ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่19 เรื่องราวทั้งหมด (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่19 เรื่องราวทั้งหมด (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2559 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19 เรื่องราวทั้งหมด (100%)
แบบอักษร

ตอนนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื้อยตามตัว
และปวดที่ช่องทางตรงนั้นอีก
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเขาทำร้ายผมเหมือนผมไม่
ใช้คนเขาทำร้ายผมจนเกือบเช้าแล้วตลอดเวลา
เขาก็พูดแต่ว่าจะทำจนผมแท้ง  แท้งลูกของเขา
เขาจะฆ่าลูกของตัวเองได้อย่างเลือดเย็นจริงๆใช้
มั้ยเพราะผมจะได้ตัดใจจากเขาสักที
"ต่อจากนี้ตางคนต่างอยู่และกันผมจะไม่ยุ่งกับ
คุณและคุณก็อย่ายุ่งกับผม"
ผมลุกจากเตียงมาเก็บเสื้อผ้าแล้วรีบใส่ก่อนจะ
ออกจากที่นี้โดยที่อาร์ตหลับอยู่
ผมเดินอยู่ตามทางถนนได้สักพักก็ได้ยินเสียง
โทรศัพท์นี่ผมลืมไปเลยว่ามีโทรศัพแต่ถึงอย่าง
นั้นผมก็ไม่คิดจะโทร.หาใครอยู่ดีแต่ตอนนี้คง
ต้องรับโทรศัพท์ก่อนใครโทรมานะ?
อะพ่อนิ
"ครับ"
"ตั้มลูกอยู่ใหนลูกปลอดภัยมั้ยมันทำอะไรลูกบ้าง
"
"ผมไม่เป็นอะไรครับ แล้วพ่อรู้ได้ไง?"
รู้ได้ไงว่าผมถูกคนใจร้ายพามาถึงจะรู้ว่าผมต้อง

เจอเหตุร้าย
"กะ ก็พ่อโทร.หาลูกไม่ติดนิพ่อเลยรู้"
"ไม่ได้มีคนบอกหรอกเหรอครับ"
"ลูกพูดอะไรนะพ่อไม่เข้าใจ"
"ไว้ผมจะเข้าแล้วบอกทุกอย่างนะครับ"
"ไว้พ่อจะฟัง"
ผมมาถึงบ้านในช่วงสายของวันเนื่องจากผมเดิน
มาหลายชั้วโมงเหมือนกันแล้วต่อรถมา
ผมว่าผมเดินนานแล้วนะแต่ทำมั้ยเจาไม่คิดจะ
ตามผมบ่างเลย
ร่างบางที่ตอนนี้ท้องเริมนูนเดินเข้ามาในบ้านที่
ไม่มีใครอยู่เลย
'พ่อกับแม่คงออกไปธุระ'
ร่างบางเดินขึ้นไปบนห้องแล้วไปนั้งอยู่ที่ปลายเตีย
งเขาคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในอดีตของเขากับ
ร่างสูงทั้งเหตุการณ์ที่ทำให้เขามีความสุขถึงแม้
ว่าจะเป็นการหลอกลวงแต่มันก็ยังเป็นความสง
จำที่ดีของเขาและเรื่องราวที่ไม่น่าจดจำทีร่างสูง
ได้ทำร้ายทั้งใจและกายและสิ่งที่ร่างสูงทำนั้นมัน
ทำให้เขาเจ็บเจียนตายเลยละแล้วต่อจากนี้จะ

ขอไม่ยุ่งเกียวกับร่างสูงอีก
"ขอบคุณนะที่ทำให้ผมได้พบกับตัวเล็ก"
เขาพูดไปแล้วยิ้มไป
แล้วร่างบางก็จัดการตัวเองให้เสร็จสับก่อนจะงีบ
รอพ่อและแม่ของตน

ต่อ
ตอนเย็นพ่อกับแม่ตั้วกลับมาบ้านแล้วเห็นไฟมืด
จึงขึ้นไปดูที่ห้องก็เห็นว่าตั้มหลับอยู่จึงไม่อยาก
ปลุกอยากให้ตั้มได้พักผ่อนบ่างเพราะตั้มเหนื่อย
มาทั้งวันแล้วไม่อยากรบกวนลูก
แม่ของตั้มเตรียมทำกับข้าวตอนเย็นให้ตั้วและสา
มีแล้วมานั้งที่โซฟากับปัน
"คุณคะฉันว่าเรื่องมันชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่
แล้วนะคะ"
"ฉันก็ว่าแบบนั้น"
เพราะถ้าเขาบอกความจริงกับลูกไปลูกคงไม่เป็น
แบบนี้เขาไม่หน้าให้ลูกอยู่ไกล้เสืออย่างผู้ชาย
คนนั้นเลยถ้าเขารู้เขาจะไม่ทำอย่างนั้นเด็จขาด
"ฉันว่าเราควรจบเรื่องนี้ซักทีนะคะ"
"พรุ่งนี้ผมจะไปที่บ้านนั้น"
แล้วเขาก็โทรศัพท์ไปหาผู้ชายคนนั้น
"ฉันมีเรื่องจะคุนกับนาย"
'แหมโทรมาก็เขาประเด็นเลยนะ'
"เรื่องลูกนายกับลูกฉัน"
ปันจงเน้นคำว่าลูกฉันเพื่อที่จะให้ต้องได้รู้ว่าตั้ม
นั้นเป็นลูกของเขาคนเดียว
'เรื่องลูกของเราตังหาก'
"พรุ่งนี้ฉันต้องได้คุยกับนายและลูกของนายกับผู้
หญิงคนนั้น"
เช้า
ร่างบางตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงวนเงียบิดขี่เกียจ
แล้วเอามือลูบที่หน้าท้องด้วยความออนโยนก่อน
จะลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวเช้าที่เหม็น
เหมือนจะอ๊วกแต่ก็ต้องทานเพื่อลูกในท้อง
"ผมไปก่อนนะครับ"
"เดียวพ่อไปส่งจะได้ไปทำงานเลยด้วยปลอดภัย
กว่าเยอะ"
ครับ"
"แม่ขอติดรถไปด้วยแล้วกันนะของที่บ้านหมด
แล้วเหมือนกัน"
"ครับงั้นเราไปกันเลยนะครับจะสายแล้ว"
"จะงั้นพ่อลูกไปรอแม่ที่รถก่อนนะแม่ขอไปเอา
กระเป๋าตังแป๊ปนึง"
ปันและ..ไปส่งร่างบางที่โรงเรียนเสร็จก็ตรงไปยัง
บ้านของต้องเมื่อมาถึงก็เข้าไปในบ้านเห็นเห็น
ต้องรอเขาอยู่ที่ห้องรับแขกกับผู้หญิงคนนั้นและ
ลูกชายของเขาสองคน
"อยู่พร้อมหน้าดีนิ"
"ครับ เชิญกินน้ำก่อน"
"คงไม่ดีกว่า รีบพูดได้รีบเสร็จไม่อยากอยู่สักเท่า
ไร"
"กลัวมากกว่ามั้ง ผมไม่ทำอะไรหรอก"
กลัวเหรอ ไม่เลยร่างบางคิดในใจเพราะไม่มีอะไร
ให้กลัวอีกแล้ว
"หึ ฉันอยากให้ครอบครัวของพวกคุณเลิกยุ่งกับ
ครอบครัวของฉันสักทีแค่นี้พวกเราก็ไม่มีอะไรจะ
ให้แล้วลูกคุณทำให้ลูกชายผมต้องเหมือนตาย
ทั้งเป็นทั้งๆที่คุณก็ทำร้ายผมแล้วและผมแน่ใจว่า
พวกเราไม่เคยทำอะไรให้คุณเลย"
"ตั้มเป็นเมียผมถ้าไม่ให้ยุ่งกับมันแล้วจะให้ยุ่งกับ
ใคร"
"คำพูดนายนี่โคตรสำนึกมากเลยนะแค่นี้ยังไม่

พออีกเหรอตั้มต้องร้องไห้เพราะนายทุกวันฉันว่า
แค่นี้มันก็เกินพอแล้ว"
มันมากไปจริงๆขนาดเขายังรับไม่ไหวแล้วตั้มละ

จะรับไหวอย่างไรใหนจะสังคมอีกถึงสมัยนี้จะมีคน
รับได้มากขึ้นแต่ก็ยังมีคนส่วนมากที่รับไม่ได้เขา
จะมองตั้มยังไงขนาดตัวเขาเองยังเคยแบกรับมัน
แทบไม่ไหวมาแล้วเลย
"แล้วลูกผมละ"
"นายเคยบอกให้ตั้มไปทำแท้งนิแค่นี้คงรู้นะว่าฉัน
จะให้นายเป็นพ่อของหลานฉันรึเปล่า"
"แล้วอย่าคิดจะยุ่งกับลูกและหลานของฉันอีกโด
ยเฉพาะที่โรงเรียน"
แล้วร่างของปันก็ลุกเดินออกไปแต่ก่อนออกไป
เขาก็ต้องตกใจกับคำพูดของร่างสูง
"แล้วฉันละคงยุ่งเกี่ยวกับลูกได้ใช้มั้ย"
ปันหยุดชะงักกับคำพูดของต้องแล้วหันไปพูดกับ
ร่างสูง
"เขาเป็นลูกของผมคุณไม่มีสิทธิยุ่งผมเลี้ยงเขา
ได้โดยไม่ต้องมีคุณผมว่าคุณควรดูแลลูกของคุ
ณให้ดีดีกว่านะไม่ใช้เที่ยวมาทำรยำแบบนี้"
"เมื่อกีคืออะไรนะพ่อพ่อมีลูกกับผู้ชายด้วยกันเห
รอ"

...........................................

ก่อนอืนคุณป้าต้องขอโทษทุกคนก่อนนะคะที่ไม่ได้มาตามสัญญา

เพราะคุณป้าเปิดเทอมพอดีแล้วการบ้านก็เยอะจริงทั้งที่ยัง

ไม่สอนแต่การบ้านมาก่อนแล้วแล้วตอนนี้คุณป้าอยู่ ม.5

เรียนหนักมากเพราะอีกปีเดียวก็จะจบแล้วแถวต้องเรียนพิเศษอีก

เลยไม่ได้มีเวลาแต่เพราะแต่งสด แต่จะพยายามมาให้ถี่กว่านี้นะคะ

ความคิดเห็น