ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 05 - เด็กขี้แง

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 05 - เด็กขี้แง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2564 09:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 05 - เด็กขี้แง
แบบอักษร

เป็นข่าวจนได้

'ขี้แงไปได้'

 

🍼🍼

 

"อร้ายย!! พี่รามลุกขึ้นสิพี่!!!" ฉันที่เห็นภาพนั้นก็รีบวิ่งไปติดขอบสนาม

ตามจริงเขาก็จะมีเจ้าหน้าที่กั้นไม่ให้คนนอกเข้าไปใกล้ขนาดนั้นแต่ด้วยความที่พวกเพื่อนๆของพี่รามวิ่งมาทางฉันพอดีเจ้าหน้าที่เขาเลยอนุโลมให้

"พี่ราม"

ฉันอยากจะวิ่งเข้าไปช่วยเขาด้วยซ้ำที่นอนเจ็บอยู่ แต่ติดตรงที่สนามของพี่รามมีรั้วกั้นสนามแข่งกับสแตนเชียร์อยู่

ตอนนี้เอาตรงๆก็แอบกลัวนะกลัวที่พี่รามจะแพ้แล้วฉันจะตกไปเป็นของไอ้คนที่ชื่อตินไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรกับฉันบ้างหากมันชนะ

แต่อีกใจก็แอบเป็นห่วงเขารถของพี่รามล้มแรงมากเขาจะเจ็บตรงไหนมีแผลตรงไหนบ้างก็ไม่รู้

"ฮืออออ"

ด้วยความอัดอั้นของฉันทำให้น้ำตาฉันไหลออกมา ฉันพยายามบังคับมันแล้วนะพยายามที่จะไม่ร้องแล้ว แต่คิดถึงภาพตอนพี่รามล้มมันอยู่ในหัวน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง

"พ...พี่รามจะเป็นอะไรมากมั้ยอ่ะ"

"ไอ้รามมันไม่เป็นไรหรอกครับน้องเฟอร์บี้แค่นี้ไกลหัวใจมันจะตาย" อันนี้เสียงของพี่ม่อล

"อย่าเพิ่งหมดหวังในตัวของไอ้รามมันนะครับน้องเฟอร์บี้จำคำที่มันบอกได้ไหม" คำที่พี่รามบอกน่ะหรอ

 

'ขอโทษ แต่พี่จะไม่มีทางยอมให้เธอไปเป็นของใคร'

 

ฉันพยักหน้าให้พี่โอบ ฉันจำได้ประโยคที่พี่รามพูดก่อนที่เขาจะลงสนามแข่ง เขาบอกว่าจะไม่ยอมให้ฉันไปเป็นของใคร

"พี่เชื่อว่ามันทำได้" พี่มิคบอกแล้วเอามือมาวางบนไหล่ฉันเป็นเชิงปลอบ

ฉันพยักหน้าให้พวกพี่ๆก่อนจะหันกลับมาสนใจพี่รามต่อ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาโกรธแล้วไม่ใช่ว่าหายโกรธที่เขาเอาฉันมาเป็นของเดิมพัน แต่ตอนนี้เขาเจ็บจะให้ฉันใจร้ายคิดแต่เรื่องตัวเองเลยหรือไงฉันเป็นห่วงเขา แต่ถามว่ากลัวเรื่องแพ้ไหมก็กลัว

"พี่ราม"

ฉันพูดชื่อเขาพร้อมกับน้ำตาคลอเบาๆทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัว มันสับสนไปหมด

พี่รามเหมือนเขาจะมองหน้าฉันก่อนจะฮึบตัวเองลุกขึ้นมา จับรถมอเตอร์ไซค์แล้ววิ่งเข้าหนทางเพื่อแข่งต่อ แม้ว่ามันจะห่างจากคนที่ชื่อตินมากแต่พี่รามก็เร่งความเร็วตามให้ทัน

มาที่โค้งสุดท้ายที่จะรู้ผลการแพ้ชนะตอนนี้เป็นพี่ตินที่นำอยู่ แล้วก็ห่างพอสมควร ฉันว่าฉันหมดหวังเเล้วละ

ฉันค่อยๆหลับตาลงก่อนจะปล่อยให้หยดน้ำตามันไหลไม่อยากทนเห็นภาพคนที่ชนะเป็นคนอื่นไม่ใช่พี่ราม

"ฮึก" ฉันหลับตาเตรียมรอรับผลที่จะตามมา พี่รามพี่แพ้แล้วพี่ทำตามคำพูดไม่ได้!!

ปี๊ดดด!!!

"กรี๊ดดดด!!!"

เสียงนกหวีดเป่า พร้อมกับเสียงร้องดีใจของใครหลายคนบ่งบอกว่าการแข่งครั้งนี้ได้ผู้ชนะแล้ว หมดเวลาของฉันแล้ว

"ฮืออออ ฮึก พี่ผิดคำพูด!"

ฉันร้องไห้ออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ไม่อยากลืมตาขึ้นมาเจอหน้านายตินนั้นเลยเขาจะทำอะไรกับร่างกายของฉันบ้าง อยู่ๆฉันก็ต้องตกไปเป็นของใครก็ไม่รู้มันใช่เรื่องหรอ ไม่น่ามาเลย! ฮืออ

"เอ่อ...น้องเฟอร์บี้ครับพี่ว่า.."

"ไม่ต้องมาพูดปลอบใจเฟอร์บี้เลยพี่โอบพี่รามแพ้แล่ว! ฮือออ"

"เอ่อ พี่ว่าน้องเฟอร์บี้ลืมตาขึ้นมาก่อนนะครับ" ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นตามคำบอกของพี่ม่อล มองไปที่เวทีที่มีผู้ชนะยืนอยู่ซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็นคนที่ชื่อติน แต่เปล่าเลย

พี่ราม!!!

พอเลื่อนสายตามองไปที่สนามก็เจอกับคนที่ชื่อตินกำลังเดินเข้าเส้นชัย ย้ำว่าเดิน ส่วนรถของเขาก็นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!

"หึ ก่อนที่ไอ้ตินมันจะเข้าเส้นชัย ไอ้รามมันก็รีบขับมาเบียดรถไอ้ตินจนเสียหลักล้มลง ส่วนตัวเองก็รีบขับแซงเข้าเส้นชัยแบบนี้ไง"

พี่มิคที่น่าจะรู้ว่าฉันงงจากเหตุการณ์ว่าพี่รามชนะได้ยังไงก็เล่าให้ฟัง

"พี่ว่าเรารีบไปแสดงความยินดีกับไอ้รามมันดีกว่าป่ะ"

พี่โอบพูดแค่นั้น ฉันก็รีบวิ่งเข้าไปกอดพี่รามที่ตอนนี้ยืนถ่ายรูปอยู่

ความรู้สึกคือมันโล่งอ่ะ ฉันก็คิดว่าตัวเองจะต้องตกไปเป็นของเล่นให้คนที่ชื่อตินเขาทำอะไรกับร่างกายฉันก็ได้ ตอนนี้คือทั้งโล่ง ทั้งดีใจ ความกลัวจากเมื่อกี้มันหายไปหมด

พรึ่บ

ฉันวิ่งเข้าไปกระโดดกอดคอพี่รามด้วยความดีใจจนพี่รามเขาตั้งตัวไม่ทันเซไปข้างหลังเล็กน้อย

"เฟอร์บี้คิดว่าพี่จะแพ้ซะแล้วอ่ะ เฟอร์บี้กลัวมากเลยนะกลัวว่าพี่จะแพ้ กลัวว่าพี่จะรักษาคำพูดไม่ได้อ่าา ฮืออออ"

รอบนี้ฉันไม่ได้ร้องเพราะความเสียใจแล้วนะคะแต่ร้องเพราะโล่ง แล้วก็ดีใจมาก

"ขี้แงไปได้" ก็คนมันโล่งนิ

"เฟอร์บี้ลูก หนูทำอะไร!!"

เสียงของเจ้ริชชี่ดังขึ้นทำให้ฉันผละออกจากกอดของพี่ราม ชะอุ้ย

เมื่อกี้ฉันดีใจไปหน่อยเลยลืมดูไปเลยว่าที่นี้คือสนามแข่ง ไหนจะนักข่าวที่น่าจะได้รูปช็อตที่ฉันวิ่งมากอดคอพี่รามกันไปเพียบ

เป็นข่าวแน่กรู ฉันยิ้มแห้งส่งไปให้ก่อนจะจับผมตัวเองเบาๆแก้เขิน ทำอะไรลงไปว่ะไอ้เฟอร์บี้ไปกอดพี่เขาได้ยังไง บ้าบอจริง

 

พรึ่บ ฉันทิ้งตัวเองนั่งลงที่โซฟา เหนื่อยเป็นบ้าเลยวันเนี่ย

จบงานแล้วฉันก็มาเยี่ยมคิตตี้ที่โรงพยาบาลอยู่กันครบเลย พี่จี พี่ผิงผิง แล้วก็ฉันกับเจ้ริชชี่ เจ้ริชชี่เขาก็กำลังกดดูโทรศัทพ์แล้วก็นั่งกลุ้มใจ ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอกก็เรื่องที่ฉันเผลอไปกอดพี่รามเข้าให้ไง เผลอแป๊บเดียวเป็นข่าวซะละ

 

ขุดเผือก {Dig taro}
2 ชั่วโมงที่แล้ว
ขุดเผือกร้อนจ้าา วันนี้พี่เผือกมีข่าวร้อนมาแรงข่าวร้อนมาแรง อย่างที่ทราบกันดีอ่ะนะฮะว่าวันนี้ที่สนามแข่งชื่อดังที่มีเจ้าของหล่อทั้งสี่คนจัดงาน birthday three year ขึ้นแล้วก็ได้น้องพิธีกรหน้าใหม่ในวงการอย่างน้อง 'เฟอร์บี้' ไปร่วมงาน ฟังดูเผินๆเหมือนจะไม่มีอะไรอะไร แต่จุดพีคมันอยู่ตรงนี้ค่ะ คุณรามลูกนักธุรกิจชื่อดังแถมยังเป็นเจ้าของสนามแข่งได้ลงแข่งรถในรอบพิเศษที่จัดขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 2 นี้วันเดียวเท่านั้น ผลการแข่งขันออกมาว่าคุณรามชนะฮะ แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็นร้อนค่ะประเด็นร้อนมันอยู่ น้องเฟอร์บี้ เด็กในสังกัดเจ้ริชชี่ ได้วิ่งเข้าไปสวมกอดคุณรามด้วยความแนบชิดและสนิทสนนกัน ไอ้เราก็ไม่รู้นะคะว่าสองคนนี้เขามีอะไรในก่อไผ่รึเปล่า แต่งานนี้ทำเอาสาวๆใจหาย ใจกระตุกกันไปเป็นแถบๆเลยล่ะค่ะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นนะคะเจ้าตัวหรือว่าทางต้นสังกัดก็ยังไม่ได้ออกมาพูดอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นค่ะ ยังไงเราก็คงต้องรอเจ้าตัวทั้งสองฝ่ายออกมาพูดถึงเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเองอ่ะนะฮะ
830
1830
930381
.

 

"ดูสิตอนนี้ทวิตเตอร์เดือดมากเลยเจ้"

เสียงคิตตี้ที่มันนอนเล่นมือถือติดตามข่าวฉันอยู่บนเตียง นี่มันป่วยจริงหรือแกล้งป่วยกันห้ะ

"จะไม่ให้เดือดได้ไงละก็เฟอร์บี้ลูกเล่นวิ่งข้ามนักข่าวไปกอดคุณรามเขาซะแบบนั้น เห้ออ เจ้ละกลุ้มอยากจะเป็นลม"

เจ้ริชชี่ทำท่าจะเป็นลมล้มทับใส่พี่จีจนพี่จีต้องเอามือมารับไว้ แถมเจ้แกยังเอามือข้างขวามาพัดไปพัดมาอีก

"เออ ว่าแต่แกเถอะเฟอร์บี้ไปกอดคุณรามเขาได้ไง คบกันอ่อ"

พี่ผิงผิงถามฉัน เล่นเอาน้ำที่ฉันกำลังดื่มเข้าไป พุ่งออกมาทางเก่าหาทิชชู่เช็ดแทบไม่ทัน

"จะบ้าหรอพี่ผิง!! บี้ไม่ได้คบกับเขา"

"ไม่ได้คบ แล้วแกไปกอดเขาทำไม" อันนี้พี่จีถาม

"ก็ เอ่อ…"

จะอธิบายยังไง จะให้บอกว่าโล่งใจจากการที่จะไม่ได้ไปอยู่กับตินแล้ว งี้อ่อ บ้าบอเรื่องต้องยาวมากแน่ๆ

"ก็อะไร" เจ้ริชชี่ถามเสียงเเข็ง

"ก็…" ก็อะไรว่ะ "...ก็แสดงความยินดีไงเจ้"

"แสดงความยินดี? ละทำไมต้องกอดด้วย" เจ้ริชชี่นี่ก็ถามจี้จริงๆ

"ก็กอดแสดงความยินดีไงเจ้" ฉันตอบแล้วหลบสายตาจับผิดของเจ้ที่มองมา

"พอๆ พักเรื่องของเฟอร์บี้เลยเอาเป็นว่ามันไม่มีอะไรทั้งเฟอร์บี้แล้วคุณรามเราเป็นแค่พี่น้องร่วมคณะกันเท่านั้น ไม่มีอะไรนอกเหนือมากกว่านั้นเจ้สบายใจได้ ว่าแต่...เรื่องพี่ผิงเถอะวันนี้หายไปไหนมา" ฉันรีบโยนขี้ให้พี่ผิงเลย เอาตัวรอดไว้ก่อนขอโทษนะพี่

"เอ้า เฟอร์บี้ไหงมาลงที่ฉันละ" ขอโทษนะพี่🥺

"ไม่ต้องไปโทษน้องมันเลย ผิงผิงแกไปไหนมา"

"เอ่อ.. ก็ ก็ธุระไงเจ้"

"ธุระอะไรของแก นี่แกนัดผู้ชายอีกแล้วใช่ไหม ห่ะ อีกแล้วใช่ไหม"

เจ้ริชชี่เอามือมาตีพี่ผิงผิงจนพี่ผิงผิงต้องเขยิบตัวหนี นี่เจ้แกยิ่งกว่าแม่อีกนะ

"เปล่าซะหน่อยเจ้ ผิงก็มีเรื่องส่วนตัวให้ทำ เอาเป็นว่ารอบนี้ผิงไม่ได้ทำอะไรไม่ดีไม่มีผลกระทบต่องานแน่นอนค่ะ"

"ให้มันแน่เถอะ"

เจ้ริชชี่ชี้นิ้วใส่ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างเตียงคนป่วยของคิตตี้ละก็บ่นตามสไตล์แก

"พวกแกนี่น่าทำตัวสร้างแต่เรื่องสร้างแต่ข่าวให้ฉันตามแก้ไม่เว้นแต่ละวัน เพิ่งหมดเรื่องยัยผิงไปเรื่องเฟอร์บี้มาตามอีก แกสองคน จี คิตตี้ ก็ใช่ว่าจะดีหาเรื่องให้ฉันปวดหัวไม่แพ้กัน พวกแกนี่มันแซบกันจริงๆ เจ้ละปวดหัว"

"เจ้หยุดบ่นก่อนเถอะว่าแต่ข่าวของเฟอร์บี้เจ้จะแก้ยังไง"

อันนี้เป็นพี่จีถาม เจ้ริชชี่รีบหันมามองฉันฉันก็พริบตาปริบๆไปให้ อ้อนไว้ก่อน

"แต่เจ้จะว่าไปข่าวนี้มันก็มีข้อดีนะ ดูสิเจ้ข่าวลงแค่สองชั่วโมงยอด for lover ใน instagram ของเฟอร์บี้เพิ่มขึ้นตั้งเยอะแหนะ"

เป็นเสียงของคิตตี้ที่นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงบอก พร้อมโชว์มือถือที่เปิดหน้าไอจีของฉันไว้

ฉันรีบคว้ามันมาดู จริงด้วยคนติดตามฉันเพิ่มขึ้นไวมาก ทั้งยอดไลค์ ยอดแชร์ แต่ก็ดังเพราะข่าวเสียๆหายๆก็ไม่เอาป่ะว่ะ

"ถือว่ามองเป็นความโชคดีในความโชคร้ายแล้วกันนะเจ้ ยังไงซะเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว อีกอย่างเฟอร์บี้มันก็คงไม่ได้ตังใจให้เกิดข่าวเสียๆหายๆแบบนี้หรอกใช่ม่ะ"

"ใช่ๆ" ฉันรีบพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของคิตตี้ ใครมันจะอยากโดนด่าละ

"เห้อออ งั้นก็เงียบไปก่อนพอเรื่องมันซ่าๆค่อยว่ากันอีกที เพราะออกไปพูดตอนนี้ก็คงยังไม่มีใครรับฟังแกอยู่ดีเฟอร์บี้พวกนักเลงคีบอร์ดมันกำลังด่าสนุกปาก แต่ว่าช่วงนี้แกก็พยายามอย่าสร้างข่าวใหม่เพิ่มเข้ามาละ แล้วก็อยู่ห่างจากคุณรามเขาเอาไว้ก่อน"

"ค่ะเจ้"

ฉันตอบรับคำเจ้ริชชี่ยิ้มๆ ส่วนเจ้ริชชี่ก็ได้แต่ทำหน้ากลุ้มตามเดิม

"หมดเรื่องละก็แยกย้ายกันกลับ เดี๋ยวเจ้จะอยู่เฝ้าคิตตี้มันเองพวกเธอก็กลับเถอะฝากไปส่งเฟอร์บี้มันด้วย"

"ค่ะ เดี๋ยวผิงผิงไปส่งน้องเอง ป่ะเฟอร์บี้"

ฉันไหว้ลาเจ้ก่อนจะไปบอกลาคิตตี้แล้วเดินออกจากห้องมาพร้อมพี่จี พี่ผิงผิง มาถึงรถก็แยกจากพี่จีโดยมีพี่ผิงผิงขับรถกลับมาส่งที่ห้อง

 

🍼🍼🍼

เห้ออ ไรท์ก็โล่งอกไอ้เราก็นึกว่าพี่รามของเราจะแพ้ซะแล้วอ่าา ที่ไหนได้เกมพริกค่ะ

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว