facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3. หอมตรึงใจ 50%

คำค้น : หอม

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 206

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2564 01:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3. หอมตรึงใจ 50%
แบบอักษร

บทที่ 3 

หอมตรึงใจ 

  

เสียงเพลงเกาหลีของวงบอยแบนด์ชื่อดังพาท่วงทำนองจังหวะ อาร์ แอนด์ บี แทรกซึมไปทุกอนูอากาศในรถยนต์มาสด้าสีแดงของวายุ  

ท่ามกลางแสงแดดร้อนแรงยามบ่ายใกล้ ๆ เย็น แม้รถติด หากแต่อารมณ์ของหนุ่มหน้าใสกลับโลดแล่นไปกับเสียงเพลงด้วยการโยกไหล่เบา ๆ ยักย้ายร่างกายท่อนบนอ่อนยวบยาบเย้ายวน 

คุณหยางเชี่ยนบอกว่าวันนี้จะให้แม่บ้านเตรียมเมนูกุ้งมังกรเจ็ดสีให้กิน 

ที่จริงถ้านัดวันหยุดก็จะดีกว่านี้ จะได้ไม่ต้องรอเวลาเลิกงานตอนเย็นจนรถติด  

นี่เขายังต้องขับรถไปรับชิดชญาที่ทำงานอีก 

แต่ก็ช่วยไม่ได้ จะว่าไปคนอื่นเขาก็ทำงานเป็นเวลา มีแต่วายุเองนี่แหละที่ใช้เวลาทำงานไม่เหมือนชาวบ้านเขา  

หยางเชี่ยนก็มีน้ำใจจะนัดเจอเขาให้ได้  

ส่วนเขาเองก็คิดว่า...ดีเหมือนกัน หยางเชี่ยนมีนิสัยเป็นกันเองและคุยสนุก จะว่าไปวายุก็มีเรื่องจะเม้าท์กับนางตั้งเยอะ 

วายุเลี้ยวเข้าไปในอาณาจักรจิวเวลรี่ซึ่งมีลานจอดรถเป็นชั้น ๆ อยู่ด้านหลัง เวลานี้เป็นเวลาเลิกงานจึงมีรถทยอยออกไปบ้างแล้ว ทำให้วายุไม่ต้องวนรถขึ้นไปจอดชั้นบน 

เสียงเพลงในรถตอนนี้เป็นเพลงแร็พเกาหลี หนุ่มอารมณ์ดีเอื้อมมือไปปิดเพลงเพื่อเตรียมตัวจอดรถ 

สายตามองทาง ในขณะที่มือปิดเพลงโดยไม่ได้ดูว่ามีแมงมุมขายาวคลานออกมาจากช่องแอร์ในรถ จวบจนมันไต่ขึ้นมาบนมือเขาแล้วนั่นแหละ 

วายุสัมผัสได้ถึงสิ่งยุบยับบนผิว พอหันไปเห็นก็กรี๊ดลั่น พร้อมกับเท้าที่เหยียบคันเร่งอย่างไม่ตั้งใจ! 

ตามด้วยเสียง โครม! 

ศีรษะของชายหนุ่มเกือบจะทิ่มกับพวงมาลัย ถุงลมนิรภัยไม่ได้ทำงานแสดงว่าชนไม่แรง 

แต่... 

สิ่งที่ชนคือรถวอลโว่ห้าประตูสีดำ! 

ส่วนที่ชนคือประตูหลังด้านซ้าย 

ชิบหายแล้วฮวงเอ๊ย! 

เอามาสด้าไปชนกับวอลโว ช่างไม่เจียมหัวกบาลเอาซะเลย! 

