email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 109

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 23

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2564 12:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 109
แบบอักษร

“พ่อหนุ่ม เจ้าช่างเก่งกาจเสียจริง.. ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะเพิ่งหัดเล่นเมื่อไม่นานมานี้ .. ข้าคงไม่ใช่คู่มือในการเดินหมากกับเจ้า..” 

ตาลุงคนนั้นกล่าวออกมา ชายหนุ่มหัวทองที่ได้ยินอย่างนั้นก็เกาแก้มด้วยความเขินอาย พร้อมกับเสียงเชียร์ของมหาชนที่ดังอยู่ตลอดเวลา หมากรุกเป็นการละเล่นที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเกมมหาชนในตอนนี้ ไม่ว่าจะชนชั้นไหนต่างก็หัด และฝึกเล่นกันทั้งนั้น และการที่มาเล่นกลางแจ้งอย่างนี้ก็แสดงให้เห็นว่ามันเป็นเกมที่ถูกยอมรับอย่างแท้จริง

 

ฌอนที่เห็นอย่างนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างพอใจกับผลลัพธ์ที่มันออกมาอย่างนี้ แต่มันไม่ใช่กับเฟียร์ที่ตอนนี้กลับมีไฟในดวงตา หากจะให้พูดตรงๆ ในอาณาจักรนี้เกมหมากรุกนั้นเธอไม่เป็นที่สองรองใคร ที่ผ่านมาไม่ว่าจะกราเซียหรือทีโอดอลก็ไม่สามารถเอาชนะเธอได้ในเกมกระดานนี้ จะมีก็แต่แนนซี่ และฌอนเท่านั้นที่เธอไม่สามารถเอาชนะได้ เมื่อเธอเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจอยู่ตรงหน้าเช่นนี้แล้ว มีหรือเธอจะปล่อยให้โอกาสในการพัฒนาฝีมือของตัวเองจบไปง่ายๆ

 

“ข้าขอท้าเจ้า... เรามาเล่นกันสักกระดานเป็นอย่างไร..” เฟียร์ยกมือกล่าวขึ้นเสียงดัง แน่นอนว่ามันส่งผลให้ทุกสายตาหันมามองที่เธอด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าสตรีผู้นี้ไปกินหัวใจหมีมาจากที่ไหน แม้แต่คนที่เก่งที่สุดในชุมชนยังพ่ายแพ้ให้กับชายหนุ่มคนนั้นเลย แต่สตรีผู้นี้กลับเสนอตัวเองเข้าแข่งขันกับเขาอยู่

“... เจ้าคิดว่าข้าเป็นสตรีแล้วจะเล่นเกมกระดานนี้ไม่เป็นอย่างนั้นรึ... หรือเจ้าต้องการดูถูกข้าที่ข้าเป็นเพียงแค่อิสตรีกันล่ะ..” เฟียร์กล่าวออกไป เธอใช้คำพูดที่กดดันให้อีกฝ่ายไม่มีทางเลือก และยอมเล่นกับเธอให้ได้ แน่นอนว่ามันเป็นคำพูดที่ได้ศึกษามาจากแนนซี่เกี่ยวกับจิตวิทยาที่ใช้กับคน ฌอนที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ส่ายหัว แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร เขาไม่ได้ห่วงอะไรเลย ไม่ว่าเธอจะกล่าวอะไรในที่นี้ก็ไม่มีความผิดทั้งนั้น และถ้าหากใครจะมามีปัญหาก็จงอย่าได้ลืมว่าตรงนี้คือเขตของเมืองหลวงที่เป็นถิ่นของเขา

“..แม่นาง เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งหนัก เอาอย่างนั้นก็ได้ ข้าจะเล่นกับเจ้าสักกระดานหนึ่ง.. แต่ตัวข้านั้นก็เพิ่งจะฝึกเล่นได้ไม่นาน หวังว่าแม่นางจะอ่อนข้อให้ข้าบ้างนะขอรับ..” ชายหัวทองกล่าวออกมาอย่างสุภาพ เขาตอบรับคำเชิญชวนของหญิงผู้นี้ มันทำให้เสียงโห่ร้องดังมาจากมหาชน 

“หื้อออ หมายความอย่างไรที่เจ้าบอกว่าเพิ่งฝึกน่ะ..” เฟียร์ที่เดินมายังเก้าอี้ตัวนั้นพร้อมกับกล่าวถามด้วยความสงสัย ฌอนเองก็เดินไปหยุดตรงที่หลังเก้าอี้ของเฟียร์ด้วยเช่นกัน เขาไม่พูดไม่จาอะไรมองดูอีกฝ่ายอย่างเดียว ส่วนชายหัวทองก็คิดว่าชายด้านหลังของสตรีท่านนี้ น่าจะเป็นองครักษ์อะไรประมาณนั้น เพราะจากการแต่งกายของเฟียร์แล้วมันบ่งบอกได้ว่าเธอเป็นบุตรีของผู้มีอันจะกิน

“ตัวข้าเป็นผู้ที่มาจากต่างแดนขอรับแม่นาง จริงๆข้าก็มีธุระที่ต้องไปจัดการ แต่เมื่อเจอเกมกระดานหมากรุกแล้วก็เล่นจนเผลอตัวไปเสียหน่อย...” ชายคนนั้นกล่าว

“ใช่ไหมล่ะ เกมหมากรุกนี้สนุกจริงๆนั่นแหละ..ฮือ..ว่าแต่เจ้าเถอะมีนามว่าอะไรล่ะ” เฟียร์กล่าวถามออกไปตามมารยาท แต่ชายคนนั้นกลับยิ้มออกมาพร้อมกับกล่าวอย่างจริงจัง

“..เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน หากแม่นางชนะข้าได้ ข้าจะบอกนามของข้า ส่วนถ้าข้าชนะท่านได้ ท่านก็ต้องเอ่ยนามของท่านเป็นอย่างไร...” ชายหนุ่มคนนั้นมองมาทางเฟียร์อย่างสนอกสนใจ จะมีสตรีสักกี่นางกันที่กล้าออกหน้ามาเช่นนี้ แต่เมื่อเฟียร์ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้โง่ เธอยิ้มมาทางชายหนุ่มก่อนจะตอบกลับไปอย่างตรงๆ

“..เจ้านี่ช่างเป็นคนอ้อมค้อมเสียจริง.. แต่ข้าจะบอกกับเจ้าตรงๆก็แล้วกัน ว่าชายที่อยู่ด้านหลังคือสามีของข้า..” เฟียร์ตอบ ชายหัวทองที่ได้ยินก็ชะงักไปที่เธอคนนี้ทั้งเข้าใจในส่วนลึกของจิตใจตนที่มองออกว่าเขาสนใจเธออย่างอ้อมๆ เขาหันมองไปทางผู้ชายที่อยู่ด้านหลังของเฟียร์ และต้องพบกับรอยยิ้มที่มันมีแรงกดดันอ่อนๆ แน่นอนว่าเขาเองก็แอบขนลุกหน่อยๆ

“..ข้าคงเสียมารยาทกับท่านแล้วท่านชาย... ท่านช่างเป็นบุรุษที่โชคดีที่ได้แม่หญิงท่านนี้เป็นภรรยาขอรับ..” ชายคนนั้นเอ่ยออกมา แน่นอนว่าฌอนก็ไม่ได้ถือสาอะไรกับคนที่ไม่รู้ เขาจึงพยักหน้าให้กับชายคนนั้นก่อนจะกล่าวขึ้นมา

“ไม่เป็นไร.. ตามสบายเถิด ผู้ที่ไม่รู้ย่อมไม่ผิด.. พวกเจ้าก็เริ่มเล่นกันได้แล้ว ผู้คนก็ต่างรอรับชมพวกเจ้าแข่งขันกันอยู่.. แต่ข้าขอเตือนเจ้าอย่างเถิด อย่าได้คิดดูถูกนางเชียวล่ะ เพราะนางไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครนอกจากข้า และสหายเพียงสองคนเท่านั้น...”

 

ฌอนกล่าวพร้อมกับใบหนที่เปื้อนยิ้ม แน่นอนว่ามันทำให้อีกฝ่ายสนใจเป็นพิเศษจากคำพูดของฌอน เฟียร์เองก็แอบเขินหน่อยๆที่ท่านพี่ของเธอหึงหวง มันมีโมเมนต์นี้น้อยมากที่จะเกิดขึ้น ก็เพราะว่าในอาณาจักรนี้ไม่มีใครกล้าพอสักคนที่จะจีบเธอ นับว่าชายคนนี้เป็นคนแรกเลยก็ว่าได้ ไม่นานเกมก็ถูกเริ่มต้นขึ้น เฟียร์เดินกลยุทธ์ม้าคู่ตามที่เธอชอบส่วนตัว มันเป็นม้าคู่ในเชิงรุก ส่วนเรือเป็นแนวรับ

 

ทั้งสองต่างเงียบไม่พูดไม่จากันเลยสักคำหนึ่งท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ค่อยๆเบาลง เพราะดูจากเกมแล้ว มันเรียกได้คำเดียวว่าตึง ตึงมือหากเดินพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ก็ถือว่าเกมได้จบลงแล้วในทันที จนในที่สุดผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่าอย่างเฟียร์ก็ได้รับชัยชนะไป ในจังหวะที่เฟียร์นั้นรุกฆาตผู้คนส่วนใหญ่ลุกขึ้นเฮลั่นกันเลยทีเดียว

 

พวกเขาต่างไม่อยากจะเชื่อฝีมือของสตรีนางนี้เลย ว่าจะเก่งกาจถึงขนาดนี้ ชายหัวทองก็ลุกขึ้นมาจับมือกับเธอด้วยเช่นกัน เขาต้องยอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนี้สามารถกดดันเขาได้มากมายถึงขนาดนี้ ดีแล้วที่เธอมีสามีของตัวเอง และเขาไม่ได้จีบต่อ ไม่อย่างนั้นไม่ต้องคิดเลยว่าอนาคตของเขาจะเป็นเช่นไรหากมีภรรยาที่รู้ทันไปเสียทุกเรื่องอย่างนี้

“น้องหญิงคงจะพอใจแล้ว.. อย่าได้หลงลืมไปว่าวันนี้มันเป็นวันของเรานะ..น้องหญิงใช้เวลาแต่กับบุรุษอื่นจนลืมพี่เสียแล้วล่ะมั่ง..” เฟียร์ที่ได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย จริงๆวันนี้เหตุที่พวกเขาออกมาคืออยากใช้เวลาร่วมกันอย่างสบายๆ แต่หมากรุกมันทำให้เธออดใจไม่ไหวจริงๆ เฟียร์ทำสีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย

“น้องขอโทษเจ้าค่ะท่านพี่.. น้องสนุกมากไปหน่อย งั้นเราไปกันเถอะเจ้าค่ะ” เฟียร์ลุกขึ้นมาก่อนที่จะจับมือของฌอนอย่างเปิดเผย และเตรียมที่จะเดินออกไป แต่ชายหัวทองก็เอ่ยทักขึ้นมาก่อน

“ช้าก่อนแม่นาง .. ตัวข้านั้นนับถือแม่นางในด้านความสามารถจากใจจริง นับว่าเป็นเกมที่ดีไม่น้อย ตัวข้ามีนามว่า โรแลนด์ และหวังว่าจะได้พบกับพวกท่านทั้งสองอีกนะขอรับ” โรแลนด์กล่าวออกมา เฟียร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยสั้นๆเพียงแค่ว่าเอาไว้พบกันใหม่ ส่วนฌอนที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ หากเขาเดาไม่ผิด โรแลนด์ผู้นี้...

 

ฌอนเดินจากมาพร้อมกับเฟียร์ พวกเขาตั้งใจว่าวันนี้จะเดินทางรอบๆเมือง และมีหลายอย่างที่อยากจะทำร่วมกัน และตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น ร้านอาหารขนาดเล็กที่เป็นร้านโทรมๆเก่าๆ แม่ครัวเองก็ทำอาหารเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่เหตุที่พวกเขามานั้นก็เป็นเพราะข่าวลือที่ได้จากเหล่าองครักษ์ประจำตัวว่าร้านอาหารนี้ฝีมือสุดยอดจริงๆ

 

“รับอะไรดีล่ะพวกเจ้าทั้งสองคน..” หญิงอายุวัยราวๆ 60 ปีเอ่ยขึ้นมาทักพวกเขา ฌอนและเฟียร์ที่มาเป็นครั้งแรกก็ไม่รู้ว่าจะสั่งอะไร เมนูอะไรก็ไม่มี ฌอนจึงบอกกับแม่ครัวให้ทำตามใจให้พอทานสำหรับพวกเขาทั้งสองคน แน่นอนว่าเงินไม่ใช่ปัญหา แม่ครัวก็ตอบรับ และกลับเข้าครัวไปทำอาหารให้กับพวกเขาในทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว