดของชั้นเรียน 

 

"และสำหรับคนที่ได้ที่หนึ่งของชั้นเรา ก็คือ...." 

ครูแกล้งเว้นไว้เพียงเท่านั้น  

ยังไม่ประกาศชื่อออกมา 

เพื่อให้นักเรียนได้ตื่นเต้น 

 

แต่เหมือนเป็นที่รู้กันอยู่แล้ว  

ว่าใครคือคนนั้น 

 

"...โอวาท..." 

 

โอ เดินไปรับกระดาษแจ้งคะแนน 

เค้ามองดูกระดาษนั้น 

อย่างไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก 

ผิดกับเพื่อนของเค้าที่แลดูจะตื่นเต้นมากกว่า 

 

เมื่อ โอ เดินกลับมาที่โต๊ะเรียน 

ธีร์ก็คว้ากระดาษแจ้งคะแนนของ โอ มาดู พร้อมร้องออกมาอย่างตื่นเต้นแทน 

 

"โหยยยยยย!!!!....อยากให้ครูประกาศชื่อเราแบบนายบ้างจัง" 

ธีร์ พูดออกมา 

 

 

"นี่ ถ้าเราได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนนะ 

มีหวังพ่อเราปิดหมู่บ้านเลี้ยงใหญ่แน่นอน" 

ธีร์ พูดพร้อมกับมองดูกระดาษคะแนนของ โอ ด้วยความสนใจ 

แล้วพอหันมามองกระกาษแจ้งคะแนนของตัวเอง 

เค้าแทบอยากจะฉีกกระดาษแจ้งคะแนนของเค้าทิ้ง  

เสียให้ได้ 

ส่วน โอ เอง ก็อมยิ้มนิดๆ 

ขำกับอาการของเพื่อนของเค้า 

 

"สำหรับคนที่ได้คะแนนสูงสุดห้าคนของระดับชั้น 

ทางโรงเรียนจะส่งไปเป็นตัวแทนโรงเรียน เพื่อร่วมกิจกรรมช่วยเหลือสังคมนะ" 

ครูประกาศออกมาอีกครั้ง 

พร้อมกับเสียงกระดิ่งเตือนหมดเวลาเรียนพอดี 

 

"งั้นรายละเอียด  

เดี๋ยวครูจะแจ้งให้ทราบวันหลัง วันนี้เลิกเรียนได้" 

 

"ขอบคุณครับ/คะ" 

เสียงเด็กๆพูดออกมพร้อมกันพร้อมไหว้ขอบคุณ 

ตามมาด้วยเสียงเก็บข้างของและเสียงพูดคุยกันเกี่ยวกับคะแนนที่ได้ 

ดังจนฟังไม่ได้ศัพท์ 

 

"แหม ได้ที่หนึ่งอีกแล้วนะ" 

เสียงของเด็กชายคนหนึ่งร้องทักมาจากด้านหน้า 

ทำให้ทั้ง โอ และ ธีร์ เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน 

 

มันคือเสียงของ นิช เด็กชายร่วมชั้นเรียนอีกคน 

ที่เดินเข้ามาคุยด้วย 

 

"เรานึกว่าจะได้ที่หนึ่งบ้าง แต่ได้แค่ที่สองเอง" 

นิช พูดออกมาอย่างซื่อๆ 

 

โอ มองดูกระดาษแจ้งคะแนนของ นิช 

"ห่างกันแค่สองคะแนนเอง นิดหน่อยนะ" 

โอ พูดออกมา 

เมื่อได้ยินว่า นิช เด็กชายเพื่อนร่วมชั้นเดินเข้ามาคุยด้วย 

 

"อื่ม แค่สองคะแนนเอง เสียดายชมัด 

ถ้าเราทำได้สามคะแนน เราก็ได้ที่หนึ่งละ" 

นิช หรือ พานิช พูดด้วยความเสียดาย 

 

"ครั้งหน้าก็ยังมี เดี๋ยวนายก็ได้ที่หนึ่งเองแหละ" 

โอ พูดตอบอย่างซื่อๆบ้าง 

โดยไม่มีอะไรแอบแฝง 

 

"โอ๊ยยยย!!! คุยเรื่องอะไรกันเนี่ยะ!!! 

ไปๆ กลับบ้าน!!!!" 

ธีร์ พูดตัดบทขึ้นมาด้วยความรำคาน 

เมื่อได้ยินเพื่อนที่ได้ที่หนึ่งและที่สองมาคุยกันตรหงน้าเค้า 

ในขณะที่เค้าเอง 

ได้ที่เท่าไหร่ 

ไม่ต้องพูดถึงและไม่อยากจะพูดถึง 

ด้วยซ้ำ 

 

------ 

 

แชมป์ จัดของเข้าตู้และหยิบแปรงสีฟันออกมา 

เพื่อจะไปแปรงฟัน ก่อนที่จะมาเข้านอน 

แดง ที่นั่งๆนอนๆเล่นอยู่บนเตียง 

ก็มองมาด้วยความสนใจ 

 

"ไปไหนอะ??" 

 

"แปรงฟันดิ" 

 

"แปรงทำไม?? ไม่เห็นมีกลิ่นสักหน่อย" 

แดงพูดพร้อมทำท่าเป่าลมจากปากออกมาดม 

เพื่อพิสูจน์ว่าไม่มีกลิ่น 

และเชื่อมั่นว่าไม่มีกลิ่น 

ในขณะที่แชมป์ ยิ้มขำ แต่ก็ไม่ว่าอะไร 

 

แชมป์เดินมาเรื่อยๆตามทางเดิน 

เพื่อไปที่ห้องน้ำที่อยู่ใต้อาคาร 

 

เวลานั้นใกล้ค่ำแล้ว 

เด็กๆจึงบางตา 

จนแทบไม่มีใครที่ห้องน้ำแห่งนั้น 

 

แชมป์ ยืนแปรงฟันของเค้าจนเสร็จแล้ว 

ก็เกิดปวดท้องขึ้นมา 

เลยถือโอกาสเข้าห้องน้ำซะเลย 

 

ในขณะที่เค้ากำลังนั่งในห้องสุขาเพลิน 

เสียงพูดคุยดังขึ้นจากทางด้านนอกห้องสุขา 

โดย แชมป์ รู้สึกคุ้นๆกับเสียงของคนๆหนึ่งที่กำลังคุยกัน 

เป็นเสียงคุ้นหูที่เค้าเองเพิ่งจะได้ยินเมื่อตอนบ่ายๆนี่เอง 

 

"ไหนวะ??? ได้อะไรมามั้ง!!! ดูหน่อยดิ!!!" 

 

"ไม่ค่อย....ได้อะไรเลยครับ...ครู" 

เสียงตอบตะกุกตะกัก และเสียงนั้นแสนจะคุ้นหู 

แชมป์พยายามนึกว่า คือเสียงของใคร 

 

....อ๋ออ...เสียงของเจ้าอ๊อดนิหว่า... 

 

แชมป์นึกจนออก 

เค้าจำเจ้าของเสียงนั้นได้แล้ว 

แต่น้ำเสียงของ อ๊อด มันฟังดูแปลกหูพิลึก 

ทำไมน้ำเสียงถึงบ่งบอกถึงความหวาดกลัวถึงขนาดนั้น 

 

"อะไรวะ??? เด็กมาใหม่ก็มีมาแทบทุกวัน 

ทำไม ไม่ได้อะไรมาเลย!!!! นี่มึงแอบซุกไว้หรือเปล่า??" 

เสียงนั้นคาดคั้นจนน่าอึดอัดใจ 

แถมไล่บี้จนฟังแล้วรู้สึกกลัว 

 

"ก็....พวกมันบอกว่า มันไม่มีอะครับ.....ครู" 

อีกครั้ง ที่อ๊อด ตอบออกมาด้วยเสียงสั่น 

 

....ครูหรอ???... 

แชมป์ถามตัวเอง 

เมื่อได้ยินคำนั้น 

เค้ายังคงนิ่งเงียบเพื่อฟังต่อไป 

 

"พวกมันบอกไม่มี มึงก็เชื่อหรอ??? โคตรโง่เลยวะ!!!!" 

เสียงพูดถางถางและดูถูก 

 

"อย่าให้รู้นะว่าได้ของมาแล้วแอบซุกเอาไว้เอง 

ไม่งั้น เอาตายนะโว้ย!!!! 

ถ้าอาทิตย์หน้า ยังไม่ได้อะไรมาอีก 

คงรู้นะว่าจะโดนอะไรบ้าง!!!!" 

เสียงพูดพร้อมคำรามขู่อย่างน่ากลัว 

 

มันฟังดูน่ากลัวและน่าตกใจในเวลาเดียวกัน 

"ครับ ครู!!!!" 

เสียงตอบรับเพียงสั้นๆแต่สั่นของอ๊อด 

 

แล้วทุกอย่างก็เงียบลง 

เมื่ออ๊อดและคนที่ถูกเรียกว่าครูออกไปจากห้องน้ำแล้ว 

 

แชมป์ เอง 

ก็ยังเก็บตัวเองเงียบอยู่ในห้องสุขานั้น 

เค้าลองคิด ประติด ประต่อเรื่องราวทั้งหมด 

 

สิ่งหนึ่งที่เค้าแปลกใจ คือ 

เสียงของ อ๊อด คนที่เค้าเจอเมื่อตอนบ่าย 

กับ 

เสียงของ อ๊อด ที่เค้าได้ยินเมื่อสักครู่ 

มันช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง 

 

และใคร คือ 

คนที่ อ๊อด เรียกว่า ครู 

เค้าคือ ครู คนไหน 

แชมป์ เองก็ไม่แน่ใจ 

แต่เค้ารู้เพียงว่า 

 

แต่แชมป์พอจะเดาได้ว่า 

คนที่ถูกเรียกว่า ครู คนนั้น 

คือคนที่อยู่เบื้องหลัง 

สิ่งที่อ๊อดทำอย่างแน่นอน 

 

แชมป์ เปิดประตูห้องสุขาออกอย่างแผ่วเบา 

แม้จะไม่มีใครอยู่ในที่นั่นด้วยแล้วก็ตาม 

 

เค้าเก็บความสงสัยเหล่านั้นเอาไว้ในใจ 

 

มันเพิ่งเป็นวันแรกในสถานที่แห่งใหม่แห่งนี้ 

แต่ทำไม  

มันช่างมีเรื่องราวอะไรมากมายให้เค้ารู้ 

และเค้าก็ต้องลองสืบดูอย่างเงียบๆ 

เพราะถ้าไปถามใคร 

ก็คงไม่มีใครเชื่อว่า เรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง 

 

----- 

ความคิดเห็น