วายุรีบลงรถไปดูผลงาน แล้วก็ต้องเอามืออุดปากไม่ให้กรี๊ดอีกรอบ เมื่อเห็นกระจังหน้ารถมาสด้าของตนยุบเข้าไปจนกระโปรงหน้ารถโก่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด 

และยิ่งกว่าชัดก็คือเขาเป็นคนผิดเองที่พุ่งรถจากระยะไกลมาหาเรื่องชนวอลโว่ให้มันตื่นเต้นเล่น ๆ  

มีเสียงเปิดประตูรถจากฝั่งคนขับวอลโว่ แล้วสิ่งที่มาปรากฏตรงหน้าวายุก็คือชายหนุ่มร่างผอมบางสูงเหมือนเสาไฟฟ้า หน้าเล็กประดับด้วยดวงตาคู่งามที่ยามนี้ไม่สบอารมณ์เท่าใดนักกำลังจ้องมองเหตุการณ์อย่างเคร่งเครียด พอหันมาเห็นคนที่ยืนหน้าขาวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย  

ฝากระโปรงรถมาสด้าที่โก่งได้ที่ก็เด้งผึงเปิดออก 

พร้อม ๆ กับวายุที่เข่าอ่อนลงไปแหมะกับพื้นเรียบร้อยแล้ว 

และสติสัมปชัญญะสุดท้ายที่เหลือนั่นคือกลิ่นสะอาดสดชื่นกรุ่นจากกายของคนร่างบางที่เข้ามาประคอง 

กลิ่นนี้มันต้องเป็นน้ำหอมยี่ห้อ.... 

เดวิ ดอฟฟ์ คูล วอเตอร์ โอ เดอ ทอยเลตต์ 

ชัวร์! 

 

ชิดชญาวิ่งหน้าตั้งหลังจากได้รับโทรศัพท์จากเฉินเฉียวอิง เธอกำลังแต่งหน้าสวยอยู่ในห้องน้ำเพื่อเตรียมไปรับประทานลาภปากที่บ้านเฉินจวิ้นเชาคืนนี้ 

แน่นอนว่าเฉินเฉียวอิงก็ไป เขาออกจากออฟฟิศไปแล้วเมื่อครู่นี้เอง ก่อนจะโทรมาบอกว่า 

“มาหาผมที่ลานจอดรถหน่อย รถผมถูกชน” 

หญิงสาววิ่งเร็วราวกับติดจรวดไปถึงลานจอดรถ จนผมหางม้าสะบัดไปมา 

เห็นไกล ๆ ว่าบอสนั่งลงประคองร่างใครบางคนในอ้อมแขน 

“ตายแล้ว! ” 

ชิดชญาเบิ่งตากลมกว้างร้องอุทานเมื่อเห็นว่าคนตัวขาวในอ้อมแขนบอสคือวายุนั่นเอง 

ในขณะที่เฉินเฉียวอิงเงยหน้านิ่งขึ้นมากล่าวว่า 

“ยังไม่ตาย” 

  

“คุณฮวงเอารถที่บ้านฉันไปใช้ก่อนก็ได้นะคะ รถเยินขนาดนี้จะขับบิ๊กไบท์ไปทำงานทุกวันคงไม่สะดวกมั้งคะ เพราะบางทีคุณฮวงต้องหิ้วเสื้อผ้าด้วย” 

หยางเชี่ยนกล่าวอย่างมีไมตรีหลังจากที่คู่กรณีทั้งสองเรียกบริษัทประกันมาเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้เรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ทุกคนก็อยู่ที่บ้านบอสจวิ้นโดยสวัสดิภาพ แถมอาหารบนโต๊ะก็พร่องไปหลายรอบ แต่เจ้าบ้านก็เรียกคนให้มาเติมอยู่เรื่อย  

คุณเชี่ยนนี่สมเป็นแฟนคลับไอ้ฮวงจริง ๆ รู้ซะด้วยว่ามันมีบิ๊กไบท์อีกคัน...ชิดชญาไม่รู้จะขำหรือจะหมั่นไส้ดี 

“อุ้ย...จะดีเหรอฮะคุณเชี่ยน” 

แหม...ไอ้ฮวง อย่ามาทำตอแหลเกรงใจ ดูมัน...กินกุ้งมังกรเข้าไปสองตัวแล้ว 

“ไม่ต้องเกรงใจนะ เอาไปใช้ก่อนเถอะ” คนกล่าวคือเฉินสวี่บิดาของเฉินจวิ้นเชา หรือจะว่าไปก็เป็นเจ้าของบ้านนี้นั่นเอง 

สองสามีภรรยาเฉินสวี่และไช่เหม่ยหลิงปัจจุบันอยู่ในตำแหน่งคณะกรรมการบริษัทและประจำอยู่ที่เมืองไทย โดยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ซึ่งแม้จะหลังใหญ่แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นคฤหาสน์  

เป็นบ้านเดี่ยวขนาดห้าห้องนอนห้าห้องน้ำในหมู่บ้านจัดสรรชื่อดังย่านชานเมือง 

บรรดาวงศาคณาญาติก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันนี้กระจายกันไปในแต่ละซอย แต่ก็มีบ้างที่ไปอยู่ที่อื่นซึ่งก็ไม่ไกลจากละแวกนี้ เพราะทุกคนต่างก็ต้องทำงานที่อาณาจักรจิวเวลรี่ จึงเลือกพักอาศัยในย่านที่เดินทางไปทำงานสะดวกกันทั้งสิ้น 

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับอาหารมื้อพิเศษแล้ว หยางเชี่ยนยังแพ็คอาหารอีกหลายชุดให้กับชิดชญาและวายุได้เอาไปรับประทานต่อที่บ้านอีกด้วย 

“มันจะเยอะไปไหมคะเนี่ย” 

ชิดชญาร้องออกมาเมื่อหยางเชี่ยนขนอาหารออกมาเป็นสิบชุดราวกับจะให้รับประทานต่ออีกหนึ่งอาทิตย์อย่างไรอย่างนั้น 

“ไม่ต้องเกรงใจค่ะคุณเฟิร์น ของพวกนี้เอาแช่แข็งไว้ได้ พอจะกินก็เอามาอุ่นนะคะ ฉันรู้ว่าคุณเฟิร์นไม่ชอบทำกับข้าว ถ้างั้นต้องเอาไปเยอะ ๆ นี่แหละค่ะ เอาไปเลย” 

หยางเชี่ยนถือของเต็มมือ แล้วยังหันไปพยักพเยิดกับเด็กลูกจ้างสาวที่ถือของเต็มมือเช่นกัน 

“ตามมา เอาไปไว้ที่รถคุณอิง เดี๋ยวอิงไปส่งน้องด้วยนะ” ประโยคท้ายหันไปสั่งน้องชายสามี 

“เอ่อ...คุณเชี่ยนคะ เฟิร์นกลับกับฮวงก็ได้นะคะ” 

“กลับกับอิงนี่แหละค่ะ คุณฮวงจะได้ไม่ต้องแวะ เดี๋ยวจะได้ให้อิงช่วยถือของให้คุณเฟิร์นด้วย คอนโดก็อยู่ตรงข้ามกันเอง อิงก็กลับรถไปส่งน้องหน่อยแล้วกัน” 

ชิดชญา “???” 

เฉินเฉียวอิง “.....” 

“นี่...” หยางเชี่ยนมองหน้าทั้งสองคน “ไม่เคยเจอกันบ้างเหรอ? ” 

ชิดชญาสั่นศีรษะ ส่วนเฉินเฉียวอิงนิ่งแทนคำตอบ 

“ตระกูลเราซื้อคอนโดไว้ย่านนั้นหลายที่ครับ เผื่อพี่น้องคนไหนจะไปอยู่” เฉินจวิ้นเชาเป็นคนอธิบาย 

“ก็พักกระจายกันไป ส่วนห้องที่ไม่มีญาติอยู่ก็ปล่อยเช่าไป” 

“อ้อ...ค่ะ” 

ชิดชญาพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ  

ตอนที่เฉินจวิ้นเชากับหยางเชี่ยนพาเธอไปที่คอนโดนั่นก็ให้เธอเลือกอยู่หลายห้อง เธอเลือกห้องที่มีขนาดเล็กสุด ห้องชุดขนาดห้าสิบตารางเมตรสองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำ ซึ่งก็ใหญ่เกินไปสำหรับการอยู่คนเดียวอยู่ดี  

นึกขอบคุณบอสจวิ้นที่รู้ความเหมาะสม 

เขาคงรู้ว่าการให้เธอพักคนละตึกกับเฉินเฉียวอิงนั้นจะดีกว่า เพราะคงไม่มีพนักงานคนไหนอยากเจอหน้าบอสนอกเวลางานหรอกนะ  

‘เสบียง’ ถูกส่งขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว 

วอลโว่สีดำคันงามมีเพียงรอยถลอกเล็กน้อยหลังจากชนเมื่อเย็นนี้ 

ส่วนมาสด้าของวายุนั้นไม่ต้องเดาให้ยากว่าถึงกับต้องเอารถมาลากไปเลยทีเดียว 

เฉินเฉียวอิงเปิดประตูให้ชิดชญานั่ง ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยที่บอสเป็นคนเปิดประตูให้ผู้ใต้บังคับบัญชา แต่นั่นก็ตรงกับสิ่งที่พนักงานหลายคนกล่าวถึง 

เฉินเฉียวอิงแม้จะดูเย็นชาหน้านิ่ง แต่เขาเป็นคนสุภาพมาก ๆ  

หากเขากำลังจะขึ้นลิฟต์แต่เห็นพนักงานกำลังเดินมา เขาจะกดลิฟต์ให้และเดินเข้าไปเป็นคนสุดท้าย แถมยังทำหน้าที่กดลิฟต์แต่ละชั้นให้ด้วย เพราะอาณาจักรจิวเวลรี่นั้นมีห้าชั้น บอสใหญ่จะอยู่ชั้นบนสุด 

หากใคร ‘มีบุญ’ ขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้าพร้อมกับเฉินเฉียวอิง จะได้รับการบริการจากชายหนุ่มด้วยการเดินนำหน้าไปเปิดประตูให้ทุกคนเข้าไปก่อนอีกด้วย 

จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมแม้เขาจะหน้านิ่ง ๆ แต่ก็ยังกุมหัวใจพนักงานได้เกือบทุกคน 

ชิดชญามุดเข้าไปในรถหยิบตุ๊กตาที่วางบนเบาะมาวางบนตักแทน จวบจนเฉินเฉียวอิงออกรถแล้วเธอจึงพบว่า ตุ๊กตาบนตักเธอคือเจ้าหมีริลัคคุมะหัวโตที่มีฮู้ดสวมอยู่ ยังมีกลิ่นหอมเหมือนใหม่ 

หญิงสาวจ้องหน้าเจ้าหมีหน้าตามุ้งมิ้งก่อนจะลอบมองคนที่กำลังขับรถ 

เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเห็นสันกรามคมชัด แต่เจ้าหมีมุ้งมิ้งนี่ขัดกับุคลิกเย็นชาโดยสิ้นเชิง 

แค่นึกภาพก็สงสารน้องหมีแล้ว คงจะโคตรเบื่อที่ต้องอยู่กับผู้ชายที่วัน ๆ ไม่พูดอะไรนอกจากคำว่า ‘อือม์’ 

ชิดชญากลั้นยิ้มขณะถอดฮูดตุ๊กตาเล่น 

แต่คิดอีกที... 

รึว่ามีคนให้เขามา 

คนอย่างบอสน่ะเหรอจะซื้อของแบบนี้ 

ว่าแล้วด้วยความคันปากก็หาเรื่องคุยซะเลย 

“อันนี้มีคนให้เหรอคะ” 

เขาทำหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ไม่ตอบอะไร 

ลืมไปว่าบอสมีโลกส่วนตัวสูง คงไม่อยากให้เราสอด  

“ไม่ตอบก็ไม่ตอบ” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง 

“เปิดเพลงได้ไหมคะบอส” 

อย่างน้อยก็คงสามารถลดบรรยากาศเย็นยะเยือกจากเขาได้บ้าง 

“อือม์” 

“บอสเปิดเลยค่ะ เพลงอะไรก็ได้” 

อย่างน้อยจะได้รู้ว่าเขาชอบฟังเพลงแนวไหน 

พอเสียงเพลงจีนสไตล์บัลลาดจากนักร้องยอดนิยมดังขึ้นชิดชญาค่อยโล่งใจ 

อย่างน้อยสไตล์ไม่ได้แปลกเกินไป 

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคอนโดที่พักของเธอ เฉินเฉียวอิงช่วยหอบเสบียงทั้งหลายออกจากรถ 

“ที่จริงบอสแบ่งไปทานบ้างก็ได้นะคะ นี่มันก็เยอะเกินไป ฉันกินคนเดียวคงกินได้ทั้งสัปดาห์” 

“ผมทำอาหารกินเองทุกวัน” 

“อ้อ” 

ดีเหมือนกัน...ถ้างั้นชิดชญาก็เหมาหมดนี่ละ แต่เดี๋ยว... 

ว่าไงนะ! บอสทำอาหารกินเอง!  

คุณพระ! ดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าบอสหน้านิ่งจะชอบเข้าครัว! 

“ทำกินคนเดียวเลยเหรอคะ? ” 

คราวนี้เขาตวัดสายตาคมกริบเหมือนจะเชือดเธอตรงนั้น ก่อนจะหิ้วข้าวของสะบัดหน้าเดินออกไป 

ชิดชญายืนงงแตก... 

ถามแค่นี้ก็ต้องไม่พอใจด้วยเหรอ? 

รึว่าเราไปถามจี้ใจดำ... 

เขาคงนึกว่าเราไปว่าเขาไม่มีเพื่อน ไม่มีใครอยากคบ 

หญิงสาววิ่งตามเขาแทบไม่ทัน คนอะไรขายาว แต่ละก้าวของเขานี่มันเท่ากับสองก้าวของเธอ พอมาถึงห้องพักก็ทำเอาเธอเหนื่อยแฮก 

“ขอบคุณนะคะบอสที่ช่วยถือของ” 

เธอจัดวางข้าวของอย่างลวก ๆ บนโต๊ะอาหาร  

“กลับไปได้เลยนะคะเดี๋ยวเฟิร์นจัดการใส่ตู้เย็นเอง” 

เฉินเฉียวอิง “.....” 

ชิดชญา “บอสมีอะไรจะสั่งฉันรึเปล่าคะ? ” 

ที่ถามเพราะเห็นยืนนิ่งอยู่นาน  

“ไม่มี” 

“อ้อ...” 

พิลึกคน...แต่คิดอีกที เขาก็พิลึก ๆ อย่างนี้มาตั้งแต่แรก 

เรียกได้ว่าความไม่ปกติของเขากลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว 

“งั้นบอสกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ” 

ร่างสูงเดินออกไปแล้ว ชิดชญาปิดประตู แล้วก็คิด... 

ไม่สั่งอะไรก็ดี พรุ่งนี้วันหยุดจะได้กลับไปหาป๊าม้าได้อย่างสบายใจ 

ในขณะเดียวกันเฉินเฉียวอิงยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู 

 

****************** 

คุณหยางเชี่ยนชงซะเข้ม แต่ดูสิ.... 

น้อนนนน!!! ไม่เชิญพี่บอสดื่มไรเลยอะ พี่อุตส่าห์มาถึงห้องแล้ว ให้พี่เก้อเฉยเลย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว