ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่37.สรุปคือผมคิดไปเองใช่ไหม.

ชื่อตอน : ตอนที่37.สรุปคือผมคิดไปเองใช่ไหม.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2564 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่37.สรุปคือผมคิดไปเองใช่ไหม.
แบบอักษร

สิงห์...

หลังจากผมไปดูคนเค้าเล่นกันที่ชายหาดเสร็จมันก็ดึกมากเเล้วผมเลยว่าจะกลับห้องของผม ผมเดินมาเเบบคนเจ็บขา ก็ผมเจ็บขาจริงๆหนิ

"ค่อยๆเดินนะครับพี.."ผมได้ยินเสียงของว่านก่อนผมจะเห็นเค้าเดินพยุงพีไปที่ห้อง พีเค้าเป็นอะไรทำไมเดินเองไม่ได้..

ประตูของบ้านพักถูกเปิดออก ผมที่เดินช้าเป็นทุนเดิมอยู่เเล้วก็ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ จนถึงที่หน้าประตูบ้านพัก

"พีครับอย่า..."เสียงบองว่านลอดช่องประตูที่เปิดอยู่ออกมา

"สิงห์ผมรักคุณนะครับ..."พีพูดก่อนจะจับว่านกดลงกับเตียงเเล้วค่อยๆถอดเสื้อของเค้าออก นี่พีเมางั้นเหรอครับ

ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่เค้ารักผมเเต่คนที่อยู่กับเค้าตรงนั้นไม่ใช่ผมหนิ เเต่ว่านนี่เป็นคนยังไงกันนะปากบอกว่าอย่าเเต่กลับอยู่เฉยๆ ง่ายเหรอ หรือยังไง..

"สิงห์ครับผมไม่ได้รักว่านนะผมรักคุณ..คุณกำลังเข้าใจผิดผมไม่ได้.."ไม่ทันที่พีจะพูดจบว่านก็ประกบริมฝีปากของเค้ากับพี

พีลืมตาขึ้นก่อนจะมองคนตรงหน้าเเล้วรีบผละออกในทันที

"ว่าน..เเล้วสิงห์หล่ะ..เเล้วทำไมเราสองคน"พีพูดก่อนจะติดกระดุมเสื้อของเค้ากลับเหมือนเดิม

"สิงห์.."พีมองมาทางผมที่เธอมองอยู่ที่ประตู ผมเองที่เห็นว่าพีรู้ตัวเเล้วก็พยายามจะวิ่งออกมาจากตรงนั้นเเต่ผมลืมไปว่าถ้าผมวิ่ง ขาผมจะเจ็บ ผมวิ่งไปไหนได้ไม่ไกลก็ทำท่าจะล้มลงกับพื้นทราย

"เป็นอะไรไหมครับ.."พีรีบวิ่งมาจนทันผมก่อนจะจับผมให้ขี่หลังเค้าเเล้วพาไปนั่งที่ชายหาดตอนกลางคืน ตอนนี้ไม่มีคนอยู่เลยเเม้เเต่คนเดียว มีเเค่เเสงดาว ลมทะเลเย็นๆพัดมาปะทะร่างกายเป็นระยะๆ..

"ปล่อยผมลง..."ผมพูดบอกกับพี่ก่อนจะเอามือตีหลังเค้าด้วยความหงุดหงิด ทำให้พี่เจ็บจนเราสองคนเสียหลักล้มกันทั้งคู่

ผมรีบลุกขึ้นเเล้ววิ่งหนีออกจากตรงนั้น เเต่พีก็ตามมาคว้าเเขนของผมเอาไว้ได้ทันเเล้วดึงผมเข้าไปหา ผมวิ่งเร็วซะที่ไหนหล่ะเต่ามันยังเร็วกว่าผมในตอนนี้เลย ต้องการจะต่อยกับผมใช่ไหม ได้ผมจัดให้

"ถ้าคุณไม่ปล่อยผมต่อยคุณจริงๆด้วย"ผมบอกกับพีก่อนจะเตะเค้าจนล้มลงกับพื้น ไม่ไหวเเล้วโว้ยวันนี้ถ้าไม่ได้ต่อยพีซักหมัดผนอนไม่หลับเเน่...

ผมกระชากคอเสื้อของพีที่นอนอยู่บนพื้นก่อนจะต่อยเค้าเข้าที่หน้าอย่างจัง หมัดนี้สำหรับทุกความรู้สึกดีๆที่ผมเสียไป

"คุณต่อยผมทำไมครับสิงห์..เเต่ถ้ามันทำให้คุณหยุดฟังผมได้คุณจะกระทืบผมให้หายโกรธเลยก็ได้.."พีบอกกับผม ท้าผมเองนะได้ผมพูกก่อนจะลุกขึ้นเเล้วเตะเค้าเข้าไปทีนึง เค้าไม่เเม่เเต่จะร้องออกมาซักเเอะ ผมก็เล่นเตะอัดเค้าไปรอบที่สองโดยไม่สนว่าขาผมจะเจ็บหรือไม่ จนผมเริ่มรู้สึกสงสารเค้าผมเลยพอเเล้วนั่งลงข้างๆเค้า เดี๋ยวเค้าจะช้ำในตาย

"ขาของคุณเป็นยังไงบ้าง.."พีพูดก่อนจะเอามือมาจับที่ขาของผม

"ไม่ต้องมาสนใจผมหรอก.."ผมพูดก่อนจะมองไปที่หน้าของพี

"จะไม่ให้ผมสนใจคุณได้ไงก็คุณเป็นเเฟนผม"พีบอกกับผมออกมา

"เเฟนเหรอครับ..เเฟนกันเค้าทำกันเเบบนี้เหรอ..เมื่อวานคุณไม่สนใจผม คุณทิ้งผมไว้ที่ห้าง คุณไม่มาอธิบายอะไรเลย.."ผมพูดบอกกับพีออกมาด้วยความโมโหกระทืบอีกดีไหมเนี่ยหงุดหงิดโว้ย...

"ผมนึกว่าคุณติดธุระซะอีกก็ว่านบอกผมเเบบนั้น"พีบอกกับผมออกมา ว่านอีกเเล้วงั้นเหรอครับ

"คุณนี่ก็โง่ได้ใจดีนะผมมีเเฟนผมบอกเเฟนเองได้ว่าผมจะไปไหน ไม่ต้องให้สัมภเวสีตัวไหนไปบอกหรอก.."ผมบอกกับพีออกมาด้วยความโมโห

"ผมรู้ผมมันโง่ ผมอธิบายไปคุณคงไม่ฟังหรอกก็คุณเป็นซะเเบบนี้ไง คุณไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีเหตุผลนะครับ.."พีบอกกับผมออกมา ก็จริงของเค้าเวลาผมโกรธผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

"งั้นก็อธิบายมาสิครับทุกอย่างเเล้วผมจะคิดเองว่ามันเป็นยังไง"ผมบอกกับพี่ก่อนเค้าจะเอามือมาจับขาของผมอีกครั้ง

"วันนั้นผมยุ่งจริงๆเเต่ไอโรมมันก็ชวนผมมาเเล้วเจอว่านพอดี ส่วนเมื่อวานว่านเค้าบอกผมว่าคุณจะไปซื้อเสื้อผ้าร้านอื่นอีกอย่างว่านซื้อเสื้อผ้าไม่เป็นเหมือนคุณหนิผมเลยช่วยเค้าเลือกซื้อ.."พีบอกกับผมออกมา เหตุผลฟังดูน่าเชื่อถือ

"เเล้วที่คุณทำเเบบนั้นหล่ะที่ร้านอาหารทิชชู่ก็มี.."ผมถามออกมาด้วยความสงสัย

"เเบบไหนครับ..."พีถามผมก่อนผมจะเอามือไปจับริมฝีปากของเค้าเเล้วปาดเบาๆ

"ผมขอโทษผมเเค่เผลอไปหน่อยรอยยิ้มของเค้าเหมือนคุณมากเลยนะครับ"พีบอกกับผมออกมา

"เเล้วที่ห้างหล่ะครับทำไมคุณไม่ปฏิเสธพนักงานว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน.."ผมพูดถามขึ้นมาต่อก่อนพีจะดันตัวเองขึ้นมามานั่งข้างๆผม

"ใครว่าผมไม่บอก..ผมบอกนะครับตอนที่ผมไปจ่ายเงินไง.."พีบอกกับผมออกมา ผมไม่รู้ตอนนั้นผมเดินออกมาจากตรงนั้นเเล้ว

"ไหนจะเรื่องหาเเฟกระป๋องวันนี้อีก.."ผมถามพีขึ้นมาต่อ

"คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบดื่มกาเเฟ ผมก็รับมาเเต่ไม่ได้ดื่มซักหน่อย.."พีบอกกับผมก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองออก

"คุณจะทำอะไร.."ผมถามพีขึ้นมา เค้ายิ้มเเต่ไม่ตอบกลับเอาเสื้อมาคลุมไหล่ของผม

"อากาศมันเย็นเดี๋ยวเป็นหวัดนะครับ.."พีบอกกับผมออกมา

"ไม่ต้องมาทำดีเลยครับ กลิ่นเหล้าก็หึ่ง ไหนจะเรื่องห้องวันนี้อีก..ปากคุณบอกว่าคุณไม่คิดอะไรกับว่านเเต่ใจคุณนี่สิใครจะรู้"ผมพูดขึ้นมาต่อ ผมเหมือนเด็กที่เอาเเต่คิดมากไปเอง ตอนนี้ผมรู้สึกหน้าเเตกสุดๆไอสิงห์ ไอคนขี้มโน

"คุณก็รู้ว่าโรมกับเลโอเป็นเเฟนกันสองคนนั้นมันต้องมีอะไรกันเเน่ ใครจะอยู่กับมันได้ ส่วนคิมกับฮิโรโตะเองก็เป็นเเฟนกันนะครับ ผมไม่อยากให้คุณไปนอนขัดพวกเค้า อีกอย่างว่านก็เพื่อนผมถ้าไม่พักกับผมก็จะรบกวนคนอื่น..."พีบอกกับผมเออหว่ะผมลืมคิดถึงข้อนี้เลย เเต่ก็ยังไม่ถามผมก่อนอยู่ดี

"ทำไมไม่ถามผมก่อน"ผมถามพีก่อนจะมองไปที่บรรยากาศโดยรอบ

"คุณนี่ก็ชอบมโนเหมือนกันนะ คิดมากไปไหน ผมยอมคุณคนเดียวอยู่เเล้ว.."พีบอกกับผมออกมา ทำเอาผมเขินเลยที่ตัวเองคิดมากไปเอง ใครจะไปคิดว่าเค้าจะทุ่มเทให้เพื่อนขนาดนี้จนเกิดความเข้าใจผิด

"คุณหายโกรธผมรึยัง.."พีถามผมขึ้นมาก่อนจะมองมาที่ใบหน้าของผม ผมเงียบก็คนมันหน้าเเตกหนิ มโนไม่เข้าท่า

"เพื่อนของคุณนี่ร้ายดีนะ.."ผมพูดเปลี่ยนเรื่องพีก็ยื่นมือมาโอบไหล่ผมให้ชิดไปกับตัวของเค้า...

"เเล้วไอหล่อนั่นใคร.."พีถามผมออกมา ไอหล่อไหนหว่า หรือว่าจะเป็นเซนต์

"เเฟนใหม่ผมหน่ะ.."ผมบอกกับพีเพื่อต้องการจะกวนประสาทอีกฝ่าย ทำเอาพีหน้านิ่งไปเลย

"ผมล้อเล่นครับ เค้าเป็นเพื่อนใหม่หน่ะครับเค้าอัธยาศัยดีมากเลยนะ"ผมบอกกับพีก่อนพีจะมองหน้าผมทำให้ผมเห็นเลือดที่อยู่ตรงขอบปากของเค้า

"เหรอครับเห็นเเลกไอดีไลน์กันด้วย เเถมไปดูคนเล่นกระบองไฟด้วยกันอีก คุณบริหารเสน่ห์เก่งไปไหมครับ.."พีถามผมออกมา นี่เค้าเห็นตั้งเเต่เมื่อเช้าเเล้วงั้นเหรอครับเมื่อตะกี้ก็เห็นเเต่ไม่ได้พูดอะไร

"ผมว่าไม่ใช่ผมคนเดียวเเล้วหล่ะครับที่ชอบมโนหน่ะ.."ผมบอกกับพีด้วยสีหน้ายิ้มๆรอบยิ้มเเรกตลอดหลายวันที่ผ่านมา อย่าบอกนะว่าพีคิดมากเรื่องผมเลยเมาเเบบนี้

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

เป็นยังไงบ้างหล่ะครับสำหรับความจริงจากปากของพีเชื่อได้บ้างไหม เป็นไรท์ไรท์ก็เชื่อนะเเต่สำหรับบางคำตอบ..

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว