email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 Free husband

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 Free husband
แบบอักษร

ตอนที่ 29 คลอด

หลายเดือนต่อมา

"ฉายระวังนะ"

"ไม่เป็นไร"

"แต่ฉันเป็นห่วงฉายนี่"ไอ้อาร์ทพยุงผมไปที่โซฟา

ตอนนี้ก็ใกล้กำหนดคลอดแล้วผมเลยต้องมาอยู่ที่บ้านใหญ่จะได้มีคนดูแลคุณพ่อกับคุณแม่เองก็เป็นห่วงกลัวจะหน้ามืดเป็นอะไรไปหากอยู่คนเดียวสุดท้ายทุกคนก็เลยผลัดเปลี่ยนแวะเวียนมาดูแลผมตลอดแต่ไอ้อาร์ทนี่อยู่ติดกับผมตลอด

"เข้าใจแล้วจะเดินระวัง ๆ ก็แล้วกันนะไปทำงานได้แล้ว"ผมนั่งลงบนโซฟาแล้วก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

"เดี๋ยวฉันเอางานมาทำตรงนี้ด้วยดีกว่า"พูดเสร็จก็รีบไปเอกสารงานต่าง ๆ ทันที

ผมนั่งอ่านหนังสือต่อกะว่าจะฟังเพลงไปด้วยก็น่าจะดีแต่ว่าหูฟังมันอยู่อีกที่จะลุกไปเอาก็ลำบากตัวเองไปอีกเพราะตัวผมนั่งได้ที่มีหมอนหนุนหลังครบเสร็จสรรพ

"มาแล้ว นี่นมของฉายนะ"

"ขอบคุณครับ"ไอ้อาร์ทที่อีกแขนหอบแฟ้มเอกสารอีกมือถือแก้วนมมาให้ผมอีก

"อยากได้อะไรเพิ่มบอกนะฉายจะได้ไม่ต้องลุกเดินบ่อย"พูดแล้วไอ้อาร์ทมันก็จัดแจงโต๊ะทำงานของตัวเองต่อ

ทำงานทุกวันแถมยังต้องมาดูแลผมอีกก็อยากให้มันพักบ้างนะแต่เจ้าตัวไม่ยอมเข้าใจว่ามันเป็นงานที่หยุดไม่ค่อยจะได้แต่ทำแบบนี้ไม่หยุดเดี๋ยวก็ได้หามส่งโรงพยาบาลกันพอดีผมลอบมองไอ้อาร์ทสลับกับอ่านหนังสือเป็นระยะ ๆ

"อะ..อึก.."

"เป็นอะไรหรือเปล่าฉาย"ไอ้อาร์ที่กำลังยุ่งอยู่กับงานรีบลุกขึ้นมาดูผมทันที

"ลูกดิ้นแรงไปหน่อยน่ะ"เบาหน่อยลูกแม่ตกใจ...

"อยากจะออกมาแล้วหรือหื้ม"ไอ้อาร์ทก้มลงมากระซิบใกล้ ๆ ท้องของผม

แต่สิ่งที่ทำให้ผมกับไอ้อาร์ทมองหน้ากันแล้วยิ้มคือรอยมือน้อย ๆ ที่ดันท้องผมขึ้นมามันชัดเจนมากเลยครับเจ้าตัวเล็กตอบสนองดีมากเลยท่าทางอยากจะออกมาแล้วเต็มทน

"มือเล็กจัง"ฝ่ามือใหญ่ ๆ กับสัมผัสอุ่นกำลังแตะอยู่บนท้องของผม

"เป็นยังไงบ้าง"

"นิ่งไปแล้วสงสัยจะง่วง"

"ไม่อยากคุยกับแด๊ดเขาแล้วหรอเนี่ย"

"ปล่อยลูกนอนเถอะฉันทำงานต่อแล้วล่ะ"ไอ้อาร์ทยิ้มให้ผมก่อนจะหันไปสนใจงานของตัวเองต่อส่วนผมก็อ่านหนังสือต่อไป

"ให้ช่วยไหม"ผมถามขึ้นหลังจากที่อ่านหนังสือจบแล้วและตอนนี้ก็เลิกฟังเพลงไปแล้วเห็นไอ้อาร์ทหยิบกระดาษแผ่นนี้ไปตรงนั้นแผ่นนั้นไปตรงนี้สลับไปสลับมาอยู่หลายรอบ

"ไม่เป็นไรหรอกฉายนั่งอยู่เฉย ๆ นั่นแหละ"

"แค่เรียงกระดาษก็ได้"

"มันก้มเงยนะฉันไม่อยากให้ฉายทำบ่อย ๆ หรอกนะ"

"ก็อยากจะช่วยบ้างไงทำงานคนเดียวตลอดเลยนี่"แถมยังทำงานในส่วนของผมอีกแค่นี้ก็รู้สึกรบกวนเกินไปจริง ๆ

"เอาอย่างนี้นะฉายแค่นั่งให้กำลังใจฉันแค่นี้ก็พอแล้ว"

"โธ่แบบนี้ก็ได้หรอ"ผมอดยิ้มกับคำตอบแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ น่ารักดีอยากลุกไปจุ๊บหัวให้รางวัลสักทีแต่ติดที่ว่าลุกลำบาก...

"ได้สิ"

"อื้อก็ได้"สุดท้ายผมก็ไม่ได้ช่วยงานอยู่ดีแต่ก็ยังมีทางแก้เบื่ออยู่บ้างเพราะไอ้อาร์ทเล่นขนหนังสือมาให้ผมอ่านเพิ่ม

"เดี๋ยวมานะจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย"ผมบอกก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา

"มาเดี๋ยวช่วย"ไอ้อาร์ทเข้ามาช่วยพยุงผม

"อะ..อึก..โอ๊ยย.."

"ฉาย ฉายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ผมสัมผัสได้ถึงความเจ็บที่มันไม่ใช่แค่เจ็บตอนลูกดิ้นมันมากกว่านั้นหลายเท่าทำเอาผมถึงกับกลั้นแทบไม่อยู่นี่อย่าบอกนะว่าอยากจะออกมาแล้วทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงกำหนดเหลืออีกตั้งสองอาทิตย์

"อะ..รู้สึกเหมือน..โอ๊ยยยย!! "

"นี่มัน... ใครก็ได้เอารถออกไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!!

"ครับนาย!! "

"ฉายอดทนไว้ก่อนนะ สูดหายใจลึก ๆ "

"อึก...ฮือออ..ปวดท้อง..."

ผมเริ่มยืนไม่อยู่แล้วก่อนที่ไอ้อาร์ทจะรีบอุ้มผมขึ้นรถไปโรงพยาบาล ให้ตายเถอะทำไมมันทรมานอย่างนี้นะตัวเล็กอย่าแกล้งมี๊นะครับเดี๋ยวเราจะได้เจอกันแล้วนะครับ...

"เร่งหน่อยสิเมียฉันจะไม่ไหวแล้วนะ"ไอ้อาร์ทจับมือผมไว้แน่นแล้วหันไปบอกกับคนขับรถ

"ฮะ..อึก.."

ผมปวดอย่างมากกำมือไอ้อาร์แน่นแล้วตอนนี้เข้าใจความรู้สึกแม่ตอนคลอดเลยทรมานสุด ๆ แล้วผมเนี่ยจะรอดไหมเนี่ยกว่าจะถึงโรงพยาบาลใจเย็น ๆ ก่อนนะตัวเล็ก

ใช้เวลานานเท่าไหร่ไม่รู้กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลเพราะตั้งแต่ความเจ็บปวดเข้าเล่นงานผมก็ไม่สามารถโฟกัสสิ่งอื่นได้เลยรู้ตัวอีกทีผมก็ถูกเข็นเข้าห้องคลอดไปแล้วเรียบร้อย

Arthur's part

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมทำงานอยู่ที่บ้างเพราะช่วงนี้เป็นช่วงใกล้คลอดผมเลยจะอยู่ดูแลอันที่จริงผมจ้างคนมาดูแลก็ได้แต่ว่าผมอยากจะทำเองมากกว่า ผมเอางานมานั่งทำใกล้ ๆ กับที่ฉายนั่งอ่านหนังสือแล้วก็ฟังเพลงไปด้วย

อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรมันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากอันนี้ผมเข้าใจดีเลยและฉายก็เป็นบ่อย ๆ ก็ท้องอยู่นี่นาผมไม่อยากให้ทำอะไรเลยจริง ๆ แต่วันนี้มาแปลกมาขอผมช่วยงานแน่นอนว่าผมปฏิเสธไป

ผมได้พูดคุยกับลูกด้วยโชคดีที่เขาตื่นขึ้นมาทักทายผมแหละเหมือนจะฟังผมรู้เรื่องด้วย วันนี้แกล้งมี๊อีกตามเคยดิ้นแต่ละครั้งฉายร้องครวญตลอดเลยจะแข็งแรงไปไหนเห็นใจมี๊เขาหน่อยนะผมอดใจรอที่จะเจอไม่ไหวแล้ว

ผมนั่งไปสักพักฉายขอตัวไปเข้าห้องน้ำและผมก็คอยช่วยพยุงแต่ยังไม่ทันได้ก้าวอะไรฉายก็ร้องขึ้นมาผมนึกว่าลูกจะถีบท้องแต่มันกลับไม่ใช่เมื่อผมสังเกตเห็นน้ำบางอย่างไหลลงมาที่ขาของฉายหรือว่าจะคลอดแล้วผมจึงรีบเรียกรถเพื่อไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

ตอนนี้ฉายถึงมือหมอแล้วส่วนผมก็รอที่หน้าห้องคลอดลุงหมอก็เข้าไปแล้วตอนนี้ผมก็ยังได้ยินเสียงร้องของฉายอยู่มันทำให้ผมไม่สามารถนั่งเก้าอี้ได้เลยทำได้แค่เดินวนไปมาอย่าร้อนรนในใจของให้ทั้งสองคนปลอดภัย

"อาร์ทลูก"

"ครับแม่"แม่เรียกผมและรีบวิ่งมาผมกลัวว่าแม่จะล้มลงไปอีกคนจริง ๆ

"ฉายเป็นอย่างไรบ้างลูก"

"เพิ่งเข้าไปได้ไม่นานเท่าไหร่ครับ"

ผมพาแม่มานั่งที่เก้าอี้แล้วพัดให้เพราะรีบวิ่งมาด้วยทำให้เหนื่อยและเหงื่อไหลเต็มอีกผมใช้ทิชชูซับอย่างเบามือ ตอนนี้เสียงเงียบไปแล้วไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่จึงจะออกมาทำได้แค่รออย่างเดียว

50 นาทีต่อมา

แกร๊ก

"ลุงหมอ"หลังจากที่ได้ยินเสียงประตูห้องคลอดเปิดผมก็รีบลุกไปหาลุงหมอทันที

"ทั้งเด็กทั้งแม่ปลอดภัยดีนะเดี๋ยวลุงจะย้ายไปห้องพักฟื้นเนื่องจากผ่าคลอดจึงต้องใช้ยาสลบในการผ่าตัดแต่ไม่ต้องห่วงเพราะอยู่ในปริมาณที่ปลอดภัย"

"ขอบคุณครับลุง"ผมกับแม่เดินตามบุรุษพยาบาลที่กำลังเข็นเตียงไปยังห้องพักฟื้นที่ผมจองห้องพิเศษไว้

"เชิญตามสบายนะครับรอคุณแม่ฟื้นก่อนนะครับทางเราจึงจะพาน้องมานะครับ"

"ขอบคุณครับ"หลังจากที่บุรุษพยาบาลออกไปผมก็ลากเก้าอี้มานั่งที่ข้าง ๆ เตียงผมลูบหน้าฉายเบา ๆ แก้มยังนุ่มไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ ลูกก็คงจะน่ารักเหมือนมี๊นั่นแหละ ผมไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะฟื้นขึ้นมาเราจะได้เห็นหน้าลูกพร้อมกันสักที ผมจับมือฉายขึ้นมาจูบหนึ่งที

"รีบฟื้นนะครับ"

 

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว