ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.8 | บอกความจริง🔥(ห้ามพลาด)

ชื่อตอน : EP.8 | บอกความจริง🔥(ห้ามพลาด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2564 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.8 | บอกความจริง🔥(ห้ามพลาด)
แบบอักษร

EP.8

 

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอหน้าพี่เมฆอีกเลย ที่ไม่เจอเป็นเพราะว่าฉันตั้งใจหลบหน้าพี่เขา ฉันไม่ไปเรียน ไม่รับสายและไม่ตอบข้อความใดๆ ของพี่เมฆ

หัวใจของฉันในตอนนี้มันบอบช้ำเกินกว่าจะคิดและทำอะไรนอกจากการนอนร้องไห้โง่ๆ อยู่บนเตียง ความจริงที่ได้รู้ทำร้ายหัวใจฉันเหลือเกิน

ไม่คิดเลยว่าพี่เมฆจะเป็นลูกชายของคุณธนัญญา

ต้องบอกก่อนว่าช่วงที่ฉันและแม่ยังอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นเป็นช่วงที่ลูกๆ ของคุณท่านไปเรียนต่อที่เมืองนอกพอดี ฉันเลยไม่เคยเจอพี่เมฆที่นั่น หรือต่อให้เจอฉันก็จำพี่เขาไม่ได้เพราะพี่เขาเปลี่ยนนามสกุล

สาเหตุที่ต้องเปลี่ยนก็คงเป็นเพราะแม่ฉันนี่แหละ

วันที่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อนฉันตกใจและได้แต่ยืนร้องไห้เมื่อเห็นแม่ถูกคุณธนัญญาและกลุ่มแม่บ้านรุมตบ ก่อนที่พวกเขาจะโยนฉันและแม่ออกจากคฤหาสน์หลังนั้น ตามด้วยการแฉหลักฐานลงโซเชียล

ชีวิตของฉันในช่วงวัยสิบสองปีถึงช่วงวัยสิบห้าปียังคงเต็มไปด้วยความสุข เพราะแม่ดูแลฉันดีมาก หลังจากถูกขับไล่ออกมาแม่ก็กลับตัวกลับใจจากกระแสทางสังคม ฉันดีใจมากที่แม่คิดได้

แต่แล้วรอยยิ้มในแต่ละวันของฉันก็ค่อยๆ จางหายไปเรื่อยๆ เมื่อตอนอายุสิบหก

ฉันย้ายโรงเรียนเพราะขึ้นมัธยมปลาย เรียนได้ไม่กี่วันพวกเพื่อนๆ และรุ่นพี่คนอื่นๆ ต่างก็เริ่มมองฉับและซุบซิบนินทา บ้างก็เดินมาด่าฉันตรงๆ ว่าฉันมันเป็นลูกเมียน้อย

ฉันโดนกลั่นแกล้งสารพัดจนเคยเกือบจะคิดสั้น แต่โชคดีที่ความกลัวตายยังช่วยยื้อฉันไว้ ฉันพยายามอดทนและอดกลั้นกับคำว่าลูกเมียน้อยมาจนกระทั่งอายุสิบแปด เรื่องราวแย่ๆ ก็ค่อยๆ เบาบางลงและตัวฉันเองก็ปลงได้มากขึ้น

ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ทุกครั้ง คำว่า ‘ลูกเมียน้อย’ เป็นดั่งแผลลึกในใจที่ไม่อาจมีวันหายดี

“มุก แม่ถามจริงๆ นะที่มุกไม่ยอมไปเรียนเพราะมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ใช่มั้ยลูก” ขณะที่ฉันกำลังนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้นแม่ก็เดินลงมานั่งข้างๆ

บ้านหลังของฉันเป็นบ้านสองชั้นธรรมดา ไม่ได้หรูหราแต่ก็ไม่ได้ทรุดโทรม แม่บอกฉันว่าคุณจิราวัฒน์ซื้อบ้านหลังนี้ให้พร้อมกับเงินจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นการรับผิดชอบก่อนที่ทั้งแม่และคุณวุฒิจะแยกทางกัน

เงินจำนวนนั้นแม่เอามาลงทุนในการเปิดร้านกาแฟเล็กๆ อยู่หน้าปากซอย ร้านไม่ได้หรูหราหรือติดแอร์แต่อย่างใด รายได้ก็แค่เท่าทุน กำไรไม่เคยเกินสิบเปอร์เซ็นต์พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้

ส่วนหนึ่งเพราะข่าวเสียหายของแม่ทำให้ไม่ค่อยมีลูกค้า บางคนจำไม่ได้ก็ซื้อ ส่วนคนที่จำได้นอกจากจะไม่ซื้อแล้วก็ยังมาต่อว่าแม่ฉันอีก

เพราะแบบนี้ฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับพี่เมฆ แต่ฉันก็รักเขานะ รักมากจนยอมที่จะถูกคนอื่นดูหมิ่น แต่ไม่คิดเลยว่าอีกไม่นานความสัมพันธ์ของฉันและพี่เมฆกำลังจะจบลง

เชื่อเถอะว่าเขาและครอบครัวยอมรับความจริงเรื่องนี้ไม่ได้หรอก...

“เปล่านิคะแม่ มุกแค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย” ฉันปฏิเสธเพราะไม่อยากให้แม่เป็นกังวล

“แม่เลี้ยงมุกมากับมือ แม่ดูออกว่าตอนไหนลูกทุกข์หรือสุข บอกแม่มาสิลูก แม่พร้อมรับฟังนะ” แม่พูดกับฉันเสียงอ่อนโยน ฝ่ามือที่เริ่มเหี่ยวตามกาลเวลาเลื่อนขึ้นมาลูบหน้าฉันเบาๆ

ฉันมองหน้าแม่ด้วยความลังเล ไม่รู้ว่าหากบอกความจริงไปจะทำให้แม่สะเทือนใจมากหรือเปล่า เพราะไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่มีแผล แม่ของฉันเองก็มีเหมือนกัน

“แม่คะ...แม่จำได้มั้ยที่มุกบอกแม่ว่ามุกมีแฟน...” ฉันเกริ่นเสียงสั่นๆ

“จำได้สิลูก แม่ขอให้มุกพามาเจอแต่มุกบอกว่ายังไม่พร้อม”

“คือมุก...” ความลังเลทำให้ฉันไม่กล้าพูดออกไปในทันที ฉันกลัวว่ามันจะไปตอกย้ำแผลเก่าของแม่ “....คือมุกกับเขาทะเลาะกันน่ะค่ะ”

สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะโกหก ฉันไม่อาจให้แม่รู้ความจริงได้ในตอนนี้ อย่างน้อยๆ ก็ขอให้ฉันทำใจได้เสียก่อนฉันจะได้คอยปลอบแม่ได้

“ทะเลาะกันก็คุยกันสิลูก ทำแบบนี้มันไม่ดีนะมุก อีกอย่างผลการเรียนของลูกก็จะเสีย” แม่บอกอย่างเป็นห่วง

“ค่ะแม่ พรุ่งนี้มุกจะไปคุยกับพี่เมฆ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

“แม่เอาใจช่วยนะลูก” พูดจบแม่ก็ดึงฉันเข้าไปกอด ฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ ทว่าก็ทำไม่ได้เลยต้องบังคับทิศทางของน้ำตาไม่ให้ไหลหยดลงบนผิวของแม่

ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะบอกความจริงกับพี่เมฆ ฉันจะบอกเขาว่าฉันคือลูกเมียน้อยคนนั้น คนที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ...

 

 

วันต่อมา

ฉันตื่นไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าแล้วโทรนัดพี่เมฆให้ไปเจอกันหลังตึกคณะนิเทศเพราะที่หลังตึกนี้ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน

ตอนที่ฉันโทรไปน้ำเสียงของพี่เมฆฟังดูดีใจมาก แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหน่วงมากกว่าเดิมเพราะอีกไม่กี่นาทีเขาก็จะดีใจไม่ออก

รอไม่นานร่างของพี่เมฆก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน

“มุก มุกหายโกรธพี่แล้วใช่มั้ย พี่คิดถึงมุกมากนะ พี่ขอโทษนะหากพี่เผลอทำอะไรให้มุกไม่พอใจ พี่รักมุกมากเลยนะ”

พอเห็นฉันพี่เมฆก็รีบตรงเข้ามากอด ทั้งยังพูดถามฉันรัวๆ แบบไม่พักหายใจ เขาคงคิดว่าตัวเองทำอะไรผิดฉันถึงได้หนีหน้าเขา ทว่าความจริงมันไม่ใช่

คนที่ผิดคือมุกเอง...คือมุกเองพี่เมฆ...

“พี่เมฆคะปล่อยมุกก่อนค่ะ” ฉันออกแรงดันร่างพี่เมฆออก เขามองฉันด้วยแววตาเศร้าวูบหนึ่งเพราะฉันไม่เคยผลักเขาแบบนี้

ขอโทษนะคะพี่เมฆ...ขอโทษจริงๆ

“มุกยังโกรธพี่อยู่เหรอ โกรธพี่เรื่องอะไรบอกได้มั้ย พี่ขอโทษนะ” พี่เมฆดูร้อนใจและกระวนกระวายมาก ยิ่งเห็นแบบนี้ฉันก็ยิ่งสะเทือนในอก

“พี่ไม่ต้องขอโทษอะไรมุกหรอกค่ะ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดและมุกก็ไม่ได้โกรธอะไร” ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งๆ ที่น้ำตามันอยากจะไหลออกมาตลอดเวลา

“ถ้าไม่ได้โกรธแล้วมุกหลบหน้าพี่ทำไม พี่โทรไปมุกก็ไม่รับ” สีหน้าพี่เมฆเต็มไปด้วยความมึนงง คิ้วเขาผูกเข้าหากันเป็นโบว์

ฉันก้มหน้ามองพื้นครู่หนึ่งแล้วหลับตาลงเพื่อทำใจอีกครั้ง เมื่อโอเคขึ้นแล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่เขา มือเรียวของฉันยื่นไปจับมือหนาไว้เบาๆ

“พี่เมฆฟังมุกนะคะ...” พูดไปหัวใจก็เต้นประท้วงรุนแรงไปจนฉันปวดหนึบในโพรงอก มันรวดร้าวและใกล้จะแตกสลายเต็มที

“ครับพี่ฟังอยู่” เขามองหน้าฉันอย่างตั้งใจแบบไม่ละสายตา

“...มุก...มุก...คะ...คือมุกเป็นลูกของคนที่เป็นเมียน้อยของคุณพ่อพี่” ฉันหลับตากล่าวความจริงออกไปด้วยหัวใจที่วูบโหวง มันดิ่งลงและหล่นร่วงสู่ท้องทะเลเป็นที่เรียบร้อย

“อะไรนะมุก!!”

 

 

***********************************

โอ๊ยยยย อีพี่จะทำอะไรน้องมั้ยนะ มาลุ้นกันต่ออีพีหน้าจ้า

อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเมนต์เป็นแรงใจให้กันด้วยนะคะ

😘🥰💕

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว